رژان جان سلام
به نظر من اگه خودت بخواي پا پيش بگذاري معنيش اين ميشه كه خودت هم حقارت خودت رو قبول كردي . من هم اوايل شوهرم همين رفتارها رو مي خواست پيش بگيره ولي دست خودش نبود اينجوري تربيت شده بود .منم خيلي صبوري كردم ولي ناگهان تمام خشمم رو تويه يه دعوا ناگهان خالي كردم اونقدر عصبي بودم و داد و فرياد كردم كه شوهرم شوكه شده بود و وقتي ازم پرسيد چرا اينقدر عصباني هستي تمام كلمات و جملاتي رو كه تو عصبانيتاش بهم گفته بود رو يك به يك يادآوري كردم و البته او اصلا" باورش نميشد كه من به خاطر حرفاش و رفتاراش اينقدر عصباني باشم چون من تا آن روز سكوت كرده بودم و شوهرم بي پرواشده بود و جالب اينكه خودش 10 دقيقه بعد از جر وبحث كاملا" فراموش مي كرد ولي من كينه توزي مي كردم و داشتم ازش متنفر مي شدم .ولي بعد از آخرين دعوا شوهرم ديگه در برابر من محتاط شد .ولي اخلاق آدما خيلي با هم فرق مي كنه . به نظر من تو هم بايد يه جا توهين وتحقيرهاي شوهرت رو متوقف كني و الان بهترين فرصت براي گفتگوي جدي است.البته خانواده شوهر هم خيلي توي اين مسئله مي تونن تاثير دائشته باشند . خانواده شوهر تو چه جور آدمايي هستند؟