دوست گرامی
سیستم ذهنی شما مرد ها و ما خانوم ها زمین تا آسمون با هم فرق می کنه. شما یک حرفی رو می زنی و رد می شی و فرداش دیگه اصلا یادت نمیاد چی گفتی، ولی یه خانوم گاهی تا سالها یک جمله رو، یک نگاه رو، یک رفتار رو، کنج ذهنش بالا پایین می کنه و عین یه شیء ارزشمند نگه می داره و خاطره سازی می کنه باهاش...
مطمئن باش هر حرف مهربانانه ای که مطرح کردی، ردی روی دلش باقی گذاشته...
هر نگاه ساده ات جایی توی روحش ثبت شده....
هر هدیه ای که بهش دادی، قسمتی از دلش رو تکونده ...
حالا جای اینها درد می کنه، بد جور هم درد می کنه، حق داره... انتظار داری فریاد نزنه؟ ناراحت نباشه؟ رنج نکشه؟ ...
اما برای بهتر شدن زخم های دلش، تنها راه، رها کردنشه... باور کن انگشت فرو کردن توی زخمش درمان نیست، خنجر زدن از پشته! ... بهش فرصت بده با خودش کنار بیاد. بی خیال!! اونم خدایی داره بالاخره ...
البته اگر درد می کشه، مقداریش هم تقصیر خودشه... چرا که افسار احساساتش رو محکم تر نکشیده ...
پس پاسخ قطعی شما:
شما در برابر ایشون مسئول نیستی. رها کن و به هیچ آلارمی از طرف ایشون و ذهن خودت واکنش نشون نده
و اما قسمت مهم تر حرف من که در مورد نفر بعده!...
لطفا این تجربه تلخ رو به خاطر بسپار و خیلی خواهشا قبل از اینکه کسی رو دلبسته و وابسته خودت کنی، خوب فکر هات رو بکن که می خوایش یا نه!...
همین!








...

علاقه مندی ها (Bookmarks)