فقط پست اولو خوندم. شاید نظرم تکراری باشه.
هیچوقت واسه هیچی دیر نیست. این حس درونی توئه که باعث می شه فکر کنی دیره. می دونم چون خودمم هم مدت های زیادی همینطوری بودم. الانم حسم خیلی خوب نیست اما می دونم واقعیت نداره. می دونم مثله یه سرابه. گول این احساسات منفیتو نخور. یه منشایی داره این احساساتت. مثلا شاید ادمای اطرافت هی منفی ان یا هی با حرفاشون ازارت می دن. ولی واقعا دیر نیست. 20 سالگی سن خیلی خوبی هم بوده برای ویولن. 27 سالگی هم برای ادامه تحصیل سن خیلی خوبیه. تنها چیزی که ادمو بیچاره می کنه ناامیدیه. باعث میشه روز و ماه و سال بره و دست خالی بمونه چون تلاشی نشده از سر ناامیدی. اما اگه ادم تلاش کنه حتما تو دستاش چیزای خوبی میاد. حتی اگه احساس ناامیدی هم کردی باز به راهی که درسته از نظرت ادامه بده. احساست فقط یه احساسه. مثله یه سرابه. وهمه. خیاله. واقعی نیست. زندگیتو نباید روی یه وهم ناواقعی بذاری. حتی اگه خسته ای بازم به تلاشت ادامه بده. اگه خیلی خیلی خسته و ناامیدی باید بری پیش یه روانپزشک خوب شاید کمک کنه. اما یادمه یکی از اعضای خیلی خوب اینجا که اسمش estaf بود توی یکی از پست هاش نوشته بود اگه فقط یه درصد باشه احتمال موفقیتمون باید انقدر به خودمون تلقین کنیم و تلاش کنیم که اون یه درصد بشه 99 درصد.
موفق باشی.








علاقه مندی ها (Bookmarks)