نمایش نسخه قابل چاپ
دوستان عزیز
این تاپیک را باز کردم تا هر موقع نیاز داشتیم در زمینه ای کمک فکری یا روحی بشیم ( آنچه که بیان شدنی در یک فضای عمومی باشد) ،یا حتی درد دل داشتیم ، اینجا مطرح کنیم ، تا دوستان ما را یاری کنند .
این تاپیک مخصوص اعضاء است و عطف به تاپیک چرا بعضی از اعضاء در مورد مشکلاتشون سکوت می کنند ایجاد شده .
مرسی فرشته ی همیشه مهربان
اگر لازم شد حتما .
برای همدلی اعلام می کنم من یک نفر
اعتماد به نفسم به هیچ عنوان اشکال ندارد
عزت نفس هم مشگلی ندارد
ضعف و ترس از باز خورد هم وجود ندارد
علت چیزهای دیگری است که با باز کردن همان تاپیک مورد نظر پاسخ خود را گرفتم .
اما اگر روزی لازم شد حتما و از مهرت بهره خواهم برد .
به این نتیجه رسیدم که همان سکوت بهتر است و البته دوستان دیگر که مشگلاتی از جنس دیگر داشتند و متاسفانه در تاپیک شرکت نکردند هم از طریق پیام خصوصی همین نظر را اعلام کردند .
راستش من هنوز نمی دانم چه مطلبی را در کدام قسمت باید بنویسم مثلا همین الان یک شعر در سرفصلی که بنام " یه لحظه توجه کن " نوشتم اما متوجه شدم که جای ان شعر آنجا نبود پاک کردنش را هم نمی دانستم بهر حال امید وارم این گناه از من ببخشائید .
ا راستی من تازه وارد هم میتونم مشگلم را بگم آن هم به سبک و سیاق خودم ؟اینطوری
آن وقت ها که هوز دستم به زنگ نمی رسید ، در می زدم
حالا که دستم به زنگ می رسد ، دری نمانده ،
بر می گردم
دلم می خواهد حاشیه ای بر عمرم بنویسم
حاشیه ای بر همه شمع هایی که هیچگاه روشن نکردم
شاید برای پنهان کردن زخم شمشیر ها بر تنم
حالا خودم را با کودکیم اشتباه گرفتم
همانقدر می دانم که زند ه ام
و آموختم :
آنهائیکه به شرط شیرینی زندگی بدنیا آمدند ،
تا رخت سیاه بر تنت نبینند
باور نمی کنند که در عزا هستی.
آموختم :
مردمان پشت در مانده ،
چراغ خانه هایشان از ترس روشن است
نه انتظار
که دیگر نه مسافری و نه حتی قهرمانی در راه نیست
قهرمان ؟!
آ..ه… ای اسطوره های فراموش شده
دیگر هیچ قهرمانی هم بخاطر هیچکس نمی میرد
آنچنانکه امروز هیچ معشوقی برای عاشق نمی ماند
سلام
دقیق نمی دونم نحوه استفاده از این تاپیک چه جوریه؟؟؟ اینجا درباره مشکلاتی که سکوت کردیم صحبت می کنیم و دوستان هم همینجا همدردی می کنن؟ اینجوری که این تاپیک خیلی شلوغ میشه...
داشتم سرچ می کردم و با اینجا اشنا شدم... تصمیم نداشتم بنویسم.... ولی وقتی این تاپیک را دیدم به خودم گفتم این تاپیک را برای من ساختن!... برای منی که به خودش گفته حق نداری چیزی بگی و تاپیکی بزنی... باید یاد بگیری خودت مشکلاتت را حل کنی.... باید بزرگ بشی... باید یاد بگیری وابسته نباشی... باید مستقل بشی.... باید از عقلت اسفاده کنی...باید خودت به تنهایی از پس مشکلات زندگیت بر بیای...... باید روی کنترل خویشتن تمرکز کنی.... و این کوک درون بازیگوش را ادب کنی.....
من خستم...... اعصابم خورده..... اخه یعنی چی که ادم باید رنج بکشه که بزرگ بشه.... مثلا قراره با دیدن بیماری و ناراحتی خواهرم چه جوری بزرگ بشم..... امروز تصادف کرد. خدا را شکر حال خودش خوبه. فقط ماشین اسیب دید. کلی ناراحت بودم که به خاطر این موضوع ناراحت بشه و بیماریش بدتر بشه.هر وقت اتفاق ناراحت کننده ای براش پیش میاد من نگران اینم که اگه دوباره بهش حمله دست بده و حالش بدتر بشه من چیکار کنم. اگه یک روز زبونم لال مشکل حرکتی پیدا کنه من خودم را درجا میکشم! من تحمل ندارم. من عاشقشم ولی هیچ کاری نمی تونم براش بکنم. وقتی بینایی اش را از دست داد من مردم.... الان کمی بهتره... ولی هنوز کامل خوب نشده.... اخه چرا انقدر دنیا ظالمه..... و چرا انقدر من کمال طلبم..... چه جوری اهسته و پیوسته حرکت کنم..... مشکل من اینه که نمی تونم قدم قدم پیش برم.... مثلا اول باید یک درس را تمام و کمال بخونم و بعد برم سراغ درس بعدی!!! در غیر اینصورت وقتی به قسمتهای کوچک تقسمیش می کنم مدام همش به درسهای دیگه فکر می کنم!!!!......
و چه جوری وابسته نباشم..... مثلا چه جوری برای انتخاب رشته شهرستان انتخاب کنم.... چه جوری مامان بابام را تنها بزارم.... مخصوصا حالا که دارم بهشون نزدیکتر میشم.... چه جوری تک و تنها برم یک شهر دیگه... باید چند هفته دیگه قبل کنکور شهرهای محل تحصیلم را انتخاب کنم....ولی هنوز تصمیمی نگرفتم..... چرا انقدر تصمیم گیری سخته....
و مشکل دیگم اینه که عقلم به هزار و صد مهم تقسیم شده...... استادم بهم گفت مشکل تو اینه که تمرکز نداری.... چه جوری ذهن تکه تکه شدم را بهم بچسبونم...........
و چه جوری باید همیشه و همه جا حضور خدا را احساس و درک کرد..... اینکه خیلی سخته.......