چقدر مهربون باشم؟؟؟

سلام!
راستش من به تازگی در مورد یه موضوعی یه خورده حساس شدم و خواستم بیام اینجا که یه عالمه دوست خوب دارم مشورت کنم

اولش باید بگم که من کلا خیلی مهربون و دل رحم هستم (البته این نظر اکثریت قریب به اتفاق دوستامه نه اینگه خودم این فکرو بکنم!).
به نظرم تا وقتی که میشه محبت کرد چرا آدما با هم نامهربون باشن؟
به همین دلیله که دوستام منو خیلی با مرام میدونن!!!!!
چون حواسم به دیگرانه گاهی وقتا کارایی براشون میکنم که تعجب میکنن من از کجا فهمیدم که اونا فلان چیزو لازم داشتن یا مثلاً من از کجا فهمیدم نگران فلان مسأله هستن و مثلا با یه اس ام اس باهاشون همدردی میکنم!!!!
به نظرم این مدل محبت کردنا نه برای آدم هزینه داره نه وقت آدمو میگیره، پس چرا که نه!؟!
البته باید بگم نه گفتن رو خیلی خوب بلدم و به خاطر ندارم کسی از محبتم سوءاستفاده کرده باشه.

بعد از اینهمه مقدمه!!!!
مشکل من این اخلاقمه با آقایون. من خیلی حواسم هس که با آقایون بی خودی قاطی نشم (خودمونیش میشه بهشون رو ندم که بعد از پسش بر نیام). با اینکه به ظاهرم خیلی میرسم و سوسولو آپارتی به نظر میام حتی یکبار به رابطه خارج چارچوب با پسرا فک نکردم چه برسه بخوام داشته باشمش :163:
واسه همین فک میکنم که نباید باهاشون مهربون باشم. یعنی اگه یه لطفی در حقشون بکنم مدام خودمو سرزنش میکنم که نکنه بد برداشت بشه!
ولی آخه خودمو که نمیتونم عوض کنم 25 ساله اینجوری بودم خوب! باز دوباره روز از نو روزی از نو:316: البته باید بگم تا حال اصلاً مشکلی برام پیش نیومده ولی فکرش آزارم میده!
مثلا همین چند روز پیش یه کاری پیش اومد برا یکی از هم کلاسی هام همون قدری که پیگیر کار دوستای دخترم بودم به فکر اونم بودم. حالا هی به خودم میگم نکنه فلانی فک کنه خبریه:163: نکنه فک کنه من آویزونشم:302::163:
حالا سؤال من اینه که مرز محبت به حنس مخالف کجاست؟
اصلا نظر پسرا نسبت به یه دختری مث من چیه؟
من تو خانواده ای بزرگ شدم که نگاه جنسیتی به آدما نبوده توش بخدا پسر و دختر خیلی جاها فرقی باهم ندارن (آدمیم هممون) ولی از یه طرف فکر میکنم اگه اون آقاهه یه وقت تو فکرش عاشقم بشه من نسبت به احساسش مسیولم (ببخشید کیبوردم همزه نداره!) میشه یه خورده باهام همفکری کنین؟
مرسی از وقتی که میذارین

سلام دانوب جون:72: عنوان تاپیکت رو که خوندم ... چقدر مهربون باشم؟؟؟ تو دلم گفتم خیلی مهربون باش.... صفحه که باز شد و کلش رو که خوندم نظرم عوض شد:46:
:72:
خیلی عالیه که تو خانوادتون بین پسر و دختر تبعیض قائل نمی شن اما به این فکر کن که همه ی خانواده ها مثل خانواده ی شما فکر نمی کنند و اگه با پسرها توی جامعه ای که شاید نود درصد فکرشون با محبت کردن کسی منحرف می شه و شاید عادی هم باشه باید حد و حدود رو رعایت کرد
:72:
من نمی گم اصلا مهربونی نکنی اما اول اینکه از حد زیاد نشه دوم اینکه اگه عملکردت با مهربونی تواءم هست اما رفتارت نشانه های مهربونی رو نداشته باشه و کاملا معمولی باشه.
:72:
و اینکه شما مسئول به تپش افتادن و یا تفکرات بقیه نیستی عزیزم, هر کسی مسئول دل و فکر خودشه و اگه اتفاقی هم از این قبیل افتاد اصلا عذاب وجدان نداشته باش.
:46:

ای کاش خواهر مهربونی مثل تو داشتم.

سلام. دوست خوبم!
- مهربانی خوبه، ولی فداکاری بیش از حد نه!
- احترام و محبت به دیگران خوبه، در صورتی که احترام و محبت به خودتون حفظ بشه.
- اینکه سعی کنید خواسته هاتون رو طوری مطرح کنید که دیگران نرنجن خوبه، ولی اینکه بخواین همه رو از خودتون راضی نگه دارید اصلا!
- اینکه نسبت به دیگران دلسوزی و همدردی داشته باشین خوبه، اما اینکه بازیچه ی ترحم بشین هرگز!
-و....

دوست خوبم، شما مهربانی و گاهی این مهربانی اعتماد به نفس شما رو کاهش میده در اینکه سعی میکنید هیچ کس رو نرنجونید، اما باید آگاه باشین که "خیری که به منزل رود، مسجد حرام است." پس اول خودتون رو در نظر بگیرید. همچنین گاهی این ترحم ها و مراعات ها، پیامد های زیان بخشی، هم برای شما و هم برای دیگران در بر خواهد داشت. مثل همین ارتباط با آقایون که میگید. شما نمیخواین کسی رو برنجونید، از این رو صریحا نظر خودتون رو اعلام نمیکنید، در حالی که ممکنه شخص مقابل در ذهنش شما رو راضی بدونه و دچار امید واهی بشه. اما اگر صریحا اعلام کنید، هم شما آسوده میشین، هم طرف الکی دلخوش نمیشه.

قاطع و محکم باشید. وقتی جوابتون منفیه، قاطع و بدون هیچ مکثی نظرتون رو بیان کنید و دنبال بهانه و عذر تراشی نباشید. دیگران اگر ناراحت بشن، مشکل خودشونه، شما مسئول احساس دیگران نیستید. بهتره نسبت به خودتون هم کمی مهربان باشید.