حال و احوال یاران همدردی (8)

[keyvan]

چم شده ؟ نمي دونم .
چرا ديگه راحت نمي خندم؟ نمي دونم .
چرا شاد نيستم ؟ نمي دونم.
چرا ديگه حرفي از ازدواج نميزنم ؟ نمي دونم.
چرا توي عيدها و خوشحالي ها كه همه شادن ، من ناراحتم ؟ نمي دونم.
چرا ديگه هيچ موفقيتي خوشحالم نمي كنه ؟ نمي دونم.

فكر مي كنم همه اينها با يك انتخاب خوب در زمينه ازدواج درست ميشه.
اما آيا اين تفكر درسته؟ نمي دونم.

چرا اینقدر خودت رو درگیر می کنی؟ نمی دونم
چرا خودت رو رها نمی کنی؟ نمی دونم؟

چرا در زندگیت در تفکراتت تغییر ایجاد نمی کنی؟ نمی دونم

چرا فکر می کنی همه مشکلاتت با ازدواج حل میشه؟ نمی دونم

چرا اشتباه فکر می کنی ؟ نمی دونم


عزیز من، دوست من، من سنم از شما یه کم بالاتره، کلی هم کار و فعالیت دارم؛ کمتر از تو نه اما بیشتر از تو هم به مسئله ازدواج و نیاز هام اهمیت میدم و تأثیر گذار هم هست؛ اما خودم رو حبس نمی کنم، تو اگر بیای خواستگاری دختر من، بهت دختر نمیدم.شوخی هم نمی کنم، یک دختر با مردی ازدواج می کنه که ازدواج رو مشکل گشا ندونه، بلکه با تفکرات صحیح و ذهنیت سالم سعی در تشکیل یک زندگی سالم داشته باشه. آقای سنگتراشان، مدیر همدردی بهم گفت، مشکلات قبل از ازدواج رو باید با وزنه زرگری وزن کرد، و مشکلات بعد از ازدواج رو با باسکو های میدان تره بار. توضیح هم (لا) لازم.