با سلام
احتمالا كم و بيش با مشكلات من اشنا هستيد ،من تازه فهميدم كه شوهرم فكر ميكنه كه اگه بهم محبت كنه من پر رو ميشم يه جورايي داره من رو ادب ميكنه
نه حرف قشنگي نه آغوش گرمي نه تماس بدني هيچي هيچي هيچي
ميدونم كه دوسم داره ولي واقعا از اين طرز زندگي خسته شدم واقعا احتياج به گرمي و محبتش دارم اينجوري احساس ميكنم دارم با يه غريبه زندگي ميكنم اصلا احساس صميميت ندارم
نميدونم تا كي كيتونم اينجوري ادامه بدم به خودم و همسرم يه فرصت 3 ماهه دادم يهني تا نوروز كه اگه رفتاراش همينطوري ادامه داشته باشه واقعا ديگه تركش كنم البته اون چيزي از اين تصميم من نميدونه
ولي الان واقعا دوست دارم يه جوري بهش بفهمونم كه راضي نيستم كه منم ادمم نيازايي دارم ولي ميترسم
دوست دارم هم اون هم من اگه از هم انتظاري داريم يا از هم دلخوريم رك و راست و بدون جر و بحث و دعوا بتونيم به هم بگيم و لي اين صميميت رو نميبينم
هروقت ازش ميپرسم كه چه انتظاري ازم داري ميگه من دلم نميخواد انتظاراتمو بگم خودت بايد بفهمي
يا اگه من يه درخواستي ازش بكنم مثلا بگم امشب نر فوتبال و بيا با هم باشيم سريع از كوره در ميره منم ديگه جرئت نميكنم چيزي بگم
خلاصه خيلي كلافه ام يه عالمه حرف دارم كه بهش بگم ولي همشون رو تو دلم تلنبار كردم
شما بگيد بايد چيكر كنم؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
دلم ميخواد داد بزنم بگم بابا جون بخدا من از اين زندگي ناراضيم









علاقه مندی ها (Bookmarks)