مودب بودن نشانه شیاد نبودن نیست!

[هستی]

افزون بر اینها، قبل از اقدام به اوردن پرستار برای پسرم خیلی تحقیق کردم که حس انسانیم حکم می کنه نتایجش رو برای همه چه اونهایی که حس بدبینی دارند و چه حس خوش بینی، به اشتراک بگذارم؛

از اونجایی که پرستار بچه، اونهم شیرخواری که هنوز توان صحبت ندارد، وارد خانه ای بدون صاحبخانه می شود و کل زندگی بعلاوه یک بچه شیرخوار در اختیار اوست، آزادست که هرکاری انجام دهد.
در کمترین حالت با داروی خواب بچه را خواب کند که به کارهای خودش برسد یا احیانا بیرون منزل برود.
باتوجه به اینکه مظمئن است پدر و مادر در طول روز سر نمی رسند، زمینه دزدی یا همدستی با آنها را فراهم کند.
و ....
(چنین آدمی شیاد است که با لباس پرستار کودک وارد منزل اشخاص می شود.)

من از بهزیستی و چندین مهدکودک مشورت گرفتم، به کل پرستار را توصیه نکردند مگراینکه طرف کاملا آشنا باشد، که در مورد شخص من چنین آشنایی ندارم.
از افرادی که پرستار داشتند، سوال کردم. یا فرزندشان را مهد گذاشته بودند و یا اگر اجبار به نگهداشتن پرستار داشتند در منزلشان دوربین مداربسته نصب کرده بودند.

حالا اگر من نسبت به این قضیه اینقدر حساس هستم، به حکم عقلم و تجربیات دیگران و مشورت هایی است که گرفته ام.


حالا من صرفا براساس ادب صحبت یک پرستار قصد انتخاب او را داشتم که ساده لوحانه بود. لذا عنوان تاپیکم را گداشتم که مودب بودن نشانه شیاد بودن نیست.

واضح است؟ اگر نیست، توضیح دهم؟


دوستانی هم که قصد آوردن پرستار برای نگهداری کودک یا سالمند فاقد قدرت تکلم و هوشیاری دارند، بنظرم قبل از استخدام او حس بدبینی شان را تقویت کنند و بعد از آن این حس را در مورد او تضعیف کنند.
یادمان باشد که قرار است یک نفر غریبه را اختیاردار زندگیمان کنیم.
موسسات پرستاری موجود هیچکدام تحت نظارت هیچ کجا نیستند.