اول میخواهم تشکر کنم از مدیر گرامی همدردی که اجازه دادند این تاپیک به پیش برود و مرجعی شود برای اطلاع پیدا کردن دوستان در باب آنچه پس از جدایی برای فرد اتفاق میفتد.
دوم هم از دوستان که تشریف می آورند و تاپیک را همراهی میکنند.
----------------------------------------------------------------------------------------------
خانم Sadat71
فکر کنم سنتون را اشتباه تایپ کردید چون با احتساب مدت ازدواج و عقد و جدایی میبایست در 16 سالگی ازدواج کرده باشید!
اگر هم واقعا 22 سالتون هست که ماشالله داری شما. 22سالگی و این حرفها؟!
اما تقصیر شما نیست. یکی از اولین توهماتی که افراد پس از جدایی پیدا میکنند حس پیر بودن و یا بهتر بگیم حس از دست رفتن فرصت و عمر هست.
این مورد کاملا طبیعی هست و ربطی به سن ندارد.
یعنی حس یک خانمی 25 ساله که پس از 5 سال زندگی مشترک جدا شدند و یک خانم 33 ساله که ایشون هم 5 سال زندگی کرده اند تقریبا یکی هست چون هر دو 5 سال از عمرشان را از دست رفته میبینند.
برای من هم که مرد هستم همین حالات وجود دارند.
من در 36 سالگی هر روز باید با این افکار مبارزه کنم که احتمالا بخاطر یک ازدواج ناموفق شانس کمتری برای پیدا کردن یک شریک مناسب برای زندگی آینده ام خواهم داشت.
بقول ارسطو عامل من اصلا آدم ازدواجیی نبوم و به اصرار زن سابقم ازدواج کردم اما الان که جدا شدم بشدت ازدواجی شدم ، بشدت :)
دلیلش هم ساده هست چون احساس میکنم 7-6 سال از زندگیم بی ثمر شده و وقتی ندارم. صدای تیک تیک عقربه های ساعت که انگار اینو یادآوری میکنند هم زجرآور شده اند.
اما نمیشه هم عجول بود.
شاید همه همین حس را داشته باشند.
علاقه مندی ها (Bookmarks)