خود کم بینی

سلام
مشکل من اینه که وقتی کاری رو بخوام انجام بدم و مسیری رو شروع کنم مشکل خودکم بینی دارم مثلا وقتیکه میخوام شروع به یادگیری یک زبان کنم به عنوان هدف کوتاه مدت میگم خوب خیلیای دیگه هم بلدن الان کلی دختر بچه هم زبان های عالی دارن ،یا تصمیم به اتنخاب یک رشته میکنم میگم خب حالا این همه ادم این رشته رو خوندن
من همیشه اعتماد به نفسم پایین بود اما عملکردم توی درسهام تو دبیرستان خیلی خوب بود، از عهده امتحاناتی که هیچکسی تو رویارویی اول از پسش بر نمیومد به صورت عالی بمیومدم و ذهن قوی داشتم اما این مشکل تو دانشگاه بهم خیلی ضربه زد در مواجه با یک تکلیف درسی استرس میگرفتم و خخودم رو در برابرش ناچیز میدیدم و انجام نمیدادمش و سوالات امتحان هم جای خود داره که انگار غول بودن
به خودم میگفتم این همه ادم خیلیم خوب درس خوندن ولی همه که نمره عالی نمیشن پس منم نمیشم ،نمیدونم چرا اینجوری شد ،برعکس من کسایی که با معدل های متوسط و ضعیف به دانشگاه اومده بودن شاگرد الف میشدن
چه کار میشه کرد الان من چه جوری پیشرفت کنم ؟

منم اینطوری بودم. الانم هستم. اما قبلا واقعا فکر می کردم که درست فکر می کنم. فکر می کردم تا یه چیزی رو یاد می گیرم یا تا تو یه چیزی خوب میشم دیگه همه دنیا اونو حتما بلدن که منم بلدم. ولی الان بعضی چیزا رو می بینم خودم دیگه به نسبت چند سال قبلم خیلی فرق کردم و حوصله ندارم اصلا. می بینم یه کارایی که برام مثل اب خوردن بود و زود می تونستم انجام بدمو الان اصلا نمی دم. خودم در قیاس با خودم هم مشخص کردم که اونطور که فکر می کردم غلط بوده.

کمال گرایی هم مهمه فکر میکنم. این حست بیشتر از اعتماد به نفس به نظر من یعنی با تجربه ی من از خودم به مشکل کمالگرایی هماهنگ تره. اینم می تونی با یه مقدار بالا بردن پذیرشت نسبت به خودت و دیگران و همه چی کمترش کنی.

راستی یه کمی هم خودخواه باش. یعنی خودتو دوست داشته باش به خودت اهمیت بده.

نقل قول:

---

نوشته اصلی توسط meinoush

منم اینطوری بودم. الانم هستم. اما قبلا واقعا فکر می کردم که درست فکر می کنم. فکر می کردم تا یه چیزی رو یاد می گیرم یا تا تو یه چیزی خوب میشم دیگه همه دنیا اونو حتما بلدن که منم بلدم.

دقیقا همینجوریم
تازه الان که بدتر هم شدم و چون تو کارام نمیتونم برنامه ریزی کنم و وقت ازاد دارم و اشفته ترم به خودم میگم.حالا مثلا این کتاب رو توی دو ماه خوندی ،اونی که کارش برنامه داره و اهل پشتکاره برنامه ریزی میکنه ده روزه میخونه پس ازش جلوتر نیستی و بعدش هم دقیقا عین همین حرف شما.

. این حست بیشتر از اعتماد به نفس به نظر من یعنی با تجربه ی من از خودم به مشکل کمالگرایی هماهنگ تره. اینم می تونی با یه مقدار بالا بردن پذیرشت نسبت به خودت و دیگران و همه چی کمترش کنی.
خوب چیکار کنم الان که موفقیت قبلمو ندارم بدتر این مشکل کمالگرایی ازارم میده ،تو دانشگاه هم که گفتم یا صفر بود یا همه که ترجیحه برای راحتی صفر درصد در کاری وارد میشدم
اهمیت بده.

---

مرسی مینوش جان همیشه حرفاتون رو دوس دارم و خیلی مشابه خودمه
ولی الان بد جور دارم زمان رو از دست میدم ، مدام هم بی حوصله میشم و پیش نمیرم ،حتی حوصله خوندن مطالبی که اینطرف اونطرف ببینم رو ندارم

همین که می بینی زمانت رو داری از دست می دی خیلی خوبه
می دونم اینطوری هستی. نمیشه هم نباشه ادم اونم انقدر زود. اما چیزی که می گم اینه که به خودت بگو که اشتباه می کنی که فکر می کنی هر کار می کنی همه بلدن. واقعیت اینه. اینو در نظر بگیر. هر بار که می گی همه همه کارای منو بلدن یادت بیار حرف منو. اینکه حتی خود ادم هم به نسبت خود ادم قیاس که میشه این حرفش نقض میشه. چه برسه به ادمای دیگه.
واسه من یه مقدارش هم حالت تنهاییم بود. الانم تنهام. ولی منظورم درونگرایی بود +تنهایی. اینکه با کسی از یه چیزایی که تو ذهنته حرف نمی زنی. نمی دونی واقعا چی به چیه. ادمای اطرافت هم کم هستن. مردمی هم که بیرونن که یا پیش نمیاد حرفاشون طوری باشه که با ذهنت هماهنگ باشه یا اصلا حرفا در حد صمیمیت نیست. هیچوقت پیش نمیاد ادم ذهنیت هاشو فکراشو محک بزنه. همه ی معیارای ادم میشه فیلم ها سریالا و کتابا. که اونم ادم یه روز خسته میشه. می دونی منظورم چیه؟ منظورم اینه که ممکنه تو هم مثل من نااگاه باشی. نمی دونی مردم هر کدوم چطوری هستن. واسه همینم همش فکرایی می کنی در مورد خودت که ممکنه درست نباشه. من الان به نظرم میاد سیستم فکریم کلا با اکثریت ادما متفاوته. مهربون بودنم یا بی رحم بودنم عاشق شدنم کمک کردنم بداخلاقی کردنم و حتی چیزایی که برام تو زندگی مهمه یا نیست با خیلی های دیگه متفاوته. اینا رو هم علتشو درونگراییم می دونم که از اول بودم و باعث شده حرف دل و فکرمو نزنم به کسی و تنهایی و تو خونواده ای منزوی بودن. واسه همینم فکرم معیار زندگیم شده. فکرمم خیلی وقتا غلط بوده یا متناسب نبوده.

بهترین کاری که می تونی بکنی اینه که کارایی که باید بکنی رو بکنی. وظایفتو در قبال خودت مشخص کن. و بعد هم بی اینکه قضاوت کنی خودتو و کاراتو فقط انرژی تو بذار سر انجام دادن کارهات. اصلا به اینکه خوبه بده چه قیاسی با کرده ی خودت و مردم داره فکر نکن. فکر نکنی با خودت هم کل کل و بحث نمی کنی.
ضمنا یادت هم باشه که این طرز فکرت که می گی وقتی یه کاری رو می کنی همه اونو می تونن بکنن غلطه. هر وقت ناخواگاه رفتی این فکرو کردی به خودت یاداوری کن که این فکر نادرسته و برگرد به کارات.
تاپیک مشاوره بهار زندگی با اقای sci هم برای کنترل فکرت تا حدی خوبه

یه چیز دیگه اینکه تو تو همه ی زندگیت خودتی.... منظورم اینه که اصلا مهم نیست چی بوده چی شده چی میشه. واقعیت اینه که برای تو همه ی زندگی همه ی دنیا تویی. پس اصلا مهم نیست و نیاز نیست خودتو زیر ذره بین قضاوت بذاری. چیزایی که می خوای هدفاتو برنامه هاتو وظایفتو مشخص کن بعدم شروع کن به انجام دادنشون