سخت نیست من دخترم و تجربه خودمو می گم.من معمولا اگه بخوام با یکی(همجنس) صمیمی بشم اول سر صحبتو باهاش وا می کنم.بعد از مسائلی که مورد علاقه جفتمونه صحبت می کنیم.
در ملاقات بعدی با لبخند و روی خوش باهاش سلام علیک می کنم و می رم پیشش اگه شرایطش باشه باهاش گپ می زنم.
در ملاقاتهای بعدی از مسائلی که دربارش باهام صحبت کرده بود می پرسم،مثلا فلان مشکلش حل شد یا نه.اینجوری می فهمه برام مهم بوده که مشکلش یادم نرفته.اگه کمکی از دستم بر بیاد براش انجام می دم و صداقت و وفاداریمو تو دوستی بهش نشون می دم.تو یه جمع اگه باشم اونو بیشتر طرف صحبت قرار می دم.حرفاشو دقیقتر از بقیه گوش می کنم درباره حرفش نظر می دم.خلاصه بهش می فهمونم که متوجه اون هستم.
خیلی بهش لبخند می زنم سعی می کنم مهربونتر از یه دوست عادی باهاش حرف بزنم.یواش یواش ارتباطا نزدیکتر می شه.هر چه وقت بیشتری با هم بگذرونید حرفای مشترک بیشتری برای گفتن دارید و صمیمی تر می شید.
البته به اینکه طرف مقابل اصلا علاقه ای به داشتن یه دوست خوب داره یا نه،اینکه اونم مهارتهای برقراری و پایدار نگهداشتن یه ارتباط رو داره و غیره هم بستگی داره.بعضی وقتها بنظر می رسه که طرف زیاد با آدما صمیمی نمی شه ولی می شه کاری کرد که حداقل نسبت به دیگران با آدم صمیمی تر باشه.بالاخره آدمها متفاوتن
پاسخ با نقل قول
علاقه مندی ها (Bookmarks)