تنها بودن اعتماد به نفسمو از بین برده

سلام و وقت همگی به خیر
یه دختر22 ساله ام و سال آخر کارشناسی.مشکلم اینه که هیچ پسری از من خوشش نمیاد و کلا نمیخاد حتی باهام آشنا بشه...و این موضوع باعث شده کلا اعتماد به نفسمو از دست بدم.در کل اهل دوستی و... نیستم ولی هیچکس برای دوستی هم سمتم نمیاد چه برسه به ازدواج.من تقریبا مشکل خاص دیگه ای تو زندگیم ندارم دانشگاه خوبی درس میخونم معدل الفم،ظاهر مناسب و معقولی هم دارم ولی این موضوع باعث شده حس کنم از بقیه دخترا چیزی کم دارم همش خودمو با دوستام مقایسه میکنم مخصوصا الان که همه دوستای دخترم توی دانشگاه دوست پسر دارن و یکیشونم با یکی از همکلاسیا عقد کردن عملا دیگه تنها شدم...نسبت به ظاهرم سرخورده شدم تا سرکوچه هم نمیتونم بدون آرایش برم البته یه خرده کمبود وزن دارم که دارم دکتر تغذیه میرم که درست بشه.کلا همه فکرم شده اینکه من چی کم دارم و احساس می کنم بی ارزش تر از دوستامم...رشتم مهندسیه و کلا دخترا تعدادشون خیلی کمه...البته من تقریبا کاری با پسرای دانشگاه ندارم فقط میان ازم جواب تمرین و پروژه میگیرن و میرن و دیگه کاری باهام ندارن.منم سراغشون نمیرم هیچوقت.البته یه بار با پسرای ترم بالاییمون رو یه پروژه گروهی کار کردیم که اونا ازم خواستن منم باشم ولی دیگه تموم شد.نمیدونم مشکل از ظاهرمه یا اخلاق و رفتارمه
میشه کمکم کنین و بگین چجوری از فکر این مسایل بیام بیرون...دلم میخاد دوباره روی درس و کارم متمزکر بشم نه این چیزا و البته واقعا هم دلم نمیخاد همیشه نتها بمونم...
ممنونم که وفت میذارید و بهم کمک می کنید:72::72::72:

سلام.
منم دقیقا مثل شما ترم آخر مهندسی هستم تو یه دانشگاه خوب و خب دختر هم کمه و من تا به حال رابطه دوستی ای نداشتم ، البته خب معمولا دخترا نمیان مستقیما به پسرا پیشنهاد دوستی بدن و سعی می کنن به رفتارشون اینو نشون بدن ...
جدای از اینکه شاید بعضی از پسرا نتونن بیان جلو و مثلا دخترونه رفتار کنن و به اصطلاح نخ بدن ، پسرا معمولا به طرف مقابلشون نگاه می کنن و ببینن هم سطح هستن و می تونن بر اون رابطه مسلط باشن یا نه .
معمولا پسرا نسبت به دخترایی که باهوش تر از خودشون هستن با احتیاط بیشتری برخورد می کنن .
هر جنسی به هر حال ارزش خودشو داره ، چه برسه به آدم ها . شاید اون آدمی که فکر کنه هم سطح شما باشه برخورد نکرده با شما ، و البته معمولا پسرایی که سطحشون بالاتر از پسرای دیگه هم هست ، سخت گیر تر هستن (تو همون نمره به هر حال )
من خودم با وجود اینکه پسر هستم ولی می فهمم کاملا چی می گی شما ، اینکه آیا بعدها اصلا مقبولیت داری بین پسر ها که بخوای ازدواج کنی ( و یه پسر بیاد سمتت ؟ چیزی که تو ایران معمولا ازدواج ها رو شکل میده ) ؟
من بین دختر های دانشکده خودمون هم که می بینم (دانشکده عمران تو یه دانشگاه دولتی تهران ) دخترای هم سن ما هم اصلا دوست پسر ندارن توی دانشگاه ، بنابرین اینطوری نیست که بخوای فکر کنی حتما باید دوست پسر داشته باشی تا مقبولیت داشته باشی !
حتا کسایی که یه سال بزرگتر از من هستن هم همینطور . بعضی هاشون درسشون خیلی خوبه و وضع مالیشون هم خوبه و ظاهرشونم خوبه نسبتا ولی دوست پسر ندارن ( و البته خب رابطه های اجتماعی خوبی رو می تونن بر قرار کنن با پسرا )
من با توجه به توصیفات شما می تونم بگم که مقبولیت داری و لازم نیست که حتما پسری بیاد پیشنهاد بده بهت ، اما اگه واقعا بخوای پسرا رو در همچین شرایطی بزاری ، خب می تونی سر کلاس بیشتر تو بحث ها شرکت کنی و بری تو فعالیت های مختلفی که دانشگاهتون بر گذار می کنه و یا حتا به اصطلاح به پسرا نخ بدی !
ولی به نظرم بیخیال همه اینا بشو و زندگیتو بکن ، همونطوری که گفتم ، پسری که بخواد با چشمک شما بیاد ، با چشمک یکی دیگه هم میره و فقط اعصاب خوردیش می مونه برای شما .

خیلی ممنونم از اینکه وقت گذاشتید و کمک کردید...
اون بحث نمره و چه میدونم هوش و اینا که گفتید به نظرم خیلی از بچه های دانشگاه هستن که از من باهوش ترن نمره هاشونم بهتره و اینجوری نیست که از همه پسرا سر تر باشم که جرات نکنن جلو بیان.
در مورد اون مقبولیت کاملا درست متوجه شدین من واقعا نگران همین موضوعم...اصلا هم مطمئن نیستم در موردش...
در مورد روابط اجتماعی هم راستش من اوایل توی گروه های بچه های دانشگاه بودم باهاشونم بیرون و اینا میرفتم ولی خب بازم خیلی کاری بامن نداشتن:)
البته بعدا دیگه ادامه ندادم و همش سرم به کار خودم بوده.در مورد نخ دادن و ایناهم اصلااا اهلش نیستم.در رابطه با اون مقبولیت میشه بیشتر توضیح بدین؟چه فاکتور هایی داره؟

نقل قول:

---

خیلی ممنونم از اینکه وقت گذاشتید و کمک کردید...
اون بحث نمره و چه میدونم هوش و اینا که گفتید به نظرم خیلی از بچه های دانشگاه هستن که از من باهوش ترن نمره هاشونم بهتره و اینجوری نیست که از همه پسرا سر تر باشم که جرات نکنن جلو بیان.
در مورد اون مقبولیت کاملا درست متوجه شدین من واقعا نگران همین موضوعم...اصلا هم مطمئن نیستم در موردش...
در مورد روابط اجتماعی هم راستش من اوایل توی گروه های بچه های دانشگاه بودم باهاشونم بیرون و اینا میرفتم ولی خب بازم خیلی کاری بامن نداشتن:)
البته بعدا دیگه ادامه ندادم و همش سرم به کار خودم بوده.در مورد نخ دادن و ایناهم اصلااا اهلش نیستم.در رابطه با اون مقبولیت میشه بیشتر توضیح بدین؟چه فاکتور هایی داره؟

---

سلام . خواهش می کنم .
خب من یه حدسی در مورد اثر نمره شما بر این پدیده بیان کردم ، خب ظاهرا افراد باهوش تر از شما هم هستن . ولی به هر حال بخشی از پسرای کم هوش تر رو شما از دست میدین سر این قضیه . البته طبق یه مطالعه که خوندم (و نظر خودمم هست ) از نظر پسر ها ، دختر های باهوش جذاب تر هستن ولی وقتی پای قرار گذاشتن و بیرون رفتن و جدی شدن رابطه پیش میاد ، نه !
مقبولیت هم منظورم این بود که پسرا تو ذهنشون به شما چه امتیازی می دن دیگه . شما می خوای خیالت راحت باشه که همیشه همه دوستت دارن . همه آدما اینطورین ! دوست دارن همیشه (حتا وقتی ازدواج کردن ) در نظر جنس مخالف جذاب باشن . حالا نگرانی شما اینه که چرا هیچ پسری نمیاد سمت شما و احساس می کنی جذاب نیستی ؟ در این مورد به نظرم بقیه افراد هم بیان نظر بدن ، ولی اینجا خیلی از نظرات مربوط به آدمای 50 سالس که این موقعیت رو به خوبی درک نمی کنن .
از نظر من دلایل زیادی می تونه باشه که کسی نیومده سمت شما . ولی تجربیات شخصیم رو عرض می کنم . تو دانشگاه ما هم اون پسرایی که سرشون به تنشون بیارزه ، یعنی یا درسخون هستن یا پولدار هستن هم (طبق شواهد در دانشکده خودمون) نمیرن سراغ دوست شدن با دختر ها ! البته دانشگاه ما چون پردیس هم داره ، اونجا قضیه فرق می کنه . اونا پسراشون میرن اکثرا دوست میشن . ولی صرفا اونایی که پولدارن فقط و افراد باهوشی نیستن (اینو خودم به عینه دیدم ) . از همون پردیسی ها هم اونایی که درسشون خوبه ، روابط متعادل تری دارن . بنابرین ، این یه بخشیش به خود پسر ها مربوط میشه و اشکال از شما نیست . پسر های باهوش (و کلا آدمایی که فکر می کنن ) تحلیل گر تر هستن ، بیشتر می تونن نیاز های جنسی و عاطفی شون رو کنترل کنن و بی هدف دوست نمیشن . پس شما تا الان علاوه بر پسر های کم هوش ، پسر های باهوشی که میشینن و روابط رو هم تحلیل می کنن از دست دادین ، چون اصولا در سن دانشگاهی و در سطح کارشناسی مخصوصا ، کسی به خودیِ خود آمادگی ازدواج نداره و ما پسرا همیشه با خودمون فکر می کنیم حتا اگه قرار باشه با دختری دوست بشیم (حتا نه به خاطر ازدواج ) هم باید بتونیم از نظر مالی حمایتش کنیم . خب پس اینم یه مشکل دیگه . من میگم همون دوست هایی که شما میگی دوست پسر دارن رو برو آنالیز کن . هم خود دخترا رو و هم خود پسرا رو . ببین چند درصد اون پسر ها سرشون به تنشون می ارزه (برای زندگی و دانشگاهشون تلاش می کنن ) و چند درصدشون روابطشون جدی هست و قصد ادامه دادن دارن ؟ از بین همون دوست های دخترِ خودتون ، چند درصدشون مثل شما باهوش هستن ؟ این هم یه نکته دیگه ای هست ، همونطور که در پیام قبلیم گفتم و طبق مشاهدات خودم ، دختر های باهوش ، در ارتباط با جنس مخالف به مشکل بر می خورن .
حالا اینکه شما چی کار کنی ؟ مسلما نخ دادن و آرایش زیاد کار خوبی نیست . همین پسر های باهوشی که عرض کردم ، به دلیل کنترل بیشتر بر خودشون ، بیشتر به شعور و کمالات یه دختر توجه می کنن تا قیافه . نه اینکه بگم قیافه مهم نیست ، در نگاه اول همون قیافه هست که میاد تو ذهن ، ولی امروز به لطف عمل ها و آرایش ها ، دختر ها از نظر زیبایی خیلی نزدیک شدن به هم ( به نظر من ) . پس بیخیال آرایش غلیظ بشو ، که پسرایی که سرشون به تنشون بیارزه کمتر سمت اینطور دخترا میرن . حتا اگه برن هم و بخواد رابطشون جدی بشه هم مادر پسر میگه این چه دختریه اینهمه آرایش می کنه ( مادر من 10 بار گفته در مورد دخترای مختلف) . و البته نخ دادن هم لزوما به معنی چشمک زدن وضایع بودن نیست . دختر های باهوش ، (متاسفانه !! ) نخ های ظریف تری هم میدن ... و به نظر من اینطور که دختر هیچ ارتباطی با محیط اطرافش نداشته باشه و منتظر باشه یکی ازش خوشش بیاد و بیاد خواستگاریش و ازدواج کنه ، تو این زمونه اشتباهه . چون بقیه دختر ها اینطوری فکر نمی کنن و نمی شینن گوشه خونه . اینجا هم باید تعادل رعایت کنید .
به نظر من شما کلا الان خیلی حساس نشو و بیشتر روی کمالات مختلف خودت کار کن . تو زمینه های درسی بیشتر پیشرفت کن ، اگه هنری دوست داری به اون بپرداز و اگه ورزش دوست داری ورزش کن . جنسِ گرانبها ، مشتری ارزشمند هم داره.