حرفای مادرم به شدت روی من تاثیر منفی میذاره و منو به هم می ریزه ( به محبت مادرم نیاز دارم به جاش حرفای آزار دهندشو میشنوم)

[sara 65]

سارا خانم،فکرمیکنم ازبخشی ازوجود خودت متنفری که توی مشتت قایمش کردی ولی مادرت هرروزمیبینتش و مشتت روبازمیکنه.یه قاعده میگم شاید با موردتو بخونه؛وقتی ما یک عیب داریم ولی نمیپذیریم که داریم اگر دیگران بهش اشاره کنند به شدت ناراحت میشیم.وقتی یه مزیتی رو نداریم ولی فکرمیکنیم داریم به شدت دوس داریم دیگران دراون مورد مارو تحسین کنند .........اماازیک زاویه دیگه:احتمال اینکه مادرت فشارخون داشته باشه یافشارش عصبی باشه هست؟دراین صورت توی رفتارهاش بیشتربوسیله غر زدن انتقادمیکنه میشه بیشتر درکشون کردو همیشه موضوعات آرامترروبرای بحث انتخاب کرد.....نمیشه توی این سنی که هستی منتظر محبت کلامی مادرت بود(منم مادرم فقط موقعی رفتم خدمت بوسم کرد تازه توراه ناراحت بودم نکنه سرش به جایی خورده یاحالش بدبوده ) امامهم اینه که خودت بعدا مهرسرد نباشی.بایه شوخی هایی میشه یه کم رفتارشونو نرم کرد مثلا هروقت غرنمیزنه بهش بگو وقتی بهم غرنمیزنی حالم بدمیشه عادت کردم....هرچی مادرت فکرکنه نازک نارنجی هستی بیشتر بهت غرمیزنه....این ناراحتیت میتونه نتیجه وابستگیت هم به مادرت باشه. دراین صورت طیفی ازیک رابطه متغیرتکرارشونده باهاش داری به این صورت که یه موقعی بیش ازحد باهاش صمیمی میشی ودوباره ازهم دورو تنفر....اگرقبلا خواستگار داشتی وبرخلاف میل مادر جواب رد دادی میتونه در بهانه گیری هاش موثرباشه دراین صورت نیازمند اعتمادسازی واقناع کردن مادرتی تابدونه به فکر زندگی وآیندت هستی وبادلایل قابل قبول رد دادی....اگربهش گفتی که میخای تغییرکنی احتمالا اوروترسوندی و واداربه جبهه گیریش کردی دراین صورت اهداف وراهکارهات روبرای تغییرات درونی به زبون نیار...

آقای ammin
شما یه دختر 14، 15 ساله رو در نظر بگیرین که توی حساس ترین مرحله ی زندگیشه. الان نه اما اون موقع توقع داشتم به خاطر کارای خوبم تشویق شم. اگه من شاگرد اول بودم از نظر پدرو مادرم وظیفم بود و کار خاصیم نکرده بودم! توقع نداشتم اگه ایرادی دارم جلوی دیگران مسخرم کنن! حتی ظاهر منو مسخره کنن... این که دیگه دست ما نبود. نتیجش الانه که ما اعتماد به نفس پائینی داریم. یادم میاد برای خواهرم یه خواستگاری اومده بود که خواهرم حتی از روبروشدن با خواستگار میترسید چون فکر میکرد اون از قیافش خوشش نمیاد! در حالی که خواهر من چهره ی واقعا خوبی داره. مگه اعتماد به نفس و شخصیت آدم توی خانواده شکل نمیگیره.؟ من اصلا نمیتونم قبول کنم که توقع بیجایی داشتم یا دارم! الان فقط میخوام دیگه بیشتر از این روی روحیه و شخصیتم تاثیر نداشته باشه همین!
از راهکاراتون ممنونم.

- - - Updated - - -

fatima86 عزیز
خیلی ممنونم که لطف کردی و اینا رو گوشزد کردی. متاسفانه گاهی انقدر ناراحتم که یادآوری این مسائل هم نمیتونه آرومم کنه. اما سعی میکنم اینا رو همیشه یادم باشه...