بهار جان عزیز دلم
من تجربه همچین فضایی رو داشتم
اون چیزی که بهش رسیدم این هست .ما نمی تونیم شخصیتی مثل پدر ، مادرمون رو عوض کنیم .وظیفه ما احترام به اونهاست در هر شرایطی.این حس مسئولیت پذیری به خاطر وجود این مادر در شما به وجود اومده.عزیزم سعی کن به کارهای خوب مادرت هر چند کوچک هم بها بدی.اگه غذا درست می کنه اصلا ازش ایراد نگیری .حتی اگه کسی ازش بد گفت شما تعریف کن.بعد بهش یاد بده (طوری که احترامش حفظ بشه و بهش بر نخوره). نذار جایگاه مادرت تضعیف بشه.برای انجام کارهای خونه روی خواهرت کار کن.سعی کن ایشون رو با خودت همراه کنی.به هر زبونی که می تونی.این رو درنظر بگیر که خواهرت هنوز کوچیکه.میتونی می تونی رو تربیت اش بیشترکار کنی و مسئولیت پذیر بشه.نذار به هیچ وجه به مادرت بی احترامی یا کم توجهی بشه.حسابی قربون صدقه اش برو تمام غرورت رو مقابلش بشکن و ازش بخواه از جاش بلند شه.بگو دوست نداری مادرت رو توی اون حالت ببینی .دوست داری دستپخت ایشون رو بخوری.دستش رو بپوس پاهاش رو بپوس اشک بریز .....
علاقه مندی ها (Bookmarks)