ريشه اختلافات با خانواده ي همسر كجاست؟

[mostafun]

واقعا علت اصلي اختلافات با خانواده ي همسر (به صورت عمومي) چه چيزايي هست؟ اين قبيل مسايل همه جاي دنيا هست؟ يا فقط توي ايران ديده ميشه؟ آيا اين رفتارها طبيعيه؟ ژنتيكه؟ خلاصه اگه كسي اطلاعاتي در اين مورد داره، من كه خيلي خوشحال ميشم بدونم.
ضمنا هدف من از باز كردن اين بحث، پرداخت به كليات و يه نگاه از بالا به موضوعه (فارغ از بحث هاي موردي)
تقريبا همه ي زوجها با مشكل اختلاف با خانواده ي همسر مواجه هستند. چه به صورت جزئي كه خودشو با غر غر و طعنه و كنايه نشون ميده، يا خيلي جدي كه با دعوا و مرافعه و ... همراهه.
براي شروع، من بعضي از اين علتها رو از نگاه خودم مي نويسم:

1. ناديده گرفتن استقلال در زندگي (همون دخالتهاي بيجا)
2. احساس توهين (به خاطر بي توجهي به يك طرف) (مخصوصا در اوايل زندگي كه طرفين هنوز خودشون رو عروس خانوم و آقا داماد مي دونن و فكر مي كنن همه بايد مثل پروانه دورشون بچرخن!)
3. رقابت عشقي (فكر مي كنم بيشتر توي رابطه عروس و مادر شوهر خودش رو نشون مي ده)
4. فرهنگ بسيار زشت "غيبت كردن" در مجالس زنانه و بيان حكايتهاي پندآموز! و چاره ساز !! از ماجراهاي مادرشوهر و جاري و عروس و ... كه توي يه دوره ي 20 ساله (حداقل)، آموزشهاي مكفي رو به دخترخانمي كه قراره پاشو توي خونه ي بخت بذاره؛ ارايه ميده !! (به نظر من اين مورد رو بايد جدي گرفت، چون ظاهرا دخترها با اين فرض پاشون خونه ي شوهر مي ذارن كه بزرگترين دشمن اونا مادرشوهرشونه )

[بی دل]

mostafun گرامی! رابطه شما با همسرتون همه جوره عالیه حالا فقط مونده اختلاف با خانواده همسر؟
بنده فکر میکنم اگر همسران همدیگر را کامل پذیرفته باشند و مشکلات اساسی و ریشه ای نداشته باشند و از طرفی برای استقلال زندگیشون ارزش قائل باشند اختلاف با خانواده همسر نمیتونه خیلی خودنمایی کنه به شرطی که دو نفر با هم هماهنگ باشند.

[mostafun]

... بنده فکر میکنم اگر همسران همدیگر را کامل پذیرفته باشند و مشکلات اساسی و ریشه ای نداشته باشند و از طرفی برای استقلال زندگیشون ارزش قائل باشند اختلاف با خانواده همسر نمیتونه خیلی خودنمایی کنه به شرطی که دو نفر با هم هماهنگ باشند.

همون قدم اول كه "كامل پذيرفته شدن" باشه، خودش يه جور ايده آل گراييه. ضمن اينكه در مورد "استقلال" هم خيلي كم پيش مياد كه انسانها صد درصد مستقل باشند. پس مشورت چي؟ منتها وقتي پاي خانواده همسر به ميون مياد (هر چند پيشنهاد منطقي و درستي داده باشند) ديگه اسمش مشورت نيست، دخالته!
هماهنگي كامل هم به نظر من يه چيز ايده آله. بالاخره جلوي لجبازي هاي كوچيك رو كه نميشه گرفت!

ارتباط دو طرف با هم هيچ ارتباطي به ارتباط طرفين با خانواده هاي همديگه نداره...

من كاملا با اين جمله مخالفم. حداقل براي خيلي از مردها كه خانواده شون خيلي براشون اهميت داره.

[parnian1]

[quote=mostafun]

ارتباط دو طرف با هم هيچ ارتباطي به ارتباط طرفين با خانواده هاي همديگه نداره...

من كاملا با اين جمله مخالفم. حداقل براي خيلي از مردها كه خانواده شون خيلي براشون اهميت داره.

ميشه راجع به دليل مخالفتتون بيشتر توضيح بديد؟من متوجه منظور شما نشدم.....
من ميگم خوب بودن يا بد بودن ارتباط عروس و مادر شوهر يا مثلا داماد و خانواده زن ربطي به رابطه خود زن و شوهر نداره...براي اين حرف هم مثال دم دستي از خانواده اي كه اشراف كامل به زندگيشون دارم اوردم...

[parnian1]

ارتباط دو طرف با هم هيچ ارتباطي به ارتباط طرفين با خانواده هاي همديگه نداره.....مثال عيني از خانواده اي دارم كه زوج هيچ مشكلي با هم ندارن و تنها موضوعي كه باعث بحث و جدل ميشه وابستگي شديد حاج اقا به خانواده گرام(پدر مادر خواهر برادر خواهر زاده برادر زاده و......)هست....متاسفانه اين موضوع بعد از بيست و چند سال زندگي مشترك هنوز حل نشده......

[چشم بارانی]

سلام
ما انسانها خیلی وقتا با بستگان درجه یکمون مثل خواهر وبرادر که از اول با هم بزرگ شدیم و در شرایطی تقریبا یکسان رشد کرده ایم اختلاف سلیقه داریم ...پس تاحدی طبیعیه که در زمان ازدواج وقتی با طرف وخانواده اش که اونا هم مجموعه ای از سلایق وعقاید خاص خودشون رو دارن ، اختلاف سلیقه پیدا کنیم .....حالا فرض کنید خانواده ها مشکلات دیگری مثل دخالت و رقابت عشقی و.....(که خودتون بالا گفتید) هم برای زوجین بوجود بیاورند....فکر می کنم همینا کافیه برای اختلافات

[mostafun]

اگه منظور شما اين باشه كه رابطه ي بد عروس با مادرشوهرش، تاثيري توي رابطه ي زن و شوهر نداره (يعني با وجود اين اختلاف، اون دوتا خوب و خوش با هم زندگي مي كنن)، بايد بگم به نظر من اينطور نيست.
يه مثال مي زنم:
من خانواده ي خودم رو (همسر و بچه) رو جزئي از خانواده ي پدري خودم مي دونم. در حالي كه نسبت به خانواده ي همسرم همچين حسي ندارم (يعني خودم رو جزو اونا محسوب نمي كنم). شايد همسرم هم به صورت متقابل يه همچين حسي داشته باشه. براي همين هم توي ارتباطات با پدر و مادرم، به همسرم به چشم يه خواهر () نگاه مي كنم. به اين معني كه انتظار دارم بدون منت از خود گذشتگي داشته باشه و ....

با اين مقدمه اگه همسر من (كه هنوز از نظر عاطفي خودش رو جزء خانواده ي من نمي دونه) با موقعيتهايي به نفع اونها و به ضرر خودش مواجه بشه (مثلا خريدن آناناس براي اونا در حاليكه تا حالا براي خودشون نخريده!)، نميشه ازش انتظار از خودگذشتگي يا فداكاري داشت و مطمئنا جبهه مي گيره. خوب اين يعني اختلاف بين زن و شوهر ديگه!

[THEN]

[align=justify]با سلام

mostafun عزیز احتمال زیادی می دم که خودتون به نکاتی که به نظر من رسیده اند، توجه داشته اید، با این وجود شاید تکرارشون خالی از فایده نباشه.

1::

من خانواده ي خودم رو (همسر و بچه) رو جزئي از خانواده ي پدري خودم مي دونم.

همونطور که خودتون اشاره کردید، یکی از اهداف اصلی ما از ازدواج رسیدن استقلال ه.

اگر شما هنوز (در لایه های زیرین فکرتون) خودتون رو زیر مجموعه ای از خونواده سابق می بینید، این نشون دهنده ی یک نقص بزرگ در نگرشتونه.

امروز دیگه شما باید 100% از نقش یک "پسر" خداحافظی کرده باشید و کاملا حس کنید که "راس" یک خانواده اید.

حالا دیگه خونواده شما همین خونواده 3 نفره ایه که دارید، و خونواده سابق به نوعی تبدیل شده به "فامیل". یعنی یک پله عقب تر رفته.

و انتظار می ره که این تغییر برای شما کاملا "درونی" شده باشه. اگر اینطور نیست، این خودش می تونه یکی از اساسی ترین ریشه های اختلافات موجود، و خیلی مشکلات دیگه باشه.

بنابراین به جاست که یک کنکاش جدی در خودتون، احساسات، و افکارتون داشته باشید و این مورد رو خیلی دقیق و عمیق بررسی کنید.

2::

براي همين هم توي ارتباطات با پدر و مادرم، به همسرم به چشم يه خواهر () نگاه مي كنم.

(و دیدم جای دیگری همین توصیه رو به یکی از دوستان کرده بودید که سعی کنه خودش رو دختر خونواده همسرش ببینه.)

mostafun عزیز، من با این نگرش شما موافق نیستم. و فکر می کنم همین نگرش انتظاراتی رو در شما ایجاد می کنه که اون انتظارات ریشه ی خیلی از اختلافات موجود می شن. یا حداقل می تونن باعث برداشت شما از درجه بحرانی بودن برخورد های موجود باشن.

مادر کسیه که جسم ما در جسمش پرورده می شه، کسی که 9 ماه از خونش تغذیه می کنیم، و به این شکل رابطه بسیار عمیق عاطفی و احساسی ای بین مادر و فرزند شکل می گیره.

وقتی یک نوزاد به دنیا میاد، صدای مادرش رو می شناسه و بهش واکنش مثبت نشون می ده. و این درحالیه که این حالت رو حتی نسبت به پدرش هم نداره.

و شما هرگز هرگز نمی تونید انتظار داشته باشید مادرتون برای همسرتون مثل مادر باشه.

نه تنها همسر شما نمی تونه این حس رو نسبت به مادرتون داشته باشه، بلکه مادر شما هم همون احساس رو نسبت به همسر شما نداره.

به همسرتون نگاه کنید که چطور دخترتون رو جزئی از وجود خودش حس می کنه، چقدر احتمال می دید ایشون در آینده همین حس رو نسبت به دامادتون هم داشته باشه؟ و به دخترتون نگاه کنید که چطور عمیقا لبریز از عشق مادرشه، چقدر احتمال می دید در آینده بتونه همین حس رو نسبت به زن دیگری داشته باشه؟!

به همین شکل اون رابطه ای که بین خواهر شما، و مادرتون هست، بین همسر و مادرتون "وجود نداره". و این ارادی هم نیست که شما یا خانمتون بتونید بوجود بیاریدش.

و همین مسئله، با در درجات متفاوت، برای بقیه اعضاء فامیل هم برقراره.

بنابراین بهتره واقع نگر باشیم. تا احساسات و انتظاراتمون بر مبنای واقعیات شکل بگیرن، و خیلی از مشکلات ریز و درشت زندگی از میان برداشته بشن.

3:: کمال گرا نباشید. انتظار نداشته باشید زندگیتون خالی از "هر نوع" دلخوری ای باشه.

دقت کنید که ما خیلی وقتها از مادر خودمون هم بابت یک سری مسائل جزئی دلخور می شیم. و به بهانه های مختلف به یادآوری اون دلخوری ها می پردازیم.

حتی بهترین فرزندان هم برای والدینشون ایده آل نیستند، و پدر و مادر ها هم برای بچه هاشون همینطور.

پس نه انتظار داشته باشید همسرتون 100% از خونواده شما راضی باشه، و نه انتظار داشته باشید خودتون 100% از خونواده همسرتون راضی باشید.

4:: درسته که اختلاف نظر همه جا هست، اما انسان ها با توجه به روحیات و ویژگی های شخصیتشون موضع گیری های متفاوتی دارند.

شما باید تمام تلاشتون رو بکنید که همسرتون رو کاملا بشناسید و بعد با توجه به ظرفیت ها و اخلاقیات و روحیات ایشون، انتظاراتتون رو بنا کنید.

بعضی از اشخاص کلا نسبت به دیگران خیلی باگذشت و مهربونن. اینها سریع فراموش می کنند که کی برای من چیکار کرد یا نکرد! اما بعضی دیگه اینطور نیستند، از اینها نباید انتظار داشته باشیم که نسبت به یک شخص خاص رفتار متفاوتی داشته باشند.

[/align]

[mostafun]

. . .
حالا دیگه خونواده شما همین خونواده 3 نفره ایه که دارید، و خونواده سابق به نوعی تبدیل شده به "فامیل". یعنی یک پله عقب تر رفته.

و انتظار می ره که این تغییر برای شما کاملا "درونی" شده باشه.
. . .

.
درسته كه از خيلي جهات مستقل شديم، اما از نظر عاطفي كه نمي تونيم مستقل بشيم. اين محبت رو هم كه نميشه فقط توي فكرمون داشته باشيم. بالاخره يه جايي خودشو نشون ميده، اما به نظر من به معناي عدم استقلال نيست. من توي زندگي اصلا به نظر پدر و مادرم وابسته نيست (نمونه بارزش هم انتخاب رشته، شغل، محل زدگي و . . .) اما به بعضي از نظريات اونا (كه از نظر من كم اهميت هستند، مثل رفتن به فلان مهماني) احترام مي ذارم. آيا اين نشانه ي وابستگي و عدم استقلاله؟ من همين انتظار رو هم از همسرم دارم. يعني دوست دارم اون هم به پدر و مادر خودش توجه كنه و حتي جلوي دخالتهاي "كوچولو" ي اونا رو هم نمي گيرم و حتي ناراحت هم نمي شم.
من فكر مي كنم بعضي وقتها "لجبازي" و "مخالفت" به بهانه ي حفظ استقلال زندگي مي تونه خودنمايي بكنه. در حاليكه من به چشم "احترام به حرف بزرگتر" به اين مساله نگاه مي كنم.
.

. . . و شما هرگز هرگز نمی تونید انتظار داشته باشید مادرتون برای همسرتون مثل مادر باشه.
. . .

.
من همچين انتظاري از مادرم ندارم. اما از همسرم چرا! (شايد خودخواهي باشه) شايد چون خودم در برابر پدر و مادر همسرم همچين نگاهي دارم (نه از نوع خيلي عاطفي، ولي مثلا خيلي از كارها رو مثل پسر خدشون براشون انجام ميدم) بدون اينكه توقع داشته باشم اونا به من توجه خاصي بكنن (شايد چون يك مرد هستم همچين احساسي دارم)
.
[quote='philosara' pid='101605' dateline='1267268837
. . . کمال گرا نباشید. انتظار نداشته باشید زندگیتون خالی از "هر نوع" دلخوری ای باشه.
بعضی از اشخاص کلا نسبت به دیگران خیلی باگذشت و مهربونن. اینها سریع فراموش می کنند که کی برای من چیکار کرد یا نکرد! اما بعضی دیگه اینطور نیستند، از اینها نباید انتظار داشته باشیم که نسبت به یک شخص خاص رفتار متفاوتی داشته باشند.
[/quote]
.
من كمال گرا نيستم (لا اقل اينطور فكر مي كنم). اما به مطلب خوبي اشاره كردي كه احتمالا خودم يه تاپيك براش ايجاد كنم با عنوان "چطور گذشت كنيم و بديهاي طرف مقابلمان را فراموش كنيم؟"

[parnian1]

نه منظور من اينه كه خوبي رابطه زن و شوهر دليلي براي خوب بودن رابطه عروس و مادر شوهر نيست يعني.....هر زن و شوهري كه رابطه اشون خوب باشه امكان داره رابطه عروس مادر شوهري خوب يا بد داشته باشه.....متوجه منظورم شدين؟
آخ كه اين روزا چه قدر سخت ميتونم منظورم رو به اطرافيانم بگم

با اين طرز فكر شما بديهي هست كه خانم شما هم نسبت به خانواده خودش همين حس رو داره...دليلي نداره همسر شما خودش رو جزئي از خانواده شما بدونه....چون واقعا اين طور نيست....

اين جمله برام جالب بود كه شما در جمع خانواده خودتون خانمتون رو مثل خواهر ميبينيد!!