انتقاد پذیر نیستم و از این مسئله رنج میبرم.

[پری وش]

سلام


برخی از رفتارهای ما ریشه در کودکی دارن.


مثلا ممکنه کودک دچار اضطراب باشه و برای رهایی از اون، به تخیل پناه ببره و شخصیت خیالی و تصوری خود ایده آلی رو در ذهن خود خلق کنه
و تصور کنه که خودش همون موجود ایده آله تا مثلا کمی آرامش پیدا کنه.


حالا اینجاست که مشکلات شروع می شن.


فردی که قصد می کنه به خود ایده آلی جامه عمل بپوشونه، محتاج و تشنه کسب جلال و عظمت می شه و به فردی کمال طلب تبدیل می شه.


این کمال طلبی خصوصیاتی را در فرد بوجود می آورد که یکی از اونها اینه:


چون خود ایده آلی کامل و بی عیب و نقص است، عطش و اجبار و میلی در فرد ایجاد می شود که در هر زمینه ای از هر لحاظ کامل و بی عیب و نقص گردد.


این میل به بی نقص بودن باعث میشه از هرگونه انتقادی به شدت نارحت بشه.
چون فکر می کنه با پذیرش این انتقاد از خود ایده آلی سقوط می کنه و پایین میاد!!


مجبور کردن خود به ایده آل شدن، درام بزرگ زندگی ماست.


اما اگه از این کمال گرایی دست برداریم و خود رو مجبور نکنیم که ایده آل باشیم، و خود رو همونطوری که هستیم دوست بداریم، دیگه از انتقاد ناراحت نمی شویم.


بپذیریم که یک انسان معمولی هستیم.


از معمولی بودن وحشت نداشته باشیم.

لازم نیست فرد خاصی باشیم تا بتونیم خودمون رو دوست بداریم.

با وجود ضعف هامون خودمون رو دوست بداریم.

دست از مقایسه کردن خود با دیگران برداریم و به خاطر آنچه که هستیم به خود عشق بورزیم.

اگه خود را با حسن ها و عیبهای خود بپذیریم، انتقادها ناراحتمون نمیکنند.



در مورد خویشتن دوستی مطالعه کنید.


اگه خود رو دوست بداریم، اعتماد به نفس پیدا می کنیم و نظر خودمون برامون مهم میشه نه نظر دیگران.


وقتي كه ما مدام نگران حرف مردم هستيم و دائم سعی می کنیم ديگران رو خوشحال كنيم ، آرامش فكري خود رو از دست می دهیم، چرا که هر طور رفتار کنیم، هميشه عده اي هستند كه ايراد بگيرند.


رسيدن به آرامش زماني مقدور مي شه كه ما فكر كردن به حرف هاي مردم رو متوقف كنيم.


بنابراین:


اگه ما خود را به همین شکل که هستیم قبول داشته باشیم و همینطوری خود را دوست بداریم، دیگه از خودمون توقع عالی ترین بودن رو نخواهیم داشت و از انتقاد ناراحت نمی شویم.


بعلاوه اگه خودمون رو باور داشته باشیم و دوست بداریم، احساس رضایت داریم و دیگه به تایید دیگران هم نیاز نداریم چون خودمون، خود رو تایید می کنیم.


برعکس اگه به تایید دیگران نیازمند باشیم خود رو مجبور می کنیم عالی باشیم تا اونها ما رو تحسین کنند و به جای اتکا به نفس ، متکی به دیگران میشویم.