وابستگی مادرشوهرم به همسرم و برعکس

[راه حل]

کلا تو کشور ما وابستگی فرزند به مادر و بر عکس خیلی زیاده... شاید یکی از دلایلش این باشه که از بچگی داریم تو گوش بچه ها احترام به والدین رو میخونیم اما حرفی از همسر نمیاریم... بزرگتر و بزرگتر هم که میشن همینطوره... تو کتاب های مدرسه هم حرفی از احترام و توجه به همسر زده نمیشه، حتی تو کتاب های دانشگاه... اگر هم حرفی از زندگی مشترک بود، حرف عرف و چیزی که از مذهب به نمایش میذاشتن این بود که زن باید به مرد چشم بگه، تمکین کنه... نتیجه اش همین می شد که الان میبینم... مادری که وابسته میشه به فرزند، چون نمیتونه شوهرشو تغییر بده، اما بچه رو میتونه طبق میل خودش پرورش بده...

هرچند دیر، اما به هر حال فهمیدیم که این کار درست نیست، حالا شاید هم به این دلیل نبود، بلکه به دلیل سیاست افزایش جمعیت بود... نمی دونم اما به هر حال قرار شد دیگه کتاب های تحکیم خانواده و شکوه همسرداری توی دانشگاه و دبیرستان تدریس بشه... شد یا نشد رو نمیدونم، اما اگه بشه مسلما بی نتیجه نیست، اما خب نتیجه اش به این زودی هم قابل مشاهده نیست، یعنی به هر حال نسل اول رو مادرها تربیت کردن... تا دو سه نسل آینده ان شاء الله نتیجه اش شکوفا بشه... البته اگه باز از اون طرف بوم نیفتیم...

این از کلیت موضوع،

اما اگه جزئی تر نگاه کنیم، این مسئله یکم به ذات افراد هم بر می گرده... مثلا تو خانواده ما این مسئله ای که شما میگید بر عکسه!! یعنی فامیل پدری من کلا تماس هاشون با هم مربوط به وقتیه که یکی مرده باشه! یا عقدی عروسی ای باشه! یا اینکه پولی وسیله ای چیزی از هم بخوان! بر عکس فامیل مامانم کوچکترین اتفاقی که می افته رو سریع با هم تبادل می کنن! اگه روزی 5-6 بار تلفنی با هم حرف نزنن اصلا روزشون شب نمیشه! کافیه یکی صبح که از خواب بلند میشه سرش درد بکنه، تا اینو نفرستن سی تی و عکس و دکتر و همه هم از نتیجه با خبر نشن و عکس نتیجه رو برای 4 تا دکتر آشنای دیگه نفرستن خیالشون راحت نمیشه، تا حدی این وابستگی زیاده که مامانم تحمل نکرد جای دیگه زندگی کنیم، طاقت دوری از بابامو داره اما دوری از مادر، خواهر برادراشو نه!! حالا تو این اوضاع، من که با مادر و خاله و مادر بزرگ رو به رو هستم، گاهی که اعتراض می کنم به بی احساسی و سردی متهم میشم و اینکه به فامیل بابام رفته ام! نمیدونم شما چطوری جرأت کردی جلوی مادرشوهر و شوهر بایستی!! این تو ذاتشونه، شما یه نفر هم نمیتونی تغییرش بدی، همونطور که من تو این خانواده بزرگ شدم اما نتونستم یه نفری کاری از پیش ببرم!! از طرف دیگه، با اینکه تو این خانواده بزرگ شدم اما مثل اونا نشدم (هرچند رفتار فامیل پدریم رو هم تایید نمی کنم)! حالا باز اگه 4 تا عروس دیگه هم بودن و همه دستتون تو دست هم بود، شااااید میشد کاری از پیش ببرین، اما اگه از من میشنوی، بی خیال باش! (هر جای دیگه تا حالا غر زدی، زدی اما بدون اینجا داری با دم شیر بازی می کنی!!) یه بار من به بابام گفتم از این کار اینا خسته نشدی؟ گفت مگه بده که سرش به عزیزاش گرم باشه؟! کمتر به ما غر میزنه :دی؛ حالا برای شما هم به نظرم سرش به مادرش گرم باشه خیلی بهتر از اینه که دنبال دخترای مردم باشه! نمیخوام رفتارشو تایید کنم، اما وقتی دیدم بابام چقدر راحت با این مسئله کنار میاد، منم از اون موقع به بعد دیگه کاری به کارشون ندارم! نه ازش تعریف کن که فکر کنه کارش خیلی درسته، نه بهش گیر بده که منجر به تنش تو زندگیت بشه، سعی کن عادی رفتار کنی، کم کم برای خودتم جالب میشه! به نظرت فردا صبح کی مریض شده؟

در نهایت بگم که مضمون تمام تاپیک های شما مشابه هست، همه هم تا به حال خودتون رو مقصر دونستن، پس دیگه باید دستتون اومده باشه که حساسیت زیاد از خودتونه، میدونم سخته، اما یکم به جای اینکه توقع داشته باشید شوهرتون مثل شما بشه، سعی کنید شما مثل اون بشید! یا مثل اون میشید و مشکلات حل میشه، یا اینکه میبینید نمیتونید مثل اون بشید، پس از اون هم توقع نداشته باشید کار به این سختی رو انجام بده... اما کم کم با گذشت زمان، و به طور عملی (نه با غر زدن و جبهه گرفتن) یه سری از رفتارهاتون مثل هم میشه...