یک بیت شعر زییا بنویسد

[دختر مهربون]

شب که می‌رسد از کـنـاره‌ها گـریـه مـی‌کـنـم بـا سـتـاره‌ها وای اگر شبـی ز آستیـن جان بــر نــیــاورم دســت چـــاره‌ها همچـو خامشان بسته‌ام زبان حـرف مـن بـخـوان از اشـاره‌ها ما ز اسـب و اصـل افــتـاده‌ایم مـا پـیـــاده‌ایـــم ای ســواره‌ها ای لـهـیـب غــم آتـشــم مـزن خــرمـنـم مســوز از شــراره‌ها

چه غریب ماندی ای دل، نه غمی نه غمگساری نه به انتظار یاری نه ز یار انتظاری غم اگر به کوه گویم بگریزد و بریزد که دگر بدین گرانی نتوان کشید باری چه چراغ چشم دارد دلم از شبان و روزان که به هفت آسمانش نه ستاره‌ای است باری دل من چه حیف بودی که چنین زکار ماندی چه هنر به کار بندم که نماند وقت کاری؟ نرسید آن که ماهی به تو پرتوی رساند دل آبگینه بشکن که نماند جز غباری همه عمر چشم بودم که مگر گلی بخندد دگر ای امید خون شو که فرو خلید خاری سحرم کشیده خنجر که چرا شبت نکشتست تو بکش که تا نیفتد دگرم به شب گذاری به سرشک همچو باران ز برت چه برخورم من؟ که چو سنگ تیره ماندی همه عمر بر مزاری چو به زندگان نبخشی تو گناه زندگانی بگذار تا بمیرد به بر تو زنده واری نه چنان شکست پشتم که دوباره سر برآرم منم آن درخت پیری که نداشت برگ و باری سر بى پناه پیری به کنار گیر و بگذر که به غیر مرگ دیگر نگشایدت کناری به غروب این بیابان بنشین غریب و تنها بنگر وفای یاران که رها کنند یاری

هوشنگ ابتهاج