مناجاتی بدون شرح

[فرشته مهربان]

تو را سپاس اى معبود من و آقاى من،و خداى من،

فرمان دادى فرمانت‏ نخواندم،
نهيم نمودى،مرتكب نهيت شدم،
اكنون چنانم،كه نه دارنده زمينه برائتم تا عذرخواهى كنم،و نه داراى قدرتم،تا يارى ستانم،

اى مولاى‏ من
با چه وسيله‏ اى با تو روبرو شوم؟
آيا با گوشم،يا با ديده ‏ام،يا با زبانم،يا با دستم،يا با پايم، آيا اين همه نعمتهاى تو نزد من نيست؟
و من با همه اينها تو را معصيت كردم،

اى مولاى من
تو را بر من حجّت و راه است،
اى آن‏كه مرا از پدران و مادران پوشاند،از اينكه مرا از خود برانند،و از خويشان و برادران،از اينكه مرا سرزنش كنند،و از پادشاهان از اينكه مجازاتم نمايند،

مولاى من
اگر اينان آگاه مى‏ شدند،بر آنچه تو بر آن از من‏ مى‏ دانى،در اين صورت مهلتم نمى‏ دانند،و مرا تنها مى‏ گذاردند،و از من مى‏ بريدند،
هم اينك اى خداى من در برابرت هستم،

اى‏ آقاى من
فروتن و خوار،درمانده و كوچك،نه دارنده زمينه برائتم،تا عذرخواهى كنم،و نه نيروى كه يارى بطلبم،و نه دليلى كه با آن احتجاج نمايم،و نه گوينده‏ اى هستم كه گناه و كار بد نكرده باشم،

انكار گناه كجا؟
بر فرض اگر انكار مى‏ كردم، چه سود مى‏ داد،چگونه؟
و چسان اين معنا ممكن شود،و حال آنكه همه اعضايم بر آنچه عمل كردم بر من گواهند
به يقين‏ دانستم بدون ترديد.كه تو از كارهاى بزرگ من پرسنده‏ اى،و تو حاكم عدالت‏ پيشه‏ اى هستى كه در حكم‏ و داورى ستم نمى‏كنى،
و عدالت تو هلاك‏ كننده من است،و من از همه عدالت تو گريزانم،

معبودا
اگر مرا عذاب كنى،به خاطر گناهان‏ من است پس از حجّتى كه بر من دارى،
و اگر از من درگذرى،به سبب بردبارى و جود و كرم توست،معبودى جز تو نيست من از ستمكارانم،