دوري از شهر و خانواده بعد از ازدواج

[rojiin]

سلام به همه دوستان.قصد ازدواج دارم با يكي كه شهر ديگه اي زندگي ميكنه از نظر فرهنگي شبيه هم هستيم و در اصل هم شهري هستيم اما اقا متولد شهر ديگه اي هست و از نظر مسافت هم 8 ساعت فاصله داريم يعني اينجوري بگم كه همشهريمنو هستن اما شهر ديگه اي با خانوادش زندگي ميكنن و قصد اينكه بعد از ازدواج به شهر من بياين هم ندارن. درضمن احساس ميكنم كمي به خانواده وابسته هستن خوب بالاخره هممون يك جور وابستگي داريم.من چند تا مشكل دارم اينكه زندگي توي اين شهر برام مشكله چون اونجا هيچ اشنايي ندارم البته قبلا اونجا دانشجو بودم و با مردم اون شهر هم خاطره خوبي ندارم.از طرفي شهر خودم كار ميكنم .استخدام نيستم اما بالاخره محيط و فضاي كاري برام اشناست و هيچ مشكلي هم ندارم و كم كم هم استخدام ميشم اما اونجا چون بومي نيستم شرايطي واسه يك كار خوب ممكنه پيدا نكنم به خصوص اينكه الان جاي دولتي كار ميكنم و اونجا اين احتمال خيلي كمه.كارم برام مهمه و اينكه از خونوادم دور ميشم البته گفتن كه اگه دلت تنگ بشه مسافرت ميبرمت اما يك وقتايي واقعا اين احتمال كمه چون اقا شاغل هست و بعد گرفتاري ها اجازه رفت و امد زياد نميده.خودش پسر نماز خوني هست از بعضي جهات شبيه منه.حالا موندم بنظرتون سوالي هست كه من ازشون بپرسم تا بتونم تصميم بهتري بگيرم و اينكه من بايد چيكار كنم و چطوري ميتونم تحملم توي شهر ديگه بالا ببرم ؟كسايي كه تجربه دارن توي شهر ديگه اي زندگي كردن ميتونن كمكم كنن.با تشكر از همتون.

[maryam123]

سلام روژین جان

بهتره خوب شرایط خودت رو بسنجی.این موضوع چیزی نیست که ما بگیم فلان کار رو بکن تا بتو.نی با شرایط کنار بیای و ...

این کار خیلی شخصیه و از فردی به فرد دیگر این حس ها متفاوته.مثلا کسی رو میشناسم که اگر ماه ها هم خانوادش رو نبینه براش مهم نیست و برعکس کسی ممکنه اگر یک هفته بگذره و خانوادش رو نبینه دچار ناراحتی و اضطراب و ...بشه.

حالا خودت با شناختی از روحیات خودت داری ببین میتونی با این شرایط کنار بیای یا نه.

و نکته دیگه اینکه وِیژگیهای مثبت و منفی این اقا رو بالا و پایین کن و ببین اگر واقعا دوستش داری و ویژگیهای خوبش زیاده شاید قبول کردن شرایط فعلی برات آسون تر باشه.

و بهتره قبل از ازدواج واقع بین باشی و احساسی عمل نکنی.

به قول خودت شرایط کاری این اقا رو میدونی.و میدونی که امکان آمد و رفت زیاد و سر زدن به خانوادت در فاصله زمانی کم میسر نیست.

همه اینها رو در نظر بگیر و یه تصمیم اساسی بگیر

[rojiin]

خوب من برام خيلي سخته از خونوادم دور بمونم.كسي هست تجربه دوري از خونواده و شهرشو داشته باشه؟چجوري كنار اومده؟

[khanoomi]

سلام روژين عزيز

من 8ساعت نه 16 ساعت با شهر و ديارم فاصله دارم.پدرم وقتي فوت شد 5 ماه بود كه نديده بودمش....
جايي كه زندگي ميكنم قابل مقايسه با شهر خودم نيست از همه نظر در واقع بهتره بگم در مقابل شهر من يك روستاهستش.همسرم مردي غيرتي و من تنها هيچ جا نميرم.خانواده همسر هم كه هيچ وقت مثل خانواده خود ادم نميشه.....اما
با همه ي اينها احساس خوشبختي ميكنم.اگر شخص موردنظرتون واقعا معيارهاي موردنظر رو داره همچنين خانواده خوبي داره دوري سخت هست اما دليل خوشبخت نبودن نيست.درسته كه خانواده همسرم مثل خانواده خودم نميشم اما انقدر خوب هستند كه من مثل خانوادم دوستشون داشته باشم.پس اگه صبرت زياده و پذيراي مشكلات و سختي اندك دوري هستي اين نميتونه مانع باشه
اين تجربه khanoomi بود

[هاجس]

سلام عزيزم
به نظر من كه اصلا به قول و قراراي قبل ازدواج و اينكه اگه دلت تنگ بشه مي برمت اصلا اعتماد نكن
الان اون آقا عاشقه و پرشور 2 3 سال ديگه كه مشكلات زندگي شروع بشه اين قول و قرارا يادش ميره
الان ببين چي هست ؟ الان چي داره ؟
در آينده اين كار رو ميكنم و اون كار رو ميكنم رو جدي نگير همش كشكه.

[داود.ت]

سلام عزيزم
به نظر من كه اصلا به قول و قراراي قبل ازدواج و اينكه اگه دلت تنگ بشه مي برمت اصلا اعتماد نكن
الان اون آقا عاشقه و پرشور 2 3 سال ديگه كه مشكلات زندگي شروع بشه اين قول و قرارا يادش ميره
الان ببين چي هست ؟ الان چي داره ؟
در آينده اين كار رو ميكنم و اون كار رو ميكنم رو جدي نگير همش كشكه.

ممنون از این مشاوره دقیق و ... !
خانم گرامی اینجا جای مشاوره اصولی و منطقی هست نه محیط های زنانه ... !

[روژان20]

همسر من تهرانیه اما من اهل یه شهر دیگم(بماند) بعد از نامزدی قبل عقد به من گفت من دوست دارم تهران زندگی کنم منم گفتم مشکلی ندارم الان هیچ پیش زمینه ای ندارم اگه اونجا برامون بهتر باشه میام. اما بعد از عقد یکماه رفتم خونشون و واقعا بهم بد گذشت تا حدی که ازون شهر متنفر شدم و روحیمو از دست دادم وقتی برگشتیم خودش اقرار کرد تا وقتی نبینم اونجا رو دوست داری مجبورت نمیکنم بیای و بقیه شرایط هم جوری پیش رفت که اون اومد شهر ما موند.و الان با اینکه تهران خونه هم داریم(تقریبا) من بهش گفتم بهیچوجه قصد زندگی اونجا رو ندارم. اما همسرم اونقدر خوب و با گذشته که این موضوعو کاملا و از صمیم قلب قبول کرده اما اگه صادقانه بگم اون اگه قبول نمی کرد من مطمئن بودم نمیرفتم تهران برای زندگی حتی اگه از دستش میدادم(من خیلی بدم نه؟).
برای همین خیلی منطقی تو این برهه زمانی فکر کن و تصمیمتو بر اساس منطق بگیر اگر ذهنیت بدی راجع به اون شهر داری و وابستگیت به خانوادت زیاده همین اول همشو رو کن و با همسرت تصمیم بگیر. مثل من نباش شاید همسر تو مثل همسر من انعطاف پذیر نباشه و بعدا مشکل برای هردوتون پیش بیاد

[rojiin]

مرسي از تجربه هاتون.من الان دارم منطقي فكر ميكنم اما يه جاهايي واقعا نميدونم جي كار كنم مثلا دلم ميخواد توي شهر غريب احساس تنهايي نكنم يه جورايي بهم محبت كنه تا حداقل شرايط سخت اول ورودم تحمل كنم و كنار بيام اما همش فكر ميكنم از اون شوهراي بي عاطفه باشه كه اكه من يه زماني دلم تنك شد و فقط براي همدردي بهش بكم دلم تنك شده بكه بجه ننه يا مثلا بكه خوشم نمياد فكر كني يا .. و از طرفي ميدونم كه هيج اميدي نيست كه بياد شهر ما.جون ميكه اينجا كسي نداره.منم اونجا هيشكي ندارم.به اين هم فكر نميكنم كه همش بيام شهرم يا بخوام هميشه اونو دنبال خودم بكشونم دارم به اين فكر ميكنم كه جه جوري اونجا خودمو وفق بدم و به اين فكر ميكنم كه اكه يه زماني دلم تنك شد بهم توجه ميكنه اصلا براش مهم هست.نميدونم جطوري ازش ببرسم اخه اولش همه ميكن اره اما بعدش ممكنه سر همين موضوع دعوامون بشه يعني الان مشكل اصلي من اينه.در ضمن سوالاتش بيشتر به خونوادش ربط داشت بخصوص ارتباط من با خونوادش و خرج و مخارج.فكر ميكنم يا خيلي به خونوادش وابستس يا اينكه اصلا منو نميخواد فقط خونوادشو ميخواد.همش فكر ميكنم برم اوجا شايد اصلا خونه هم نياد بره خونه مادرش.مثلا كفت دلش ميخواد وقتي بره خريد براي خونوادشم خريد كنه ون نظر منو برسد.من با اين موضوع مشكلي ندارم اكه خودمون از نظر مالي مشكلي نداشته باشيم خوب اشكالي نداره كه واسه بقيه هم خريد كنه.اما در كل منظورش با اين شوال و جواب ها نفهميدم.خيلي ناراحتم.يه جيزي هم بكم بهم نخندين اما من الان حسي بهش ندارم يعني فقط دارم به خوبي ها و بدي هاش فكر ميكنم و اينكه ميكين دوسش داشته باشم اين حسو ندارم .تازه كارمم يه جورايي از دست ميدم.جون اونجا شرايط كاري جور ديكه هست.شايد بهم بكين خوب ازدواج نكن.شايد شرايط بهتري برات بيش بياد اما واقعيتش اينه كه شايد ديكه كسي نياد!دارم ديونه ميشم.خدايا.

من كه ادم صبوري نيستم اينو مطمينم.حتي دوران دانشجويي كه اون شهر بودم با مردمش كنار نيومدم جون همش ميخواستن سر ادم كلاه بكدارن و تا ميفهميدن من از فلان شهرم ميكفتن ترسويي!اما اين اقا همشهري خودمه اما اونجا بزرك شده و حرفمو در مورد بد بودن رفتاراي اكثر مردمش قبول داره!اينجا همه يه جورايي منو ميشناسن هر جا ميرم با احترام برخورد ميكنن.مقررات خوبي داره اينجا اما اونجا اين شرايط نيست و فقط كافيه بدونن من اهل كدوم شهرم!حالا فكرشو بكنيد توي غربت شوهر ادم نفهمه كه زنش از يه شهر ديكه اورده و نفهمه اكه يه وقتي كريه ميكنه بخاطر دوري از خونوادشه.ميترسم نفهمه .يعني بي احساس باشه و درك نكنه.اكه توي شرايط سخت هواي منو داشته باشه من دلم جمع ميشه ميدونم اكه مشكلي بيش بياد اون هست و نميكداره بهم بد بكدره.وقتي ازش برسيدم كه توي شهر غريب هواي كسي كه از خونوادش دوره رو داريد يا نه؟بهم كفت يعني جه طوري هواشو داشته باشم!!!من ديكه نا اميد شدم يعني اون حتي نميدونست جطوري بايد هواي يه نفرو داشته باشه!بجه ها كمكم كنيد خيلي منتظر ج هستم.

من كه ادم صبوري نيستم اينو مطمينم.حتي دوران دانشجويي كه اون شهر بودم با مردمش كنار نيومدم جون همش ميخواستن سر ادم كلاه بكدارن و تا ميفهميدن من از فلان شهرم ميكفتن ترسويي!اما اين اقا همشهري خودمه اما اونجا بزرك شده و حرفمو در مورد بد بودن رفتاراي اكثر مردمش قبول داره!اينجا همه يه جورايي منو ميشناسن هر جا ميرم با احترام برخورد ميكنن.مقررات خوبي داره اينجا اما اونجا اين شرايط نيست و فقط كافيه بدونن من اهل كدوم شهرم!حالا فكرشو بكنيد توي غربت شوهر ادم نفهمه كه زنش از يه شهر ديكه اورده و نفهمه اكه يه وقتي كريه ميكنه بخاطر دوري از خونوادشه.ميترسم نفهمه .يعني بي احساس باشه و درك نكنه.اكه توي شرايط سخت هواي منو داشته باشه من دلم جمع ميشه ميدونم اكه مشكلي بيش بياد اون هست و نميكداره بهم بد بكدره.وقتي ازش برسيدم كه توي شهر غريب هواي كسي كه از خونوادش دوره رو داريد يا نه؟بهم كفت يعني جه طوري هواشو داشته باشم!!!من ديكه نا اميد شدم يعني اون حتي نميدونست جطوري بايد هواي يه نفرو داشته باشه!بجه ها كمكم كنيد خيلي منتظر ج هستم.

[زهرا ۲]

امیدوارم موضوع تاپیکتون رو منحرف نکنم ولی فقط خواستم بگم خیلی مراقب باشین. توی حرفاتون گفته بودین

اما من الان حسي بهش ندارم يعني فقط دارم به خوبي ها و بدي هاش فكر ميكنم و اينكه ميكين دوسش داشته باشم اين حسو ندارم .تازه كارمم يه جورايي از دست ميدم.جون اونجا شرايط كاري جور ديكه هست.شايد بهم بكين خوب ازدواج نكن.شايد شرايط بهتري برات بيش بياد اما واقعيتش اينه كه شايد ديكه كسي نياد!دارم ديونه ميشم.خدايا.

اینکه هیچ حسی ندارین و فقط دارین خوب و بدش رو بررسی می کنین اصلا خوب نیست. البته شاید جلوی احساستون رو گرفتین و نمی ذارین حرفی بزنه ولی اگه واقعا هیچ حسی ندارین خیلی خیلی مواظب باشین.
اون حرف آخرتون که خیلی خیلی خطرناک تر بود. شاید دیگه کسی نیاد؟؟؟؟؟؟ هرگز به خاطر این حرف به کسی جواب مثبت ندین که با این کار با دست خودتون جلوی خوشبختیتون رو می گیرین. خیلی خوب بررسی کنین و به خواستگارتون فکر کنین و الکی ردش نکنین ولی

[زنده دل]

سوالاتش بيشتر به خونوادش ربط داشت بخصوص ارتباط من با خونوادش و خرج و مخارج.فكر ميكنم يا خيلي به خونوادش وابستس يا اينكه اصلا منو نميخواد فقط خونوادشو ميخواد.همش فكر ميكنم برم اوجا شايد اصلا خونه هم نياد بره خونه مادرش.مثلا كفت دلش ميخواد وقتي بره خريد براي خونوادشم خريد كنه ون نظر منو برسد....تازه كارمم يه جورايي از دست ميدم.جون اونجا شرايط كاري جور ديكه هست.....شايد ديكه كسي نياد!...

هر حرفیو که ایشون الآن و تو این دوره میزنن باید با ذره بین ببینید. وقتی انقد از خانوادشون حرف میزنن معلومه خیلی براشون مهمه
1- نکنه حرف مادرشون روشون خیلی اثر داشته باشه، اینطوری شما توی زندگی در واقع با ایشون زندگی نخواهید کرد، بلکه با مادرشون زندگی می کنید و عکس العمل هاشون درواقع در نتیجه ی طرز فکر و حرفای مادرشون خواهد بود
2- منظورشون از خرید برای خونه مادر چیه؟ چقد خرید؟ شما منظور دقیق ایشون رو ازشون پرسیدید؟ نکنه که بعدا ایشون حتی بیشتر از خرجی که برای خونه شما می کنن برای خونه مادرشون بکنن و بگن مادرمه به گردنم حق داره. از کجا میدونید که همیشه از نظر مالی وضعتون خوب میمونه؟ اگه یه وقت وضعتون خوب نبود و ایشون از خرجی خونه شما بزنه و برای مادرش خرج کنه شما مشکلی ندارید؟ حد این خرج کردن رو ازشون بپرسید و در موردش خوب فکر کنید که بعدا به مشکل برنخورید
من فکر می کنم شما با احساساتتون تصمیم میگرید مثلا بدون فکر میگید مشکلی نیست برای خونه مادرش خرید کنه. به مشکلاتی که سر همین مسئله ممکنه بینتون پیش بیاد فکر کردید و اون مشکلاتو پذیرفتید؟ یا همینطوری از روی انسانیت، سریع گفتید باشه؟

اگه کارتونو بخاطر ایشون بذارید کنار، با هر دعوایی به ایشون نمیگید که من بخاطر تو کارمو گذاشتم کنار؟ توقع براتون بوجود نمیاد که بگید من این کارو برای تو کردم تو هم باید بخاطر من مثلا از فلان مورد کوتاه بیای؟ ضمنا باید ببینید کار کردن و داشتن یه شغل خوب براتون مهم تره یا ازدواج کردن

مگه چند سالتونه که میگید شاید دیگه کسی نیاد؟ شرایطتون خاصه؟