وقتشه از همسرم جدا شم، باید چکار کنم؟

[Sarvin]

سلام به همگی‌


من هفته پیش یک تاپیک ایجاد کردم و دوستان لطف کردن تا حدودی راهنمایم کردن، اما ظاهرا چون عنوان تاپیکم کامل گویای مشکلم نبود، هنوز مشکلم حل نشده. پس این تاپیک رو ایجاد کردم.

من ۲۹ سال سنّ دارم و ۸ ساله ازدواج کردم. بچه ندارم و همراه شوهرم آمریکا زندگی میکنم.
ازدواج من از روز اول اشتباه بود، با اینکه هر دو تحصیل کرده هستیم اما از زمین تا آسمون با هم تفاوت داریم. یعنی‌ از نظر شخصیتی، جهان بینی، اجتماعی، خونوادگی و هر چیز دیگه که فکر کنید. یادم میاد هر کسی‌ که شنید من و اون قرار ازدواج کنیم، از تعجب خشکش میزد.


من همون روز اول تمام اینا رو متوجه شدم، اما علاقه جنون آمیزی که بهش داشتم، باعث میشد نتونم ازش دلم بکنم. الان که چند سال گذشته، به خاطر ناراحتی‌ها و شکنجه هایی که بخاطرش کشیدم، به همون اندازه که عاشقش هستم ازش تنفر دارم. خیانت، اعتیاد، عصبی بودنش، قدر نشناسیش و چیزهای دیگه. اما هنوز این عشق جنون آمیز نمی‌ذاره ازش دل بکنم.


البته نمیگم که اون منو دوست نداره، خیلی‌ هم داره، اما خوب این مدلیه دیگه!! من باید برای با اون بودن، خودم رو عوض کنم، بشکونم و کوچیک کنم تا تو دنیای اون جا بشم و این سخت‌ترین کار دنیاست. الان تک تک سلول‌های بدنم میخوان ازش فرار کنن. الانهم می‌دونم باید هر چه زودتر ازش جدا شم.

۲ تا مشکل اصلی دارم: اول که باید خودم رو راضی‌ و آماده به این کار کنم، اما چطوری؟ دوم هم اینکه نمی‌دونم اصلا چطور این رو با همسرم در میون بذارم و چطور برای جدایی اقدام کنم که هر دو کمترین آسیب رو ببینیم ؟


ممنون میشم هر چه زودتر کمک کنید راه درست رو انتخاب کنم، چون میترسم کار فکر نشده ئی‌‌ انجام بدم و اونوقت دیگه سخت تر میشه همه چیز. لینک تاپیک قبلیم رو می‌گذارم چون دقیق همه چیز رو توضیح دادم اونجا.


ممنون از همگی‌:

http://www.hamdardi.net/thread-30679.html

[نوروزیان.]

اولین کاری که در مورد خودتان باید انجام دهید این است : پرهیز از سیاه نمایی راجع به آینده بعد از طلاق و داشتن اعتماد به نفس.

در مورد همسرتان : اگر نمی توانید این موضوع را حضوری مطرح کنید دو راه وجود دارد که می توانید نظر دوستان را هم در این باره جویا شوید :

- گذاشتن یک نامه برایش
- اینکه به خانواده خودتان بگویید و آنها مطرح کنند.

اما مهمترین چیز این است که اصلا نگذارید در این روند هیچ گونه پرده دری از طرف کسی انجام شود و حرمت ها شکسته شود. البته تاپیک قبلی را خوانده ام و می دانم که توان این کار را دارید و آگاه هستید.

[Sarvin]

سلام نوپو عزیز،


ممنون از شما، موافقم با شما.


کاملا درست میگید، خصوصاً اینکه اصلا واژه منطق تو قاموس این خونواده تعریف نشده است، و این موضوع رو بیش از پیش پیچیده میکنه

- - - Updated - - -

از خونواده خودم که اصلا نمیتونم بخوام، چون همسرم میدونم بلافاصله گارد میگیره. نوشتن نامه برای آغاز کار به نظرم خوبه، اما بعدش میخواد مستقیم با من صحبت کنه. درسته؟

[نوروزیان.]

خوب اگر خواست مستقیم صحبت کند شما آن موقع راحت تری. چون سرفصل مطالبت را گفته ای و فقط روی همان حرف ها می ایستی. وقتی او با خواندن نامه ات آمادگی و اطلاع لازم را به دست آورده باشد کار شما راحت تر می شود. فقط باید دقت کنی که در نامه ات چیزی ننویسی که علیه شما استفاده کند و نیز لحنتان باید ملایم و منطقی باشد که باعث پرخاشگری اش نشود.

یک سوال دارم. آیا مشکل شما راضی کردن ایشان برای طلاق توافقی است ؟ آیا در آمریکا باید طلاق بگیرید یا ایران ؟

[Sarvin]

Nopo aziz

ممنون از پاسخ شما. اگه که راضی‌ به جدا شدن بشه، چه تو ایران و چه همینجا میشه این کار رو انجام داد، برای من هم فرقی‌ نمیکنه.


فقط با توجه به اینکه نه مهریه میخوام و نه هیچ جور دیگه نمیخوام اون اذیت بشه، میخوام قبل از هر کاری رو طلاق با هم توافق کنیم.

[Sarvin]

دوستان یک فکری به ذهنم رسید، گفتم نظر شما رو هم بپرسم:


فکر کردم با همسرم صحبت کنم در مورد جدائی، بعد ازش بخوام بهم وکالت بده و حق طلاق رو بده به من، بعدش برم جدا ازش زندگی کنم. نمیدونم، شاید دلیل این که این روش رو ترجیح میدم اینه که اصلا دوست ندارم وارد پروسه طلاق و این جور چیز‌ها بشم.


خوب چی‌ فکر میکنین؟

[mignonne]

به نظر من این کار اصلا خوب نیست.1 بار برای همیشه تکلیف خودت را روشن کن یا باهاش زندگی کن یا طلاق بگیر.

[Sarvin]

Mignonne aziz

ممنون از کامنتت،


تکلیفم با خودم که روشنه، اما اینجوری فکر میکنم راحت تر و آروم آروم کارا پیش میره، تحملش برام راحت تره. فکر میکنی اشکال این کار چیهٔ خوب؟ دارم جدا میشم دیگه، حالا یک برگه‌ هم امضا نکرده باقی بمونه چه فرقی میکنه؟

[parastooye_mohajer]

سروین جان میتونی به صورت جدی به شوهرت همه چیز رو توضیح بدی و برای ١ سال ازش جدا بشی .....میدونی که در امریکا باید ١ سال زن و شوهر اعلام کنن که جدا هستن بعد از ١ سال میتونن برای طلاق رسمی عمل کنن ........خوب این رو گذاشتن تا زن و شوهر ی فرصتی به هم بدن .....توی ١ سال به همه چیز فکر کنن و طعم جدایی رو بکشن اگه بعد از ١ سال باز هم خاستن طلاق بگیرن حالا میتونن اقدام کنن .........
من احساس میکنم تو بیشتر از این که از جدایی از شوهرت بترسی ازنا مشخس بودن آینده نگرانی و اینکه آیا میتونی مورد خوبی گیر بیاری یا نه
یا بمون و شوهرت رو همین جوری که هست تحمل کن و کم کم به فکر ی بچه باش تا بیشتر به زندگی پابند بشین هر دوتون ....... یا اینکه دندونی که درد میکنه رو بکن بنداز خودت رو راحت کن .نمیدونم شوهرت تا چه حد مخارج زندگی رو فراهم میکنه ؟ آیا اهل کار هست؟ با وضیت اعتیاد تو امریکا باید خیلی از مخارج زندگی حیف و میل این امر بشه ........ یادت هم باشه که آدمی که توی بذرگ سالی و با آگاهی تمام گرفتار مواد میکنه خودش خیلی سخته که ترک بدی چون دانسته و آگاهانه به این کار دست میزنه و عواقب اون رو میدونه ولی همچنان به کار خودش ادامه میده .....شاید از تو زیادی اطمینان داره که ولش نمیکنی .....اینقد مطمئنه که تو میخایش که ترسی از رفتن رو نداره میدونه اینقد میخاییش که اگه بازم بری بر میگردی ......شاید اگه باهاش جدی حرف بزنی و بهش بگی که میخای بری خودش رو تغیر بده و از خواب خرگوشی بیرون بیاد ....راستی سروین جان نگو با اعتیادش مشکلی نداری که اشتباه میکنی ......باور کن خیلی از این مشکلات که دآری علاوه بر مسائل اخلاقی و ارثی ،ریشه در اعتیاد داره و شوهرت احتیاج به ی تلنگر داره که از خب بیدار شه و ببینه ای دل غافل زنم داره ولم میکنه .......ی چن مدت میتونی بری ایران باره ١-٢ ماه بعد بر گردی ولی ی جا دیگه زندگی کن بذر بفهمه ....بذر احساس خطر کنه ........البته سعی کن در این مدت کاملن سالم زندگی کنی و در ضمن به هیچ عنوان به ارتباط با شخصه دیگه فکر نکنی و کار رو خراب نکنی که اگه شوهرت بفهمه دیگه واویلا .........در ضمن اگه در فیس بوک هم زیاد میری مواظب باش زیاد در گیر دوستیهای بی آخر عاقبت اونجا نشی ...... که همشون واقعن مجازیه ....... تو این مدت خیلی راحت هم تو هم شوهرت میتونین بفهمین که آیا میتونین از هم جدا بشین برای همیشه یا نه ...... والی یادت باشه اول بشین باهاش صحبت کن و از تصمیمت بگو احتمالن میگه باشه قول میدم خوب میشم ...یه مدت تو صبر کن و امتحان کن ببین بهتر میشه یا نه ..اگه نشود مقدمات اجاره ی جای جدید رو آماده کن (بدونه اینکه اون بفهمه ) و ی روز بارش یاد دا شت بذا ر و برو .....و ی دوره ازش جدا زندگی کن .....ایشالا که زود بعد از چند ماه هردو تون مشکلات رو حل کنید و برگردی س زندگیت .....اگه هم خدایی نکرده درست نشود که دیگه عذاب وجدان هم نداری و به راحتی میری پی کار و زندگی خودت
فقط اگه خدایی نکرده جدا شدی باید خیلی مواظب ارتباط دوران مجردیت باشی که از چاله به چاه نیوفتی ...، اگه بخای مجددا ازدواج کنی چند مورد رو باید در نظر بگیری :١- اینکه که دیگه دختر ١٨ ساله نیستی و ٢٩ سالت هست اگه بخای تو ایران ازدواج کنی اگه موردی گیر بیاد ٢ حالت داره یا طرف زن مرده زن طلاق داده س که دیگه به درد تو نمیخوره یا اگه هم مورد جوون گیرت بیاد به احتمال ٩٩ % به خاطره آمریکاست نه گل روی خودت
٢- اینکه تو امریکا ازدواج کنی : اون هم چند حالت داره یا گرفتار ی مرد آمریکایی بشی که اون هم خودش ٢ حالت داره یا آمریکایی آروم و بی زبون و تو سری خورن که بعد از ٥-١٠ سال از خودت خسته میشی احساس زن بودن کنار ی همچین مرده آمریکایی بت دست نمیده و بعد از ٥-١٠ سال از دستش فرا ر میکنی مخصوصن تو که شوهر ایرانی داشتی ی جاهایی از زندگی باد جوری فیلت یاده هندستون میکنه .......حالت دومش اون آمریکاییها ی موزی ،آروم ،خوش اخلاق هستن که اکثرشون بعد سالها کشف به عمل میاد که قاتل زنجیریی بودن ......شما اگه اخبار و هودس رو دنبال کنی میبینی که ٩٩% قاتلین زنجیریی امریکا همینها بودن که در کمال خونسردی آدم کش هستن ........
٣- اینکه تو همون امریکا به توره ٣ دسته میخوری ....ی دسته پسرا ایرانی مجرد هستن که تازه وارد هستن و برای زمان حالشون دنباله زنان مطلقه میگردن که فعلا باهاش باشن تا بعدن سر فرست برن از ایران زن دل خواه مادرشون رو بیارن پس هواست باشه .....ی دسته هم هستن که زناشون به هر دلیلی طلاق گرفتن الان ٤٥-٥٥ سالشونه بچهها اکسرشون بزرگ شدن یا با ماما نشون زندگی میکنن و حالا این دسته از مردها تنها موندن و دنباله ی دوست دختر خوشکل و جوو ن میگردن ...پس باز هم مواظب باش .........میمونه ی دسته که ی پسرای تو رده سنی ٣٥ -٤٥ سال که پسرای کاملن خوب تحصیل کرده و اهل زندگی هستن منتها خواهر یا مادر کنارشون نیست که براشون زن پیدا کنه و خودشون هم اهله دنباله زن گشتن نیستن به نظر من اینها مورد خوبی برای ازدواج در امریکا هستن فقط سعی کن که پاک بمونی و سر سنگین قول بت میدم خیلی زود ی مورد خوبش گیرت میاد
.
سروین عزیزم اینا رو بت گفتم که یه دید گاه عمیق تری از آینده داشته باشی و بی گدار به آب بزنی ........ یادت باشه سعی کن طلاق آخرین راه حل برات باشه ....وقتی همه راه ها رو رفتی و دیدی شوهرت عوض نشد اون موقع به جدایی کامل فکر کن ........ که ی وقت ته دلت جای شک نباشه بعد از ١-٢ سال پشیمون بشی بگی بابا عجب اشتبا هی کردم ......قربونه همون شوهر خودم ......به هر زندگی پر از پستی بلندی و آدمها هم به لاخره بی عیب نیستن ........مواظب خودت باش .....عجله نکن

- - - Updated - - -

[Sarvin]

Parastooy mohajer aziz

ممنون از توجهت،


باهات کاملا موافقم. یکی از دلایلی که میخوام قبل از رفتن، ازش وکالت بگیرم برای طلاق اینه که از خودم مطمئن هستم که نه میخوام بهش خیانت کنم و نه با کسه دیگه‌ای باشم. اما از طرف اون اصلا مطمئن نیستم، چون همون طور که گفتم خیلی دهن بینه و به همه خیلی زود اعتماد میکنه.


دسته بندیت در مورد مرد هایی که در آینده باهاشون مواجه میشم رو خوندم، درست میگی، اما من اصلا از اون دخترها نیستم که ازدواج و زندگی مشترک برام آرمان و هدف باشه. الان هم تصمیم دارم اگه قرار شد جدا شم، تمرکز‌ام رو رو کار و درس و دوستانم و ورزش و این جور مقوله‌ها بگذارم. همون طور که گفتی‌ اصلا هم اهل فیس بوک و روابط سطحی نیستم.


فقط کاش راضی بشه همسرم و برای یک بار هم که شده منطقی باشه