بر سردو راهی طلاق یا ادامه

[maria_smile]

سلام نازنین جان

نقاط مثبت شوهرم از نظر دیگران اینه(من خودم احساس میکنم این حق منه):
هرجایی بخوام برم مثلا بازار با دوستام.خونه فامیل یا کلاس های مختلف مخالفت نمی کنه(البته کلاسها رو چون خودم شاغلم هزینشو خودم میدم)
نقاط مثبتش از نظر خودم زمانی که باهم خوبیم:
1) قهر نمی کنه حتی اگه دعوای شدیدی کرده باشیم.(ولی بی احساس و غرغرو میشه البته غر زدنو همیشه انجام میده حتی وقتی باهم خوبیم جزء خصوصیاتشه)
2)خیلی دست و دلباز بود قبلن ولی بعد جریان طلاق نسبت بهم خسیس شده.
3)یکی از خصوصیات مثبتش که خیلی دوست داشتم و دارم این بود که خیلی بوسم می کرد دائما نوازشم می کرد طوری که گاهی اوقات اذیت می شدم می گفتم بسه دیگه(دلیل اذیت شدن من این بود که من از لحاظ جنسی خیلی گرم بودم و اون خیلی سرد با این کاراش من تحریک میشدم ولی اون فقط دوس داشت لمس کنه و تمایلی به سکس نداشت) الان دیگه اون کارهارو نمی کنه بوسم نمی کنه و خیلی محبتش کم شده به خاطر جریان طلاق.
4)هر وقت کلاس خاصی می رم و ساعتش مناسب نیس مثلا شبه خودش منو می رسونه و بعدش هم میاد دنبالم.(البته وقتی بحثمون میشه به خاطر این لطفش منت میذازه)
5)اکثر اوقات خونه اس و زیاد بیرون نمیره. خونه پدرشم که میره زود برمی گرده مثلا قبل 8 خونس.
6)توی لباس پوشیدنش ازم نظر می خواد مثلا میگه به نظرت چی بپوشم
7)تو فکر مایحتاج خونه هست اگه کم و کسری باشه زود تهیه می کنه.

خونوادم نظرشون این بود که جدا بشم ولی الان دیگه هیچی نمیگن پون بهشون گفتم من شوهرمو دوس دارم.
در مورد دست بزنش:
اگه بدجور زده باشه مثل دو هفته پیش که چشمم خونریزی کرد آره پشیمون میشه (تا سه روز خودش غذا درست میکرد چون من اصلا حالم خوب نبود)

نقاط منفی شوهرم:
1) دهن بین هست (اوایل ازدواج بیشتر کتکهایی که ازش خوردم سر چغلیهای خونوادش بود با اینکه من بیگناه بودم اینم بگم که خونواده اون با ازدواج پسرشون مخالف بودن چون مادرش یه دختر دیگه رو واسش در نظر داشت ولی خدا شاهده من تماتم تلاشمو واسه جلب محبت اونا کردم خیلی بهشون احترام می ذاشتم ولی فایده نداشت)
2) عصبیه
3)بد دهنه راحت به من و دیگران فحش میده(اونم فحشای ناموسی)
4)آدم طمعکاریه رو پای خودش نیس همش انتطار حمایت مالی داره مخصوصا از خونواده من(طوری که یه مدت احساس می کردم به خاطر مادیات با من ازدواج کرده ولی الان دیگه بهش فکر نمی کنم خودمو زدم به بی خیالی)الان 30 سالشه ولی هیچی از خودش نداره.
5) با اینکه هر دومون شاغلیم اصلا حاضر نیس وقتی من دیر میام خونه شام درست کنه با وجود خستگیه زیاد خودم باید شام درست کنم اگه درست نکنم دعوا مکنه و غر میزنه میگه وظیفه توه(ظرف شستن که اصلا) :(
6)همه هزینه هامو خودم میدم(لباس.دکتر و.....) اگه ازش پول بخوام میگه تو خودت پول داری کار می کنی
7)به زن به عنوان یه کلفت نگاه میکنه دوس داره منو دائما تو آشپزخونه یا مشغول کار ببینه.
8)منو در اولویت دوم قرار میده
9)اگه ازش بخوام باهام بازار یا دکتر بیاد میگه حال ندارم ولی اگه یکی از دوستاش بخواد با کله میره.
10)یه کم تن پروره و تنبله(اینم بگم که تک پسره و تا سن 25 سالگی یعنی تا 2 سال بعد عقدمون پول تو جیبیشو از باباش می گرفت).
11)خیلی خصوصیات منفی دیگه داشت قبلن که بعد برگشتن من بهتر شده مثلا خیلی دروغ می گفت. خیانت می کرد. خیلی خیلی غر میزد الان یه کم غرهاش کمتر شده.
یکی از دلایل بحثامون مسئله مالیه. اینکه بهم میگه تو خودت شاغلی پول داری پس خودت خرج کن وگرنه نرو سر کار. چند روز پیش اومده بود دنبالم کلاس داشتم اون روز خیلی خیلی خسته بودم سر کلاس می گفتم ای کاش برم خونه شوهرم غدا درست کرده باشه آخه از صبح تا عصر سر کار بودم بعدش رفته بودم بازار بعدش هم 2 ساعت کلاس تا 9 شب. انقد چهرم خسته بود که حتی مربیه هم فهمید و ازم پرسید چرا انقد خسته ای؟
وقتی شوهرم اومد دنبالم با یه حالت مظلومانه بهش گفتم خیلی خسته و گرسنه ام. گفت حالا شام چی می خوای بهمون بدی؟(این در حالی بود که خودش ساعت 4 رفته بود خونه و 2 ساعت خوابیده بود وکلی استراحت کرده بود) بهش گفتم هیچی نداریم. یهو عصبانی شد گفت یعنی چی هیچی نداریم؟ بهش گفتم خوب عزیزم یه چیزی از بیرون بگیر بازم غر زد. گفتم ای کاش خونه بودی یه غذایی آماده می کردی اینو که گفتم منفجر شد
گفت این وظیفه توه وظیفه من نیست و..........احساس می کنم اصلا درکم نمیکنه اصلا درک و فهم نداره.
بهش گفتم خوب منم کار میکنم منم تو خونه خرج میکنم.همه خرجمو خودم دارم میدم(در صورتی که وظیفه اونه) تو هم داری تو خونه زندگی می کنی چه اشکالی داره یه بار هم تو غذا درست کنی؟ خلاصه کلی غر زد و منت گذاشت سرم که من اومدم دنبالت تا از کلاس بیارمت. خیلی سرم منت می ذاره واسه کاراش.
هر وقت بهش میگم خوب منم کار میکنم و خسته میشم میگه مجبور نیستی کار کنی در حالی که حقوق خودش کفاف زندگیمونو نمیده. با کار کردنم موافقه ولی میگه باید همه کارای خونه رو انجام بدی تازه خرج هم بکنی.
یه مثال دیگه:
ما تایم کاریمون یکیه با هم میریم و بر میگردیم اون منو می رسونه و میاد دنبالم. یه روز خیلی خسته بودم وقتی رسیدیم خونه بهم گفت خیلی گرسنمه زود باش همین الان یه چیزی واسم درست کن منم همون روز دستور یه غذای جدید رو که می دونستم دوس داره از اینترنت گرفته بودم که واسش درست کنم. با اینکه خیلی خسته بودم و نیاز به استراحت داشتم گفتم باشه عزیزم.لباسامو که عوض کردم شروع کردم به درست کردن غذا یهو دیدم گفت من خسته ام می خوام برم استراحت کنم. بهش گفتم مگه گرسنت نیس؟ گفت وقتی بیدار شدم می خورم. گفتم منم خیلی خسته ام پس بذار منم یه کم استراحت کنم بعدش درست می کنم. گفت نه تو به جز کار بیرون وظایف دیگه ای هم داری که باید بهشون برسی(درک و فهم صفر). من خیلی ناراحت شدم گفت مجبور نیستی بری سر کار ولی باهاش بحث نکردم حوصله دعوا نداشتم غذا رو درست کردم و بعدش هم با هم خوردیم ولی این کارش تو دلم موند. دوس دارم یه کم درکم کنه. احساس می کنم خیلی باهام لجبازی می کنه.

راستی اینو نگفتم اون شب که سر درست کردن شام بحثمون شد تو ماشین و بهش گفتم از بیرون غذا بگیر گفت باشه میگیرم ولی تو باید پولشو بدی (با جدیت تمام). منم واقعا ناراحت شدم از این حرفش و بعد این حرفش بود که گفتم منم دارم خرج می کنم تو خونه منم آدمم منم خسته میشم. زنای دیگه خونه دارن شوهراشون واسشون همه کار می کنن کلی خرج می کنن واسشون تازه تو کارای خونه هم کمکشون می کنن (اطرافیان)آخه تو چیکار واسه من کردی که انقد ازم انتظار داری؟ خرجمو که خودم دارم میدم. بازار که باهام نمیای دکتر نمیای. همش من واست در اولویت دومم و........... اونم گفت منم وقتی کلاس داری میام دنبالت اینم خودش کلی کاره! خلاصه خیلی عصبی شدم از این کارش و دلم شکست. ولی این حرفا رو که بهش زدم رفت از بیرون غذا گرفت و یه جوری می خواست بحثو تموم کنه چون بهم گفت بسه دیگه تمومش کن حوصله ندارم. اگه یه کم درک داشت و از قبل یه غذای مختصر آماده می کرد. یا وقتی می دید من خسته ام خودش بهم پیشنهاد میداد از بیرون غذا بگیریم این بحثا پیش نمیومد تازه عشق من هم نسبت بهش خیلی بیشتر میشد وقتی می دیدم شوهرم درکم می کنه.
یکی دیگه از مشکلات من این هست که نمیدونم بعد بحثمون مثلا همین بحثه. چه جوری باهاش رفتار کنم. چون اون همون شب به بحث خاتمه داد و با هم شام خوردیم و صحبت می کردیم(ما قهر نمی کنیم) ولی بی احساس میشیم نسبت به هم.فردای اون روز من با خودم درگیر بودم نمی دوتستن باید چجوری رفتار کنم. آیا باید سرد باشم؟ معمولی باشم؟ با محبت باشم؟ واقعا نمی دونم رفتار درست بعد از یه بحث اینجوری چیه وقتی مرد مقصره. به بحث خاتمه میده ولی معذرت خواهی نمیکنه. آیا باید به خاطر این رفتارش عذرخواهی میکرد؟ اینم بگم که اون شب هیچ توهینی نکردو فحشی نداد فقط با حالت طلبکارانه با من صحبت کرد و صداشو برد بالا. حرفاش بی منطق بود. البته من روز بعدش سعی کردم همه چیزو فراموش کنم و دوباره بهش محبت کردم. البته اول اون خودش شروع کرد به لمس کردن من.