ضمن احترام به نظر دوستان من با این جمله ی عادی شدن قیافه مخالفم.
یه خنده ی قشنگ به نظر من همیشه قشنگه.
من چشمهای برادرزاده ام را دوست دارم، این چشمها و این نگاه هیچوقت برای من تکراری نشده. شاید یه روزهایی عادی از کنارش گذشتم ولی هنوز هم حداقل هفته ای دو سه بار نگاهش مجذوبم می کنه. آرومم می کنه. مثال زدم که بگم من عملا تجربه اش کردم. اما در مورد همسر؟!؟!
من نمی دونم چرا بعضی ها می گن تکراری می شه. عادی می شه.
سلیقه ای و نسبی بودن این مساله را قبول دارم، اما اگر به دل بشینه به نظرم همیشگیه!








علاقه مندی ها (Bookmarks)