تنهایی و نداشتن حتی یک دوست صمیمی یه پسر 18ساله

[mrarabi7]

سلام خدمت اعضای سایت همدردری الان که دارم این مطلبو مینویسم خانواده ام رفتن عروسی پسر همسایه مون در حالی که منم دعوت بودم ولی نرفتم..الان افسردگی شدید گرفتم چون که من حتی یه دوست صمیمی که باهاش بیرون برم هم ندارم شاید باورتون نشه ام بعضی وقتا میشه که دو روز توی خونه میمونم و اصلآ بیرون نمیرم بعضی وقتا به پسرداییم و پسر عموهام حسودیم میشه وقتی که به خونه ی اونها میرم اونها روزی چندبار میرن بیرون و با nنفر صحبت میکنن و بیرون میرن و وقتشون رو با اونها میگذرونن ام من بیچاره حتی یه دوست هم ندارم بخدا دیگه از زندگی خسته شدم اصلآ یکی منو راهنمایی کنه که چجوری دوست پیدا کرده تا منم اونطوری یکی دوتا دوست صمیمی پیدا کنم... تو دانشگاه که قبول شدم پیش خودم گفتم دیگه از شر تنها خونه موندن و هی متلک های مادرم رو شنیدن که چرا بیرون نمیری راحت میشم ولی از شانس من بیشتر بچه هایی که با من هم رشته هستن از شهرهای دیگه میان و اکثرا خوابگاهین تازه من هرچی با هفت هشت نفر دیگه که تو شهر خودمونن گرم میگیرم اونها به هیچ وجه من رو رفیق خودشون به حساب نمیارن ,با همسایه هامون هم که از همون اول بخاطر این که پدرم زمان نوجوانی میگفت بچه های سر به راهی نیستن و باهاشون نگرد هیچ سلام علیکی ندارم گاهی وقتا پیش خودم میگم اگه محلمون رو عوض کنیم شاید چند تا دوست پیدا کنم اما کو گوش شنوا خلاصه اینو بگم که از تنهایی خونه موندن و نداشتن دوست کلافه شدم و نمیدونم چیکار کنم (راستی این رو هم بگم که من دوشن خفیف (مشکل عضلانی پا)که خیلی خیلی خفیفه و خودم کارای خودم رو میکنم و مثل یه آدم عادی زندگی میکنم ولی فقط چند بار از دیگران شنیدم که میگن چرا یه جوری راه میری مگه پات درد میکنه که اونطوری را میری؟؟ که هروقت این حرف رو میشنوم افسرده تر میشم..ولی باور کنید راحت راه میرم وهیچ احساس دردری هم نمیکنم )حالا به نظر شما چه طوری نزارم ادامه ی جوونیم تباه شه و چندتا رفیق خوب چجوری پیدا کنم؟؟؟

[s@h@r]

سلام
شما خیلی ساکت هستید یا نه؟ با دیگران راحت سر صحبت رو باز میکنید؟ در ارتباط با دیگران تا چه حد میتونید پیش برید؟

[mrarabi7]

سلام
شما خیلی ساکت هستید یا نه؟ با دیگران راحت سر صحبت رو باز میکنید؟ در ارتباط با دیگران تا چه حد میتونید پیش برید؟

سلام بله خیلی ساکتم..به هیچ وجه نمیتونم با کسی راحت سر صحبت رو باز کنم..و در ارتباط با دیگران خیلی ناموفقم..

[mehrdad_m]

سلام

به نظرم دنبال یه رشته هنری یا ورزشی برو... توی اینجور مکان ها معمولا آدم دوستان باحالی پیدا میکنه

به خودت مطمئن باش..اعتماد به نفست رو ببر بالا,همیشه لبخند ملایمی روی لبات داشته باش,تمیز و مرتب لباس بپوش,از ادکلن استفاده کن,به سر و وضعت برس,

اطلاعات عمومیت رو ببر بالا,که وقتی توی جمعی قرار میگیری حرف و نظری برای گفتن و بحث کردن داشته باشی

اگر اندکی اعتقادات و تمایلات مذهبی داری ,بسیج پایگاه یا مسجد محلتون ثبت نام کن.اونجا میتونی دوستای خوبی پیدا کنی, باور کن خیلی از این بسیجی ها اونقدرا هم متحجر و خشک نیستن اتفاقا آدمای باحال و بامرام خیلی داخلشون پیدا میشه....

[s@h@r]

خوب پس شما هم مشکل منو دارید.اهل کجا هستید؟اگه شیرازی هستی میتونم یک جایی رو به شما معرفی کنم تا کمکت کنن.من هیچ وقت نمیتونستم با کسی راحت باشم سر صحبت رو باز کنم و همیشه از تنهایی به شدت رنج میبردم. به خاطر اینه که زیادی توی لاک خودمونیم .از رو شدن جلوی دیگران نترس راحت و با اعتماد به نفس نظر بده و صحبت کن .اونجایی که من رفتم با برنامه هاشون حسابی منو شکه کردن و باعث شد بتونم تا حدودی از لاک خودم بیرون بیام و با دیگران راحت تر بشم البته هنوز خیلی مونده تا درست بشم ولی همین قدر هم که درمانم کردن عالی بود اگه توی اون کلاس شرکت نمیکردم هیچوقت نمیتونستم از لاک خودم بیام بیرون . قبلا ادما رو میدیم که انگار از من فرار میکردن به خاطر نگاهم بوداز بس با دیگران راحت نبودم و تو لاک خودم مونده بودم نگاهم ادم ها رو از من دور میکرد. ولی الان میبینم که دیگه کسی از من فرار نمیکنه چون نگاهم با اون شک درست شد. از اطرافیانتون در مورد نگاهتون بپرسید که دیگران رو از شما دور نمیکنه؟
حالا اگه شیرازی نیستی حتما پیش یک روانشناس برو.

[mrarabi7]

خوب پس شما هم مشکل منو دارید.اهل کجا هستید؟اگه شیرازی هستی میتونم یک جایی رو به شما معرفی کنم تا کمکت کنن.من هیچ وقت نمیتونستم با کسی راحت باشم سر صحبت رو باز کنم و همیشه از تنهایی به شدت رنج میبردم. به خاطر اینه که زیادی توی لاک خودمونیم .از رو شدن جلوی دیگران نترس راحت و با اعتماد به نفس نظر بده و صحبت کن .اونجایی که من رفتم با برنامه هاشون حسابی منو شکه کردن و باعث شد بتونم تا حدودی از لاک خودم بیرون بیام و با دیگران راحت تر بشم البته هنوز خیلی مونده تا درست بشم ولی همین قدر هم که درمانم کردن عالی بود اگه توی اون کلاس شرکت نمیکردم هیچوقت نمیتونستم از لاک خودم بیام بیرون . قبلا ادما رو میدیم که انگار از من فرار میکردن به خاطر نگاهم بوداز بس با دیگران راحت نبودم و تو لاک خودم مونده بودم نگاهم ادم ها رو از من دور میکرد. ولی الان میبینم که دیگه کسی از من فرار نمیکنه چون نگاهم با اون شک درست شد. از اطرافیانتون در مورد نگاهتون بپرسید که دیگران رو از شما دور نمیکنه؟
حالا اگه شیرازی نیستی حتما پیش یک روانشناس برو.

متاسفانه شیراز زندگی نمیکنم و همدانم از راهنماییتون ممنون.

[poooyan]

بهترین کار اینه که وارد اجتماع بشی توی خونه هیچ دوستی وجود نداره باور کن
بهتره به یه کلاس بری مثلا کلاس زبان یا ورزشی قطعا دوستای زیادی پیدا میکنی من فکر میکنم شما درون گرایی مثل من اما این به این معنی نیست که اعتماد به نفست پایین باشه سعی کن با همه گرم بگیری حتی با کسایی که نمیشناسیشون مثلا من خودم دیروز کنکور داشتم اونجا کسیو نمیشناختم ولی خیلی سریع همونجا چندتا دوست پیدا کردمو برگشتنی هم با هم اومدیم چه اشکالی داره مگه؟؟
سعی کن تو بحثای دیگران شرکت کنی و نظرات سازنده هم بدی یکم هم اطلاعات عمومیت رو بالا ببر مثلا برای یه پسر خوب نیس برنامه نود نگاه نکنه من خودم خیلی خوشم نمیاد ولی راستش همیشه همه دوستام درموردش صحبت میکنن نمیشه که من مثل شلغم وایسم کنار و گوش کنم اینطوری وقتی وارد بحث میشم ارزشم هم بالا میره دوران نوجوونی همینه دیگه باید همینطوری سپری کرد رفت نگران نباش حساسیت هم نشون نده

[s@h@r]

دوران نوجوونی همینه دیگه باید همینطوری سپری کرد رفت نگران نباش حساسیت هم نشون نده

من فکر نمیکنم با سپری شدن دوران نوجوانی مشکل حل بشه چون مال من هم نشد. من فکر میکنم ایشون مثل من بیش از حد نرمال درونگرا هستند و باید حتما فکر درمان باشن و الا همین جور خام و بی تجربه عمرشون تلف خواهد شد مثل من .الان من با خودم فکر میکنم اگه همچین کلاسی رو من در سن 17 18 سالگی رفته بودم الان این همه خام و بی تجربه نبودم و هیچ غمی نداشتم .

[meinoush]

s@h@r توصیه خوبی داشته. ورزش هم خوبه. کار دیگه ای که بتونی بکنی و برات خیلی می تونه مفید باشه شرکت در کلاسای تئاتره. می ری هم نقش ادمای دیگه رو بازی می کنی و دیالوگاشونو حفظ می کنی که این می تونه بعدا توی رفتارات و حرف زدنات کمکت باشه هم اینکه باید یاد بگیری که نقش رو پیاده کنی یعنی بلند صحبت کنی یا اروم و حس داشته باشه هم صدات و هم حرکات بدنت. خلاصه مجبور می شی یه مقدار پررو شی! سخته ولی خوبه واست. الانم سنت خوبه و کمه و وقت یادگیری و ازمون و خطا کردنه.
هر ضعفی که ادم داره باید با جرات بزنه توی دل اون ضعف. هر چی زودتر بهتر.

دوست واقعی پیدا کردن خیلی هم راحت نیست. صبوری می خواد. فعلا در همون حد خوش گذروندن و سر کلاس یا مهمونی و بیرون با یکی بودن از یه دوست عادی (نه صمیمی) توقع داشته باش. اغلب هم همینن ادما. توی یه مسیری از زندگی که بیشتر اوقات کوتاهه با همدیگه هم مسیرن و در کنار هم قرار می گیرن (مثلا در طول یک کلاس) بعدم که تموم می شه اون هم مسیری هرکی می ره دنبال کار دیگه ای و توی یه مسیر دیگه با یه ادم هم مسیر دیگه می ره همراه می شه. واسه همینم می گم در حالت کلی توقع یه دوست عادی از ادما داشته باش.

ورزش بکن. اگه توی مهمانی ها باید برقصی رقصیدنو هم برو کلاس یاد بگیر. مثلا واسه بعضی مهمونیا که همش همه دارن می رقصن اگه ادم بلد نباشه درست خوب نمی تونه با بقیه همراهی کنه. در این مورد رقصیدن می شه ابزار ارتباط اصلی. اگه نباشه خوب ادم جاش نمی شه تو اون مهمونی. سر کلاسا سعی کن خوب درس بخونی و اگه کسی هم کمک خواست (تا وقتی که به خودت ضرری نرسیده) کمکش کنی. مثلا یکی غیبت داشته خودت برو بهش بگو می خوای جزوه کپی بگیری. اینجا این می شه ابزار رابطه.
خیلی هم فکر نکن و فکرتو مشغول نکن. خوشحال و ازاد باش. اینطوری راحت تری و مردم هم باهات راحت ترن.

تو خونه که میشینی یه کاری بکن. بیکار نشین. کلاسای زیادی هست که می تونی بری یه فن یا هنر و حرفه یاد بگیری. هر چی که دوست داری. تو زندگی خودتو روی روال درست و با برنامه بکن. همراهت ادمای مختلفی می بینی. ممکنه از بین اونا بشه دوست واقعی هم پیدا کنی اما بیشترشون مطمنا می تونن برات در حد دوستی کوتاه مدت باشن. قاعدتا یه کاری می کنی توی خونه دیگه. یا درس می خونی یا هرچی. وگرنه برو بیرون ورزشی هنری حرفه ای چیزی یاد بگیر.

یه مورد دیگه هم ممکنه باعث بشه ادم نتونه راحت با کسی گرم بگیره اینه که به خاطر خانواده اش خیلی احساس محدودیت کنه. یعنی مثلا پدر مادرش این تصورو واسش ایجاد کردن که اگه تو فلان کارو بکنی ابروی ما می ره. اینطور حرف نزن اینجا نرو اونو نبین اینو نکن که چی؟ که ابروی ما می ره! این فکرا رو از خودت دور کنی حس ازادی پیدا می کنی و خودت تشخیص می دی که کی باید چه رفتاری بکنی. یه مورد دیگه هم اینه که ادم خودش خودشو محدود کنه. مثلا به خودش بگه اگه اینو بگم طرف ناراحت می شه. این اعتراضو نکنم بهتره و این چیزا. اینطوری هم فقط ادم از بقیه دور میشه. می تونی کارگاه رفتار جراتمندانه رو هم بخونی.

موفق باشی.

[s@h@r]

ورزش هم خوبه. کار دیگه ای که بتونی بکنی و برات خیلی می تونه مفید باشه شرکت در کلاسای تئاتره. می ری هم نقش ادمای دیگه رو بازی می کنی و دیالوگاشونو حفظ می کنی که این می تونه بعدا توی رفتارات و حرف زدنات کمکت باشه هم اینکه باید یاد بگیری که نقش رو پیاده کنی یعنی بلند صحبت کنی یا اروم و حس داشته باشه هم صدات و هم حرکات بدنت. خلاصه مجبور می شی یه مقدار پررو شی! سخته ولی خوبه واست. الانم سنت خوبه و کمه و وقت یادگیری و ازمون و خطا کردنه.
هر ضعفی که ادم داره باید با جرات بزنه توی دل اون ضعف. هر چی زودتر بهتر.

منم فکر میکنم برای ادامه درمان مشکلم کلاس تئاتر برام خیلی خوب باشه.
یک ورزش عالی و معجزه گر برای بالا بردن اعتماد به نفس و حس شادابی و طراوت یوگاست . حتما امتحانش کن معتادش میشی.