این که اصل داستان چیه، مهم نیست . شکل ارائه شما مهمه ...

* دو تا خانم تو محل کارشون داشتند با هم صحبت می کردند ...

اولی : دیشب، شب خیلی خوبی برای من بود. تو چه طور؟
دومی : مال من که فاجعه بود. شوهرم وقتی رسید خونه ظرف سه دقیقه شام خورد و بعد از دو دقیقه رفت تو رخت خواب و خوابش برد. به تو چه جوری گذشت ؟
اولی : خیلی شاعرانه و جالب بود. شوهرم وقتی رسید خونه گفت که تا من یه دوش می گیرم تو هم لباساتو عوض کن بریم بیرون شام. شام رو که خوردیم تا خونه پیاده برگشتیم و وقتی رسیدم منزل شوهرم خونه رو با روشن کردن شمع رویایی کرد.

* گفت وگوی همسران این دو زن :

شوهر اولی : دیروزت چه طوری گذشت ؟
شوهر دومی : عالی بود. وقتی رسیدم خونه شام روی میز آشپزخونه آماده بود. شام رو خوردم و بعدش رفتم خوابیدم. داستان تو چه جوری بود ؟
شوهر اولی : رسیدم خونه شام نداشتیم، برق رو قطع کرده بودند چون صورت حسابشو پرداخت نکرده بودم بنابراین مجبور شدیم بریم بیرون شام بخوریم. شام هم بیش از اندازه گرون تموم شد و مجبور شدیم تا خونه پیاده برگردیم. وقتی رسیدم خونه یادم افتاد که برق نداریم و مجبور شدم چند تا شمع روشن کنم ...

نتیجه اخلاقی :

این که اصل داستان چیه، مهم نیست . شکل ارائه شما مهمه ...

*******************
توی این تالار هم به دلیل نبودن شخص سوم ، خیلی از این برداشت ها اتفاق می افته .
امیدوارم هرگز یک طرفه به قاضی نریم.

آپدیت

- - - Updated - - -

شبی كه همسرم از من خواست با زن دیگری برای شام بیرون بروم

پس از سال‌ها زندگی مشترك، همسرم از من خواست كه با زن دیگری برای شام و سینما بیرون بروم.
زنم گفت كه مرا دوست دارد ولی مطمئن است كه این زن هم مرا دوست دارد و از بیرون رفتن با من لذت خواهد برد.
زن دیگر كه همسرم خواست با او بیرون برم، مادرم بود.
او 19سال پیش بیوه شده بود ولی مشغله‌های زندگی و داشتن 3فرزند باعث شده بود كه من فقط در موارد اتفاقی و نامنظم به او سر بزنم.
آن شب به او زنگ زدم و... با نگرانی از من پرسید مگر چه شده؟
نگران شده‌بود، گفتم: به نظرم رسید بسیار دلپذیر خواهد بود اگر امشب با هم باشیم...
جمعه عصر وقتی برای بردنش می‌رفتم كمی عصبی بودم، او جلوی در خانه ایستاده بود و لباسی را پوشیده بود كه در آخرین جشن سالگرد ازدواجش پوشیده بود.
با چهره‌ای روشن همچون فرشتگان به من لبخند می‌زد.
وقتی سوار ماشین شد گفت به دوستانش گفته كه امشب با پسرم برای گردش بیرون می‌روم و آنها خیلی تحت تاثیر قرار گرفته بودند...
به رستورانی رفتیم كه خیلی لوكس نبود اما جای دنجی بود. وقتی منو را نگاه می‌كرد، لبخند حاكی از رضایت را بر چهره‌اش می‌دیدم...
به من گفت وقتی كوچك بودیم و با هم رستوران می‌رفتیم، او بود كه منوی رستوران را می‌خواند...
من هم گفتم حالا وقتش رسیده كه تو استراحت كنی و بگذاری من این لطف را در حق تو انجام دهم...
هنگام صرف شام گپ و گفت صمیمانه‌ای داشتیم... آنقدر حرف زدیم كه سینما را از دست دادیم...
وقتی او را به خانه رساندم گفت كه باز هم با من بیرون خواهد آمد به شرط اینكه او مرا دعوت كند و من هم قبول كردم...
چند روز بعد مادرم در اثر یك حمله قلبی درگذشت، كمی بعدتر پاكتی حاوی كپی رسیدی از رستورانی كه با مادرم آن شب غذا خوردیم به دستم رسید.
همراه با یادداشتی كه به آن ضمیمه شده بود: نمی‌دانم كه آیا در آنجا خواهم بود یا نه ولی هزینه را برای 2نفر پرداخت كرده‌ام یكی برای تو و یكی هم برای همسرت.
و تو هرگز نخواهی فهمید آن شب برای من چه مفهومی داشته است، دوستت دارم پسرم.
آن هنگام بود كه دریافتم چقدر اهمیت دارد كه به موقع به عزیزانمان بگوییم كه دوستشان داریم و زمانی كه شایسته آنهاست به آنها اختصاص دهیم...
به نظرم هیچ چیز در زندگی مهمتر از خداوند و خانواده نیست، زمانی را كه شایسته عزیزانتان است به آنها اختصاص دهید
زیرا هرگز نمی‌توان این امور را به وقت دیگری واگذار نمود...»
===========================================
منبع: کتاب کلید اسرار زندگی نوشته محسن تیموری

یک افسانه صحرایی، از مردی میگوید که می خواست به واحه دیگری مهاجرت کند و شروع کرد به بار کردن شترش.
فرشهایش، لوازم پخت و پز، صندوق های لباسش را بار کرد. و حیوان همه را پذیرفت.
وقتی می خواستند به راه بیفتند، مرد پر آبی زیبایی را به یاد آورد، که پدرش به او داده بود.
پر را برداشت و بر پشت شتر گذاشت.
اما با این کار, جانور زیر بار تاب نیاورد و جان سپرد.
حتما مرد فکر کرده است: "شتر حتی نتوانست وزن یک پر را تحمل کند..."
نتیجه اخلاقی:گاهی ما هم در مورد دیگران همین طور فکر می کنیم.
متوجه نمی شویم که شوخی کوچک ما شاید همان قطره ای بوده است، که جامی پر از درد و رنج را لبریز کرده..

زوج جوان تازه ازدواج کرده بودند همدیگر را به اندازه همه دنیا دوست داشتند . انقدر که زندگی برای هردو بدون اون یکی غیر ممکن بود . مرد جوان هر روز افتاب نزده خونه رو ترک میکرد و تنها چیزی که بهش فکر میکرد کار بیشتر و پس انداز بیشتر بود تا بتواند انگشتر برلیان زیبایی برای همسرش بدهد تا بتواند عمق علاقه بیکرانش رو با درخشش الماس نشان دهد . ولی دختر جوان در این فکر بود که چه عشق بی ثمری دارد و عاشق مردی ست که توی تاریکی هوا خونه رو ترک میکنه و تو تاریکی هم برمیگرده و اونقدر خسته ست که نای حرف زدن هم ندارد . سالها گذشت و گذشت و بالاخره مرد که دیگه عمری از ش گذشته بود تونست اون انگشتر رو بخره و به همسرش هدیه بده . الماسش واقعا درخشان بود ولی چشمان عاشق زن دیگه اون درخشش عاشقانه رو نداشت . هیچ وقت مرد نفهمید که الماس گرنبها تمام این سالها کنارش بوده و میتونسته تنها با یک جمله اونو به دست بیاره . با جمله دوستت دارم .