سلام.
من دختری هستم 26 ساله، با تحصیلات کارشناسی ارشد. از نظر خودم واقعا دلم پاکه و مهربونم و تا جایی که بتونم به دیگران کمک میکنم. مشکل من اخلاقم و طرز حرف زدنمه که مهربون و آروم نیستم و باعث شده با هیچکی ارتباط خوبی نداشته باشم. بدبینم زبون تندی دارم هرچی تو دلمه فورا به زبون میارم، اصلا حرفامو نمیتونم سبک سنگین کنم بعد بزنم تا نه خودمو بد نشون بدم نه دیگرانو دلخور کنم و بحث پیش نیارم. شخصیت مستقلی ندارم. به ظاهرم زیاد نمیرسم. نمیتونم شاد باشم اصلا و همش چهره عبوسی دارم. از بچگی این اخلاق کم و بیش باهام بود ولی یه مدته که با اتفاق افتادن یه سری مسائل و سختی و واقعیت تلخ زندگیم بدتر شدم، طوری که انگار ذهنم تو قفسه و باز نیست برا کنترل رو رفتار و تصمیماتم. اصلا جذاب نیستم. همش ساکت و تو خودمم و بی حالم. هیچکی دوست نداره باهام باشه.
ارتباطم با کسی خوب نیست، از جمله خونوادم، نامزد، فامیلا، دوستا و همکارا. احساس میکنم افسردگی دارم ولی نمیدونم باید مشاور برم یا روانپزشک. وقت و هزینه مشاور برام سنگینه و داروهای روانپزشک هم نمیتونم مصرف کنم و ازینکه برچسب دیوونگی بهم بزنن اطرافیانم میترسم...
مطلب زیاد میخونم و دوستدارم مث دیگران متین و با سیاست رفتار کنم ولی در عمل کار خودمو ادامه میدم. دیگه داره از خودم بدم میاد . توروخدا راهکار بدین بهم
علاقه مندی ها (Bookmarks)