***اولين جلسه خواستگاري و اتفاقات در آن شب و بي تجربگي من***

[صبوری]

فكر كنم الان بهترين فرصت هست كه يك جمع بندي رو از ابتدا تا اينجا داشته باشم.

اوايل تايپيك از اين كه چرا خواستگاري پاش رو به خونه ما نذاشته گفتم اوايلش من تصميم گيرنده در اين ضمينه نبودم دوره اي كه اگر شرايطش پيش مي اومد مطمعنم ازدواج ميكردم ونمي دونم چقدر در زندگي موفق مي بودم ونظر مادرم اين بود هنوز اونقدر مهارتهاي يك زندگي مستقل رو ندارم از حدود14 سالگي مسئوليت هايي بر عهده من قرار گرفت .اوايل در كنار درس فقط كارهايي كه معمولا دختر خانومها انجام ميدهند.آشپزي. خونه داري. تا حدودي خياطي و... ولي مادرم به اين كه ياد بگيرم قانع نبود بايد حتما در موقعيت هاي مختلف آزمون ميگرفت .كم كم مسئوليت كامل برگزاري مهموني هاي رسمي .مديريت موقعيت هاي پيش بيني نشده(مهمون ناخوانده و..) به من داده شد.اين شرايط تا حدود 21 ساگي ادامه داشت در صورتي كه من دانشجو هم بودم.

اما بعدش يكدفعه شرايط عوض شد من كه به جز محيط خانه و دانشگاه محيط ديگه اي حضور پررنگ نداشتم يكدفعه شاغل شدم وتصميم گيري راجع به ازدواج هم به خودم واگزار شد . ومن ديگه مثل قبل به ازدواج فكر نميكردم .ديگه با حضور در اجتماع و برخورد با افراد مختلف فهميدم كه (ديد قبلم كه همه خوبند به همه خوبند مگر خلافش ثابت بشه تغيير كرده) خيلي محتاط شدم .
شرايطم طوري بود كه حتي نميتونستم به كارهاي خونه برسم.ولي هنوز برگزاري مهموني ها با تمام دردسر هاش با خودم بود و چون بايد طوري تنظيم مي كردم كه برسم همه كارها رو انجام بدم تعيين روز برگزاري مهموني ها رو هم برعهده گرفتم.
كم كم مسئوليت هاي ديگه اي به من واگذار شد .اوايل شاغل شدنم در كنار كارم تقريبا تصميمات مالي خانواده رو با مشورت كامل من انجام ميشد ولي بعد از يك دو سال حتي مديريت اقتصاد خانواده اي كه بيش از چهل سال سن داشت رو به من دادن.

همين جا بگم مطمعنا اگر شرايط اينطور پيش نمي رفت من خودم به هيچ وجه اين مسئوليت ها رو قبول نميكردم.

قبول اين مسئوليت ها باعث شد وقتي به همسن و سالهام نگاه كنم ببينم وقتي دغدغه اونها تازه ياد گرفتن آشپزي معمول هست من دغدغم اين شده ببينم چطور هزينه ها رو مديريت كنم كه تا آخر ماه مشكلي پيش نياد(با شرايط اقتصادي الان).

من تمام مسئوليت هايي كه در قبال پدر و مادرم ميتونستم برعهده بگيرم برعهده گرفتم .سعي كردم هميشه وقتي مسئوليتي رو قبول كردم حتما درست انجامش بدم

حالا يكدفعه به خودم اومدم ديدم خيلي تند رفتم .


الان اصلا نميتونم بپذيرم با مردي ازدواج كنم كه تمام آزمون و خطاهاي تصميم گيريش رو گذاشته براي بعد از ازدواج در صورتي كه من اين ها رو در خونه پدري گذروندم.

اين رو هم بگم هيچ وقت طوري رفتار نكردم كه براي ديگران محرز بشه تصميماتي با من هست.حتي خواهر ها و برادرهام .چون از خانواده هايي كه بچه هاشون ادعاي بزرگ و مدير خانواده بودن مي كردند متنفر بودم.