ترجيح ميدم كسي كنارم نباشه و گريه و زاري كنم
تا اينكه يه نفر باشه و گريه و زاري و احساسم كوچكترين اهميتي براش نداشته باشه
بعدشم چرا من بايد گريه و زاري كنم مگه من از شوهرم چي ديدم تا حالا
چه خوبي برام داشته؟
اگه قرار باشه كسي گريه كنه اون بايد به خاطر از دست دادن من گريه و زاري كنه
به نظر شما وضعيت الانم كه مث دو تا روح با هم زندگي ميكنيم فرقي با طلاق داره ؟؟؟؟؟
اين آدم حتي ارزش گريه كردن رو هم نداره
چه برسه به اينكه بخوام عمرمو تلف كنم به پاش









علاقه مندی ها (Bookmarks)