نمایش نسخه قابل چاپ
سه سال از بهترین دوران عمرم(23-27) به سادگی تمام از دستم رفت...
هیچ کاری توو این سه سال انجام ندادم. حتی گردش هم نرفتم!
دلیلش هم افسردگی بود. باعثش هم خانواده ام بود!
الانم 27 سال دارم و امیدی به زندگی ندارم.. اگر توو این دو سه روز تونستم از زیر حسرت سنگین عمر بر باد رفته بیرون بیام که هیچ. نتونستم هم میرم و خودکشی می کنم.
آنچه گذشت، گذشت ، و آنچه میآید ، کجاست؟
برخیز و فرصت میان دونیستی را ، دریاب
سلام
یه برنامه ریزی 5 ساله کن برای :
ادامه تحصیلات ( اگر دوست داشتی ) - کار - ازدواج و .....
اون موقع میشه 32 ساله
32 سال هم سن خوبیه !
مراقب خودت باش
از این دید بهش نگاه کردین تا حالا که : جوانی تعریف کلیش دورانیه که آدم کارهایی که بعضی افراد -بدلیل محدودیت های کوچک بودن سن یا کهولت سن و به اصطلاح از پا افتادگی - نمیتونن ، انجام بده .... سن خاصی نداره .پس برای خودتون به دست خودتون محدودیت نسازین ...
-همواره خلاق بودن زندگی رو زیباتر میکنه و گرنه زندگی به شیوه نادرست دیگران و تکرار مکررات هیچ لذتی نداره - انسان ،انسان است نه روبات....
مثال عینیش خودمم که همواره در خلق جملات گهربار خلاقم :73: به دور از کلیشه ها و تقلید از دیگران -تعاریف خاص خودمو دارم برای زندگی که نسبت به سالهای قبل زندگیم تغییر یافته - جهش یافته :311: هستن و من هم کمی سالهای از دست رفته ای دارم که هیچ کاری نکردم برای خودم و زندگیم نه تفریحی بود نه کار سازنده ای
و تازه شروع کردم برای جوانی کردن مسلما افت و خیز در مسیر زندگی هست من تازه دارم رانندگی یاد میگیرم برای روندن ماشین زندگیم :227:
و قبول کردم که هرکاری عواقبی داره و این خود منم که مسئول کارهای خودم و عواقب آنها هستم برا همین کمتر از زمین و زمان گله میکنم و آرامش بیشتری پیدا کردم (این باور سال ها طول کشیده)
- برای چند ثانیه همه منفی ها رو از ذهن بیرون کنید ...
برای شروع با لذت تمام یک فنجان چای| قهوه |نسکافه |.... | میل کنید با قند_ خرما - شکر- شیر -... - تا بعد....
- - - Updated - - -
منم بیست و اندی سال دارم ....