اول به خاطر وقفه طولانی عذر میخوام اینم به خاطر شرایط کاریه. اما این مدت به فکر بودم زندگی همکاران رو توجه کردم.
تجربه نشون میده کیفیت زندگی در پایداری ازدواج تو این منطقه خیلی مهمه . منظور اینه که پاره وقت بودن همسران و با درکنار هم بودن اونها پاراماتر مهمی در پایداری زندگی نیست . چه بسا همسرانی که در کنار هم زندگی میکنند ولی باهم مشکلات عدیده ای دارند و ممکته به طلاق برسند. همینطور همسرانی با شرایط من و مدت زیادی دور از هم وجود دارند که بعد از مدت طولانی ازدواج هنوز عاشقند و در طول 2 هفته کار برای یک هفته پیش هم بودن لحظه شماری میکنند.
خوب این بعضی نطرات قبلی رو نقض میکنه . نظرتون چیه؟
علاقه مندی ها (Bookmarks)