باید به زندگی مشترک برگردم؟
سلام
من 30 سالمه و همسرم 33 سال. 5 ساله ازدواج کردیم. الان میخوام جدا شم. بچه ندارم.
من فکر میکردم لیاقتم همینه و مردی رو انتخاب کردم هم مذهبی و هم بی پول و هم پایین تر از خودم که زندگیم امن باشه.
نارضایتی من از همون اول شروع شد. برای همین کمکش کردم. بهش پول و قدرت و عشق دادم.
اون یه مرد خودشیفته شد یا شایدم بود. با کمترین توجه و همدلی و یه عالمه طلبکاری از من و توقع و بی اعتنایی. هر چی من بیشتر بهش نزدیک شدم فکر کرد چه خبره.
شخصیت و دنیای من و اون خیلی با هم فاصله داره. هیچ حرف مشترکی با هم نداریم.
اون یه کم توهم هم داره. یه جور وسواس فکری که یهو بیخودی عصبانی میشه و پرخاش میکنه و گیر میده و منو محدود میکنه. نرو، نپوش، نگو، زود بیا، ....
کلن هیچ حقی برای من قایل نیست و خیلی هم حق به جانبه.
شش ماه شش ماه هم قهر میکنه و جای خوابش رو جدا میکنه و من باید برم منت کشی.
این سری آخر دیگه طاقتم طاق شد. نرفتم منت کشی. حالا بعد این همه مدت خودش اومده منت کشی و پاسخ من اینه : فقط طلاق!
واقعن دیگه بریدم. هیچی ندارم که از دست بدم. نه توجه نه عاطفه نه امکانات نه ... نه حمایت مالی نه هیچی!!!
چرا باید زندگی کنم باهاش؟ تنهایی زندگی کنم حداقل تحقیر نمیشم و محدود نمیشم و آقا بالاسر ندارم که بهم دستور بده...
از کجا بفهمم که لیاقت زندگی بهتر رو دارم یا نه؟
میترسم جدا بشم اشتباه باشه یا بعدا پشیمون بشم یا برم زن یکی بشم بدتر از این ...
