خيلى دوست دارم يه مدت نرم سر كار، خودم هم به اين موضوع فكر كردم، اما من تو دانشگاه كار ميكنم، يعنى اگر بخوام نرم بايد تا اتمام اين ترم صبر كنم، بعد اگر يك ترم نرم احتمال اينكه بعدا كار مشابه پيدا كنم خيلى كم ميشه :(
راه حل ديگه اى كسى نداره؟ لطفا كاملتر بگين، من كلا صحبت كردن با شوهر بلد نيستم، فكر ميكنيد اگه مستقيم بهش بگم اين پولى كه من در ميارم مال خودمه و الان هم چون خودم علاقه دارم تو خرج خونه همكارى ميكنم و اين مدت هم چون وضعمون زياد خوب نبود از يك سرى چيزهايى كه لازم داشتم گذشتم، ولى الان ديگه مثل قبل نيست، خوبه؟ من كلا مثل خانمها حرف زدن رو بلد نيستم، هميشه خيلى جدى و منطقى ام، فكر ميكنم بخاطر همين هم شوهرم سرد برخورد ميكنه. راستش اول زندگى كلى باهاش سر اين بحث كردم كه كار خونه وظيفه زن نيست، و كلى جروبحث الكى كه من كار خونه ميكنم اما مسووليتش با من نيست، بعدها به اين نتيجه رسيدم كه چقدر احمق بودم، كاش از همون اول با روى باز مسووليتش رو قبول ميكردم و بعد كم كم چند تا كار رو رو دوش شوهرم ميگذاشتم، حالا نميخوام دوباره بخاطر غد بودن اشتباه كنم، و در ضمن نميخوام چند سال بعد احساس كنم چندين سال حقم پايمال شده...
بعد ما الان دو هفته است قهريم، من نميرم جلو كه اون فكر نكنه حق با خودشه و كوتاه اومدم، اونم احتمالا همين فكر و ميكنه و نمياد جلو، نميدونم چكار كنم چون فكر ميكنم قهر طولانى خوب نيست، اگه همين چيزها رو كه گفتم تو نامه بنويسم و بزارم تو كيفش خوبه؟ البته من تابحال بهش نامه ننوشتم، شايد عجيب باشه اينجورى.... خيلى گيج شدم نميدونم چكار كنم؟!
فعلا كه پول اين ماه رو بهش ندادم، اونهم چك مدرسه بچمون رو نداده كه برم بدم، البته من اصولا به غير از پولى كه بهش ميدادم، كلا تو خرج خونه و قبض ها خودم رو خيلى بيخيال نشون ميدادم و طورى كه فكر ميكنه اگه سه ماه هم كرايه خونه و پول مدرسه بچه و .... رو نده، اصلا براى من مهم نيست، بنابراين ميدونه اينجورى نميتونه وادارم كنه ...