علاقه پسر به پسر

[مسلمان]

ببینید من بر خلاف بقیه ی دوستان به غلط بودن علاقه ی زیاد به دوست معتقد نیستم! مساله اینه که به انحراف کشیده نشه.

ببینید دو حدیث برایتان می نویسم تا مساله برایتان مشخص شود(نقل به مضمون):
۱. اگر کسی برای دوستش از جان مایه نگذارد در حسرت می ماند (امام صادق(ع))
۲. بدترین دوست تو کسی است که به خاطر او اذیت شوی (امام علی(ع) )

یعنی این که برای دوستت تا می توانی مایه بگذار اما تا جایی که خودت ظرفیت داری! یعنی خودت اذیت نشوی و محبت بیش از حد به او باعث نشود مثلا از خودت بدت بیاد یا خودت را خوار کنی تا به او محبت کنی!
بنابراین دوستی و محبت امر سفارش شده ای است:
امام علی (ع): دوست تو برادر تنی توست اما هر برادری دوست تو نیست
اما این دوستی باید شخصیت تو را از بین نبره تو را حقیر نکنه و به خاطر این دوستی کوچک نشوی.

نکته آخر این که :
امام علی(ع) : همه ی محبت خودت را به پای دوستت بریز اما همه ی اعتمادت را خیر
امام علی(ع): با دوستت جوری رفتار کن که شاید روزی دشمن تو شود و با دشمنت جوری رفتار کن که شاید روزی دوست تو شود.
یعنی این که دوستی در مرحله ی محبت است اما همه ی رازهایت را به دوستت نگو:
الهم انی اعوذ بک من کل ولیجة دونک (خدایا من از هر همرازی جز تو به تو پناه می برم)