اختلاف با پدر و مادر

من دختری سی و چهار ساله، فوق لیسانس و شاغل هستم
نمی دونم مشکلم رو از کجا شروع کنم
پدر و مادر من هر دو تحصیل کرده هستند پدرم که پست های مدیریتی زیادی داشت حدود ده سال پیش خودش رو بازنشست کردو مادرم خودش رو با تدریس سرگرم میکنه
مادرم کاملا مذهبیه اما افکارش هیچ چیز رو به ما تحمیل نمی کنه اپدرم هم دمی دمهیه یه وقتی خیلی سفت و سخت به دین و خدا می چسبه یه قت کلن قید همه چیز رو میزنه
اختلافات بین ما همیشه وجود داشته از بچگی تا به امروز سر هر چیزی که باب میل پدرم نبود بحث و داد و فریاد و تنبیه شکل گرفته مشکل عمده من اینه که پدرم نه تنها خودش برای مشکلاتی و مسائل عادی هر زندگی که وجود داره هیچ اقدامی نمی کنه بلکه مانع ما هم میشه و اجازه نمی ده کاری یا راه چاره ای داشته باشیم و اگه خودمون کاری رو انجام بدیم فکر می کنه حرفش رو گوش ندادیم و داد و بیداد و فحش و کتک راه میندازه
مثلا من به خاطر مشکل راه از شهر محل سکونت تا محل کار مدتیه با اجازه خودش با یکی از دوستام که خودش تایید کرده زندگی می کنم همین موضوع رو ربط میده به خودسر بودن من
پدر من فکر می کنه من آدمی ام که تحت تاثیر محیط قرار می گیرم همش می خواد به من حالی کنه که من هیچی نیستم عرضه هیچ کاری ندارم مدام اعتماد به نفس منو از بین میبره تحقیر می کنه کارهایی که انجام میدم یا موفقیتی بدست میارم رو پوچ میدونی هیچ وقت تشویقم نمی کنه برای انجام هیچ کاری هر اتفاقی تو خونه می افته من رو مقصر میدونه و من رو تنبیه می کنه اگه چند روز تعطیل پشت سر هم مارو تو خونه ببینه یه موضوعی برای قهر و دعوا پیدا می کنه این کاریه که حتی وقتی ما بچه بودیم انجام میداد و شنبه که میرفت سرکار خودش با همه آشتی می کرد
مادرمم هم مدام اصرار داره که برو ازدواج کن برو زندگیتو بکن برو سراغ زندگی خودت فکر میکنه من سخت گیری می کنم برای ازدواج
می دونم خیلی پراکنده حرف زدم اما واقعا نمی دونم با جهنمی که هربار برای من درست می کنن چیکار کنم

با پدر و مادرتون بحث نکنین که خدای ناکرده بی احترامی نکرده باشین. فکر کنم پدرتون 60 سال به بالا سن داشته باشن( جون شما 34 ساله هستین ) و ایشون این چند دهه از عمرشون رو با این اخلاق گذرونده و امکانش نزدیک صفر هست که باب میل شما رفتار کنه. شما هم شاغلید و هم تحصیل کرده و مستقل از خانواده دارید زندگی می کنید پس چرا این همه زوم کردید به رفتارهای پدرتون؟ شهر دیگه هم هستید و امکان رفت و آمد کم این طوری نیست که روزی 3 بار سر بزنه به شما. تمرکزتون رو از پدرتون بردارید و چیزهای دیگه رو جایگزینش کنید . درسته شما این اخلاق پدرتون رو دوست ندارید ولی اگه به خودتون نیاین اخلاقتون بعد 10 سال دقیقا میشه مثل پدرتون.خودتون رو مشغول کنید و روزهای تعطیل کمتر برین و واسه خودتون برنامه داشته باشین. موقعی هم که میرین یه گلی شیرینی ببرید و بوسش کنید و بگین که دوسش دارین حرف خلاف میلتون هم زد نه تاکید کنید نه تکذیب . آروم باشین سالمند هستند و تشنه محبت . وقتی کار به جاهای باریک میشه خودتونو با چیزی مشغول کنین برین بیرون برین آشپزخونه و به هیچ عنوان بحث نکین تا فضا متشنج نشه.

من هیچ وقت بحث و مقابله باهاشون نمی کنم حتی ناراحتی هام رو هم ابراز نمیکنم
خیلی پیش مشاور رفتم همشون میگن فقط به حرفش گوش کن همینه تغییری نمی کنه
تنها کسی که تو خونه نازشونو میکشه منم تنها کسی که هواشونو داره منم
خب من اگه بخوام به حرف شون گوش کنم هیچی نگم یا برای زندگیم تصمیم درست نگیرم باید تا اخر عمر یک جا ثابت بمونم بدون هیچ پیشرفتی همش باید در انتظار روز موعود باشیم تو خونه ما که معجزه ای شه و اتفاقی بیوفته تا همه چیز تغییر کنه
من برای زندگیم هدف دارم آیندم نمی خوام با انتظار تباه بشه
بماند که خیلی از روزهای عمرم بخاطر نه شنیدن ها و مانع شدن ها گذشت و از بین رفت
خیلی وقت ها فکر می کنم چندین سال از زندگی عقبم
من درسته الان جدا زندگی می کنم اما آرامش ندارم از لحاظ مالی تحت فشارم از لحاظ روحی نمی تونم حس تعلق داشته باشم چون دوروز هستم دور وز دیگه باید برم خونه موقتی هستم حس می کنم آرامش دوستم با بودن من بهم خورده حس می کنم هر لحظه دیوونه شه بیاد در خونه داد و بیداد راه بندازه
آخر هفته ها که میرم خونه انگار اونجا جایی ندارم تا چیزی میشه میگه دختری که شب خونه نباشه معلوم نیست چیه کجا میخوابه تو از دست رفتی تو دیگه بچه من نیستی
سر آب کتری بهونه میگیره میزنه تو سرم، موهامو شونه می کنم میگه چرا به خودت میرسی چه خبره گل زیر ماشینو میبینه میگه معلوم نیست کجا رفته با کی بوده کوچکترین چیزی رو بهونه میکنه این بهونه گیری ها همیشه بود حتی زمانی که تو خونه بودم یا حتی زمانیکه بچه بودم
فقط شک شک شک
از وقتی یادم میاد هرکاری خواستم انجام بدم یه دیوار گذاشتن جلوم گفتن نه نمیشه درست نیست دلیل قانع کننده هم ندارن تنها جوابشون اینه دوست ندارم اینو
سه سال از دانشگاه عقب افتادم چون رشته ای که میخواستن قبول نمی شدم هر کاری شرع کردم گفتن خب آخرش که چی تهش چی میشه نه تشویقی نه رضایتی
تا به موفقیتی رسیدم گفتن فکر کردی کی هستی میاری اینارو به ما نشون میدی اصلا معلولم نیست واقعا تو اینکارو کردی یا نه اعتماد به نفسم رو از بین بردن کلی رو خودم کار کردم تا بتونم محکم تو جامعه وایستم بتونم با دو نفر حرف بزنم افکارم رو درست کنم احساس طرد شدگی بین همه آدم ها رو دارم فکر میکنم هممه ارزمن بدشون میاد هرکاری می خوام انجام بدم خودم رو ناتوان میبینم خودم رو تنها میبینم نیاز به حمایت و تشویق دارم تبدیل شدم به کسی که نیاز داره همش تو کانون توجه باشه

نقل قول:

---

نوشته اصلی توسط تازه نفس گرفته

با پدر و مادرتون بحث نکنین که خدای ناکرده بی احترامی نکرده باشین. فکر کنم پدرتون 60 سال به بالا سن داشته باشن( جون شما 34 ساله هستین ) و ایشون این چند دهه از عمرشون رو با این اخلاق گذرونده و امکانش نزدیک صفر هست که باب میل شما رفتار کنه. شما هم شاغلید و هم تحصیل کرده و مستقل از خانواده دارید زندگی می کنید پس چرا این همه زوم کردید به رفتارهای پدرتون؟ شهر دیگه هم هستید و امکان رفت و آمد کم این طوری نیست که روزی 3 بار سر بزنه به شما. تمرکزتون رو از پدرتون بردارید و چیزهای دیگه رو جایگزینش کنید . درسته شما این اخلاق پدرتون رو دوست ندارید ولی اگه به خودتون نیاین اخلاقتون بعد 10 سال دقیقا میشه مثل پدرتون.خودتون رو مشغول کنید و روزهای تعطیل کمتر برین و واسه خودتون برنامه داشته باشین. موقعی هم که میرین یه گلی شیرینی ببرید و بوسش کنید و بگین که دوسش دارین حرف خلاف میلتون هم زد نه تاکید کنید نه تکذیب . آروم باشین سالمند هستند و تشنه محبت . وقتی کار به جاهای باریک میشه خودتونو با چیزی مشغول کنین برین بیرون برین آشپزخونه و به هیچ عنوان بحث نکین تا فضا متشنج نشه.

---

درکت می کنم عزیزم واقعا تو فضای جالبی زندگی نمی کنی ولی خب شرایط فعلا این رو ایجاب می کنه چون از حرفات معلومه بهت وابسته هستن. تنها کار به نظر من صبر هستش و تمرکزتو از اونا وردار می دونم سخته ولی پدر مادرن چاره نداری