تصور می کنم شایدهمسرم من را نمیخواهد( آیا ممکنه اینطور باشه ؟)

[مدیرهمدردی]

نفس جان،

هر کس بنا به شرایط شخصی خودش تصمیم می گیره و امیدوارم جملات من ذهنتون را آشفته نکنه.
سلی عزیز از تجربه خودش گفت. اما اشکال کار اینجاست که سلی زن است و همسر شما مرد. زنها و مردها در ارتباط عاطفی، دوست داشتن، دلبسته شدن و ... متفاوتند.
نظر من این هست که اگر همسرتون اینقدر علنی و صریح اعلام کرده که به شما علاقه نداره، تلاش بی فایده است.

مسیری که دوستان می گن، یک زن بسیار قوی و مستقل می خواد که قید همه مسائل دنیوی را زده و به درجه ای از بینش و نگرش به زندگی رسیده که برای خودش بتونه زندگی کنه
و همینطور مردی که باز به همون درجه از توانایی برسه که بتونه در کنار زنی که دوستش نداره زندگی کنه و لذت ببره.

اکثر ما آدمهای معمولی هستیم با تواناییهای معمولی. شخصیت اکثر ما تقریبا دیگه تغییر نمی کنه. تواناییها و ظرفیت های روحیمون زیر فشار مشکلات مختلف زندگی،
این قدرت را نداره که بخواد هماهنگی و زندگی با کسی که دوستش نداریم را هم بهش اضافه کنیم.

اگر واقعا هیچ راهی نداری، سعی کن خودت را قوی کنی و مستقل از شوهرت زندگی کنی و لذت ببری و فلان و بهمان ....
اگر فکر می کنی راهی هست، راه بالا خیلی سخته. شاید موفق نشی. پس راه دوم را انتخاب کن.
کسی که نه ماه گذشته و به شما علاقمند نشده بعد از این هم نمی شه.
معذرت می خوام که اینقدر صریح حرف می زنم. ولی دوست ندارم خودتون را گول بزنید. اگر کشش و علاقه اولیه نباشه، چیزی برای تقویت وجود نداره.
شما صفر را ضربدر هر چیز کنی باز هم صفره ...

شاید به برهه ای از زمان موفق بشی این آقا را کمی جذب کنی، اما این را بدون که با هر فرصت و تلنگری، یادش می افته که دوستت نداشته و دلش با تو نیست.

ببین عزیزم مردها در زندگی بارها هوس داشتن زن دیگری یا بودن با دختر دیگری ممکنه به ذهنشون برسه. بارها ممکنه جذب کسی بشن،
اما وقتی یادشون می افته که خونه و زندگی دارند، زنی دارند که دوستش دارن و ... جلوتر نمی رن. ولی اگر علاقه ای نباشه، مقاومت در برابر این کششها براشون سخت می شه.
پس یا مقاومت نمی کنه و می ره جلو
یا اگر هم بخاطر اخلاقیات یا دین یا ... مقاومت کنه، سرخورده می شه، عصبی می شه، زندگی جفتتون را خسته کننده می کنه و ....

کاش آقایون از نگاه یک مرد کمی واقع بینانه تر براتون پست می ذاشتند.
حتما برو مشاوره. حتما حتما.

با سلام و احترام
یکی از مراجعان این پست را گزارش کرده بود و در توضیحش مطلبی آورده بود که حیفم آمد اینجا نقل قرار ندهم.

سلام وقتتون بخیر.

از اونجائیکه اطلاعات ما نسبت به شرایط مراجع محدوده، و از طرفی هم معلوم نیست چقدر به لحاظ احساسی آسیب پذیر باشه، تصور نمیکنم توصیه به طلاق اون هم با دلایل منطقی (که البته خطاهای شناختی ای در خودشون دارن، ولی معلوم نیست مراجع بتونه تشخیص بده) مجاز باشه.

سرکارخانم شیدای گرامی
واقعیت اینست که پیچیدگی های حاکم بر روابط انسانها به خصوص زوجین گاهی آنقدر زیاد هست که ساده انگاری آنها می تواند فاجعه ای غیر قابل جبران و بخشش ایجاد کند.
دوست داشتن یا نداشتن خود ریشه ارتباطی نیست. به عکس آنچه دختران وپسران به اشتباه فهم می کنند.
دوست داشتن یا نداشته میوه و ثمره ای هست از واقعیت افراد یا تصورات و ذهنیات افراد نسبت به آن فرد یا ایده آلهایی که تصور می کنند.

بر این اساس شناخت طرز فکر افراد، نیازهای افراد، ایده آلهای افراد، و انتظارات افراد و حتی اصلاح بعضی مبانی ذهنی آنها می تواند دوست داشتن را دستکاری کند.


لذا در اینگونه موارد که پیچیدگی های آن زیاد هست حداقل توصیه به مراجع بررسی بیشتر در جلسات حضوری مشاوره خانواده هست. چون نیمرخی که افراد در یک تاپیک نشان می دهند شاید نتواند همه آن چیزی که واقعیت دارد را نشان دهد.