دوستان من مشکلی دارم که ممنون میشم اگه راهنمایم کنید.
من در برخوردام بادیگران مخصوصا دوستان نزدیکم و کسایی که باهاشون از لحاظ احساسی نزدیک هستم خیلی صادقانه و با هیجان برخورد می کنم و صادقانه تمام احساساتم از قبیل خوشحالیم - ناراحتیم - ترسام - حس دلتنگیم یا حسهای مثبت یا منفی دیگم در مورد موضوعات مختلفی که پیرامونمون هست بیان می کنم.
اگرچه قبلا بیان این حسها بصورت ساده و صادقانه باعث مشکلاتی برام شده و باعث سو استفاده دیگران شده است.
خیلی سعی کردم دیگه خودم رو خیلی جاها کنترل کنم چون بعضی از انسانها در مقابل صداقت سیاست نشون دادند و من متوجه شدم صداقت بعضی جاها حماقت محض هست.
ولی هنوز نتونستم در مقابل دوستان صمیمیم ترک کنم ولی فکر می کنم باید خیلی جاها سکوت کنم حتی در مقابل دوستان نزدیکم.
آیا ادامه این رفتار باعث خستگی و دلزدگی نزدیکانم میشه؟
آیا انها بیشتر سکوت رو دوست دارند؟
در مورد شخصی مثل من چطور فکر می کنند؟
آیا باید یاد بگیرم احساساتم رو بروز ندم حتی برای نزدیکانم؟
از دوستانی که نظراتشون رو می گند خیلی متشکرم.
علاقه مندی ها (Bookmarks)