سلام دوستان...من تازه عضو شدم اینجا چون هیچکسیو ندارم باهاش حرف بزنم..واقعا نیاز به صحبت دارم..سن زیادی ندارم.17سالمه ولی مشکلات زیاد دارم...بزرگترین مشکلم اینه که کسی منو درک نمی کنه...همه اطرافیان مخصوصا پدر مادرم توقعات زیادی از من دارن.من دختری بودم که از بچگی تو تحصیلاتم خیلی موفق بودم..تا سال گذشته شاگرد اول مدرسه بودم...ولی امسال به ی سری مسائل سرم گرم شد که از درس زده شدم.و افت شدید تحصیلی داشتم...و اصلا جای جبرانی نیس..درحالی که همیشه این افت تحصیلیمو از اطرافیان پنهان کردم و اونها همچنان از من انتظار دارن تا امسال هم با بالاترین معدل قبول بشم..متاسفانه خونوادم اصلا درک ندارن..شاید یکی از دلایل اینکه توقع زیادی از من دارن اینه که داداشه بزرگم تحصیلاتشو ادامه نداده و همه امید خونوادم به منه....پدرم پزشکه و به من هر روز و هر لحظه میگه تو هم باید مثه من پزشک بشی و این خیلی به اعصاب من فشار میاره.شاید مشکلم بنظرتون کوچیک و شاید خنده دار بیاد.ولی من ادم خیلی عصبی هستم و همین مشکل باعث شده که خیلی روحیه و اعتماد به نفسمو از دست بدم.دائما به خودم میگم که تو نمی تونی افت درساتو جبران کنی و جلوی همه فامیل ضایع میشی..تو نمی تونی..تو قدرت هیچ کاریو نداری...
4ماهی میشه که از لحاظ روانی یکمی مشکل پیدا کردم.خیلی زود عصبی میشم و حالتهای بدی بهم دست میده..نمی تونم با مادرم بشینم و حرف دلمو بزنم واین بیشتر از همه عذابم میده.ی مدتی با ی پسری رابطه داشتم و چنتا عکس ازم داره و دائما تهدیدم می کنه....هر وقت از بیرون میام خونه همینکه میرسم جلو در با خودم میگم الان برم تو خونه اگه پسره قضیه دوستیمو به خونوادم گفته باشه چی؟اگه یهو بابام یا مامانم بگن قضیه چیه چی؟..حالم خیلی بده...خیلی...هیچ راهه جبرانی واسه ی زندگیمندارم...ی ماهی میشه هدفم فقط خودکشیه..ولی ..ولی اصلا جرئت اینکارو ندارم....می خوام خودکشی کنم با قرص..چون شنیدم درد نداره..امروز فرداست اینکارو بکنم..چون بریدم.....خونوادم باهم مشکل دارن..اصلا از زندگی راضی نیستم..کارم شده اینکه هر روز برم تو حموم و زیر دوش گریه کنم.....گاهی اوقات اینقدر گریه می کنم که بیحال میشم....چن روز پیش تو مدرسه حالم بد شده بود..خیلی حالم بد بود...زنگ زدن خونوادم اومدن بردنم بیمارستان..فقط ارزوی مرگ دارم..از خدا می خوام که بمیرم..برام دعا کنین..خیلی تحت فشارم..خیلی...
علاقه مندی ها (Bookmarks)