برخورد من در مورد اختلاف پدرم با دوستش

[meysamm]

احساس می کنه که به خصوص موقعیت خودش در خطر هست. یعنی فکر می کنه که من می خواهم در دل خودم کسان دیگری رو جایگزین او بکنم. در صورتی که به هیچ وجه اینطور نیست!
مشکل بیشتر نوعی "حسودی" هست. من این رو می فهمم، چون این اخلاقیات رو گاهی در خودم هم می بینم. ولی من تا به حال، یا بهتر بگویم از وقتی که با همدردی آشنا شدم، این احساسات رو سعی کردم کنترل کنم.
می گوید که بهتر هست آدم تنها باشه تا اینکه از اطرافیان ضربه بخورد!

جمله ای که بنظر معقول میاد اما زندگی ادم رو نابود میکنه

شما با هم فاصله مکانی دارین پس به گفته خودت میتونی در مورد ارتباطاتت با دیگران با پدرت صحبت نکنی
فقط وقتی مشکل پیش میاد که تصادفا یه همچین اتفاقاتی میفته
ایا توانایی این رو داری که نظر پدرت رو جلب کنی و بعدا از طرف مقابلت عذرخواهی کنی و مسئله رو براش توضیح بدی ؟
ایا بنظرت این کار در بلند مدت اثر بدی روی پدرت نمیذاره ؟
یا حتی باعث کوچک شدن خودت در مقابل دیگران نمیشه ؟
ما اطرافیانمون رو تربیت میکنیم فرقی نمیکنه پدر باشی یا پسر رفتار درست یا غلط ما میتونه به تفکر غلط یا درست دیگران جهت بده
اگه گفتم کارت درست بود برای این بود که فکر نمیکردم قضیه اینقدر ریشه دار باشه
طرز فکر پدرت درست نیست و شاید شما باید حداقل با ابراز عقیده خودت این تفکر یا رفتار غلط رو بهش متذکر بشی
ضمن اینکه همونطور که قبلا گفتم پدر شما باید متوجه استقلال نظر شما باشه
نهایتا میتونه در مورد اعمال و رفتار شما مشورت بده

شما بیشتر نگران احساسات و طرز فکر مخرب پدرتی ، درسته ؟
نمی خوای برنجونیش در عین حال نمیخوای رفتار غلطش رو تایید کنی
درکت میکنم
میتونم بپرسم خواهر یا مادر در این باره چطوری فکر میکنن ؟