گل یاس عزیز
همه مشکلات به خاطر کم تجربگی شما و خانوادته.
شما هم مقصری..شبی که میدونی همسرت نگران پدرشه و تمام بار مسولیت این کار روی دوش همسرته...اون شب که میاد خونه حتی اگر به شما ناسزا هم گفت شما باید ارومش میکردی و به دل نمیگرفتی
باید شرایطش رو درک میکردی...که نکردی خانومی
وقتی میبیی همسرت بابت پدرش نگرانه..پریشونه..باید اسباب ارامشش رو فراهم کنی.
مثلا همین حاضر نبودن غذا.
چون خداحافظی نگرد بهت برخورد.یک لحظه با خودت نگفتی شاید برای پیدا کردن دارو به سختی افتاده و الان اعصابش خورده.توقع داشتی مثل همیشه باهات برخورد میکرد؟
به خصوص اینکه به خاطر حاضر نبودن شام هم ناراحت بوده
دوست عزیزم تنهایی چیه؟من نمیدونم شما کجا زندگی میکنی اما الان دیگه با این خونه های دیوار نازک و ساختمونای پر جمعیت ترست چیه؟
به خصوص اینکه شما در بلوک هم زندگی میکنید...
یه آیه الکرسی میخوندی با چراغ روشن میخوابیدی.
یا اصلا اون شب به خاطر همسرت نمیخوابیدی...
خانومی به جای درک وضعیتش مدام رو اعصابش دوچرخه سواری کردی....
اون شب در اون وضعیت اعصاب خوردی همسرت به جای فراهم کردن ارامشش رفتی میگی چرا به من اهمیت نمیدی؟
فکر میکنی جاش بود؟
چرا اخه مادر شما التماس شوهرت میکرده؟
گل یاس عزیز مشکل اکثر ما زنا همینه
دوست داریم همون محبتی که به مادر شوهرامون میشه به ما هم بشه
در حالیکه نمیتونیم این مرز رو حدشو رعایت کنیم و بدونیم هیچ وقت جایگاه ما رو مادر شوهر نمیگیره و بالعکسش هم همینطور
خانومی دروغ نگو.کاری رو که کردی گردن بگیر اما از حق خودت هم دفاع کن.
الان هم اگر میتونید همون مادر بزرگ رو واسطه کنید .مثلا یه قرار خونه مادربزرگ بذارید.تا اونجا بشینید و حرفاتونو بزنید.
بازم میگم شرایط شوهرتو بالا پایین کن.
اگر فکر میکنی این مورد جواب نمیده فعلا دست نگه دار.
اما مادر بزرگ گزینه خوبیه.
بگو من از کارم پشیمونم اما چون مثلا اون فلان کار رو کرد منم از روی عصبانیت این کار رو کردم.
اما بازم میگم من اگر جای شما بودم زمان میدادم.
چون اگر پا پیش بذارید ممکنه شما رو از موضع ضعف و کوتاه اومدن ببینه و شاید شرایط بدتر بشه.
اما اگر منتظر بمونید خودش بیاد اینطوری میتونی حرفات رو بزنی.هرچند که من با صحبتهایی که از شما شنیدم بیتشر شما رو مقصر اوضاع پیش اومده میبینم
حالا شما ببین همسرت چه جور آدمیه.ببین اصلا ادمی هست که باید دنبالت؟
علاقه مندی ها (Bookmarks)