من توی حرف زدن مشکل دارم ، راه حل؟

[omid65]

من مشکل توی حرف زدنم زیاد دارم ، این پایین هم لیستشو آوردم . به نظرتون چه کارهایی رو باید انجام بدم ، کتابی بخونم ، کلاس گویندگی ، فن بیان ، چی باید برم و بخونم تا مشکلم حلشه؟
1-توضیح دادن یه موضوع خاصی برام 5 دقیقه وقت می بره ولی واسه بقیه 1 دقیقه.
2-اکثراً پیش از گفتگوهام فرض می کنم که مخاطبم همون پیش فرضهای ذهنی رو که من دارم ، اونم داره : مثلاً
بحث من و داداشم در مورد اینکه مامانم رفته بود پیش خانم رحیمی به صورت زیره :
من : خانم رحیمی گفته که ... . .. . . . . .
داداش: رحیمی کیه ؟
من: رحیمی که مامان رفته بود پیشش ها !!!
داداش: آها ! نمی دونستم که رفته بود پیش خانم رحیمی...
در واقع این اتفاق توی روز 10 بار می افته .
3-من و من (men o men) زیاد می کنم ، زیاد لفتش می دم.
موارد دیگه هم بعد اضافه می کنم.

[شوکا]

سلام

به دیگران فکر نکنید که الان چی دارن فکر میکنند

وقتی صحبت میکنید رسا و شیوا حرف بزنید

به خودتون اعتماد داشته باشید

وقتی حرفی میزنید تا آخرش حرفتون رو بگید و جملتون رو تموم کنید،این طوری نباشه که نصفه جملتون رو حذف کنین

یه کتاب معرفی میکنم بخونیدش،واسه من خیلی مفید بود،همه جا هم دارنش

آیین سخنرانی _ دیل کارنگی

در مورد مثالی که زدید مشکل از مخاطبتون بوده که متوجه نشده نه شما...(البته بستگی به تن صدا و لحت هم داره اما اگر شمرده شمرده و رسا صحبت کنین همه منظورتون رو میفهمند)

فقط یه کم تمرین میخواد

نتترسید

خودتون رو در معرضش قرار بدید،تو جمع صحبت کنین داوطلبانه،مثلا کلاس زبان برید و تو بحث ها شرکت کنید و...

یه کتاب دیگه هم هست که عالیه البته به درد کنفرانس های کلاسی و همایشها و کنگره هاو... میخوره

چگونه در مجامع علمی سخنرانی کنیم؟

نویسندش متاسفانه یادم نیست،اما کتاب بسیار مفیدیست.پیشنهاد میکنم حتما این دو تا کتاب رو بخونین.

[yalda7]

شما:داداش خانوم رحيمي يادته

ايشون يا اره يا نه

همون كه مامان رفته بود پيشش گفته كه..

به همين راحتي, لقمه رو نپيچون

[baran.68]

سلام

آیا مشغله فکری شما زیاده ؟

آیا وقتی تصمیم دارید راجع به موضوعی با شخصی صحبت کنید از قبل چندین بار با خودتون مرور می کنید و زیاد بهش فکر می کنید ؟

آیا احساس می کنید که دیگران منظور شما رو اشتباه متوجه میشوند ؟ این چقدر واقعیت داره و چقدر فقط احساس شماست ؟

آیا فکر می کنید همیشه باید توضیحات بیش تری بدید یا از الفاظ مناسب تری استفاده کنید ؟

[omid65]

سلام

آیا مشغله فکری شما زیاده ؟



آره من مشغله فکری ام زیاده.

آیا وقتی تصمیم دارید راجع به موضوعی با شخصی صحبت کنید از قبل چندین بار با خودتون مرور می کنید و زیاد بهش فکر می کنید ؟

این موضوع بستگی داره یه بعضی اوقات اونقدر بهش فکر می کنم و راحت از پسش بر می ام ولی بعضی اوقات و اکثرا وقتی همین جوری حرف می زنم این اتفاقا می افته . من اکثرا قبل از صحبتام فکر می کنم ولی وقتی فکر نکنم گند میزنم . فی البداهه نمی تونم صحبت کنم

آیا احساس می کنید که دیگران منظور شما رو اشتباه متوجه میشوند ؟ این چقدر واقعیت داره و چقدر فقط احساس شماست ؟

نه اینکه منظور منو اشتباه متوجه بشن ، در واقع برای یه موضوع کوچیکی باید وقت زیادی بذارم .
مثلاً همین الان میخواستم به داداشم بگم که شام از بیرون بگیره :
من: اگه شام بیرون نمی خوری...(با خودم گفتم چی دارم میگم)
داداشم: چی ؟!
من:یک ساعت بیرونی فقط؟(دیگه قاطی کردم)
من:ولش . این پولو وردار دوتا شام بگیر.
می بینید من برای یه موضوع ساده مثه شام خریدن این همه لفتش دارم . در واقع توضیح یه موضوع ساده برای من زمان بیشتری میبره تا بقیه.
این واقعیت داره و همین داداشمم خیلی تاکید کرده که توی این موضوع مشکل دارم.
ولی باز هم شده برای فردی در مورد یک مسئله کاری و یا خانوادگی ساعتی بحث کرده باشم و وقتی اون زفته به خودم آفرین گفتم که عجب سخنرانی ای کردم من براش!

آیا فکر می کنید همیشه باید توضیحات بیش تری بدید یا از الفاظ مناسب تری استفاده کنید
؟
فکر می کنم باید از الفاظ مناسب تری استفاده کنم تا نیاز به توضیح بیشتری نباشه. یعنی باید توی صحبتام مدیریت کنم . ولی همیشه توضیح بیشتری میدم.

[saeeded]

کتابی ک شوکا معرفی کردن رو موثر میدونم برای کمک به مشکل شما و اینکه اعتماد به نفستون رو کمی بالا ببرین و اینکه در صحبت کردن (البته نظر شخصیه) زیاد درگیر جزئیات نشین مستقیم اصل مطلب رو بیان کنین. (اصولا کم گوئی و مفید گوئی یک امتیاز برای شخص).

[meinoush]

امید جان نمی دونم چقدر به دردت بخوره ولی بد نیست اینو بخونی
http://www.hamdardi.net/thread-18343.html
در مورد خودت و چیزایی که به خودت مربوط می شه نمی تونی راحت حرف بزنی؟ مثلا اینکه می گفتی خیلی هم خوب تونستی راجع بهش حرف بزنی در واقع موضوع به خودت مربوط نمی شده و حالت نظر دادن بوده؟
اگه اینطوره ممکنه واسه این باشه که صراحت و وضوح کافی توی صحبتات نداری. یعنی سعی می کنی به احساسات و افکار ظرف مقابلت خیلی اهمیت بدی و موقع حرف زدنت هی بر اساس واکنش شخص مقابلت مسیر حرف زدنتو عوض می کنی.

[omid65]

meinoush عزیز .
در واقع من اکثرا توی صحبت های روزانه ام دچار این مشکل هستم . اون مثالی رو هم که زدم در مورد مسائل کاری و جامعه و خانوادگی بودش که از بس تو ذهنم تکرار کردم که ملکه ذهنم شده واسه همین راحت می تونم سخنرانی کنم در موردش. مشکل اکثرا توی صحبت های رزوانه ام هست .
من صراحت ندارم ( خیلی دنبال این کلمه گشتم!!!! ) ، نمی شه گفت که به احساسات و عواطف طرف مقابل ام اهمت میدم یا نه ، نه زیاد .
بعضی موقع جمله بندی هام به هم میخوره . بعضی موقع وسط جمله هام ولش می کنم . تمومش نمی کنم جمله هامو.

[گوشت تلخ]

داداش، مادر و پدرت از دو فرهنگ متفاوتن با لهجه های متفاوت؟

[omid65]

داداش، مادر و پدرت از دو فرهنگ متفاوتن با لهجه های متفاوت؟

نه. یه فرهنگن.

ممنون از لطف دوستان.
meinoush عزیز ، مشکل اصلی من همون حرف زدن های معمولی توی زندگی هست . صحبت های عمومی با همکلاسی ها ، همکارها و ...
دقیقا مشکل من بعد از "نمی دونم کدوم ایناست" های نوشته های شماست ، همون آخری ها.
مشکلات من توی نوشته های شما بعد از "نمی دونم کدوم ایناست" هست. در واقع گاهی اوقات یه موضوع ساده رو اینقدر می پیچونمش که خودم هم خسته می شم. شاید فیلم ها و سریال های ایرانی باید زیاد ببینم!
.
.
بهار66 عزیز ، راه حل خوبی هست حتما امتحانش می کنم.
.
.
راستی یه مشکلی که الان یادم اومد :
من ذهن تخیلی بسیار بسیار فعالی دارم ، مثلا ممکنه یه موضوع کمی کمی بامزه رو بخوام تعریف کنم یا اینکه در مورد اون موضوع بامزه نظر بدم ، اونقدر لحن صدام و صحبت کردن هام به هم میریزه ، ذوق می کنم و نمی تونم جلو خودم رو بگیرم ،همش هم از این ذهن تخیل پرداز منه ، که دقیقا اون اتفاق رو تصور می کنم و مثه اینه که جلو چشام می بینمش ، و اونقدر بامزه هست که ذوق می کنم ، اینو شما اضافه کنین به مشکلات بالا ، یه اوضاعی میشه که بیا و ببین!!!