پارادکس احساساتم نسبت به ازدواج

[تهمتن]

مشکل این تالار اینه که به پسرا می گه در صورت نداشتن آمادگی و شرایط بخصوص مادی پیشنهاد ازدواج به کسی ندن. مسئله اینجاست که ازدواج کردن مثل لباس خریدن نیست که هر وقت پول داشتی بری و یک جنس با همون استاندارها و شکلی و شمایلی که مد نظرت بود گیرت بیاد. همیشه احتمال این وجود نداره که حس عمیق و زیبایی که ما به یک نفر پیدا می کنیم در آینده باز تکرار بشه به راحتی. من خیلی در مورد آمادگی های روانی و شخصیتی ازدواج حرف نمی زنم چون اونها مهم هستند اما اگر شرایطی مثل تحصیل، سربازی نرفتن، نداشتن کارثابت و این جور مسائل باعث بشه ما به کسی که دوستش داریم پیشنهاد ندیم روزی می رسه که همه ی اونها و بیشتر از اون رو هم بدست میاریم اما حسرت اون فردی رو که می خواستیم می خوریم. برادر من در حالیکه دانشگاه رو تموم کرده بود و سرباز بود و شغل نداشت و مشکلات ریزو درشت داشت با یک خانوم آشنا شد و علیرغم همه ی موانع و مخالف های خانواده برای آماده نبودنش از نظر مادی اصرار کرد و کارش رو پیش برد و با هر مشکلی بود خواستگاری کردند و عقد و ازدواج و الان هم سر زندگی خودشونن و همدیگر رو دوست دارند و راضیند. برادر من کسی بود که می گفت اصلاً تا آخر عمرش قصد ازدواج نداره ولی زد و عاشق یک نفر شد و عشقش دو طرفه بود و به وصلت رسید.

درسته برادر من احساسی عمل کرد یعنی به نداشتن شرایط زیاد اهمیت نداد و با وجود موانع و مخالفت ها برای رسیدن به همسرش تلاش کرد اما مهم اینه که الان راضیه و چیزهایی رو که دو سال پیش به هیچ عنوان نداشت کم کم بدست آورده و داره میاره. یعنی وارد یه جور مبارزه شد. حالا ما اگر بخواهیم همه چی مثل یک پرس غذا حاضر و آماده باشه بعد بخواهیم اقدام به ازدواج کنیم دیگه انگیزه ی زیادی نداریم. ما زمانی بیشتر از هر چیز احتیاج به ازدواج داریم که مهر و محبت کسی رو به دل داریم و می خواهیم به موقعیت و پول و مسائل مادی هم در کنار این آدم برسیم. اگر قرار باشه تمام این مسیر رو تنهایی بدون داشتن اون یار و همدم طی کنیم که انگیزه ی کمی داریم بعداً برای تشکیل خانواده. اگر هم تشکیل بدیم دیگه شیرینی قبلی رو نداره چون کسی رو که زمان بی امکاناتی دوست داشتیم رو دیگه نداریم و فقط صرفاً به دلیل سن و سال و موقعیت بهترمون با یک گزینه! ازدواج کردیم. متاسفانه باز باید بگم این خانومهایی که همه چیز رو با هم می خوان و دوست دارن وارد یک زندگی با امکانات فول بشن و اصلاً دلشون نمی خواد با تلاش و حوصله زندگی رو با کسی که دوستشون داره بسازن بیشتر از هر چیز ریسک این رو می کنند که عشق واقعی رو در زندگی آینده تجربه نکنند. کسی که دوستتون داره و شما هم دوستش دارید رو فقط به خاطر اینکه تو فلان امکانات رو نداری رد نکنید. امکانات مادی به راحتی در آینده بدست میاد. دانشجو فارغ التحصیل میشه، سرباز سربازیش تموم میشه و کار و شغل خوب هم بدست میاد اما هیچ تضمینی نیست که عشق دوباره بدست بیاد چون عشق چیزی نیست که شما مثل مسائل دیگه با اراده ی شخصی شما بدست بیاد. عاشق شدن خارج از اراده ی ماست و تصادفیه.