تصمیم به جدایی دارم، چطور سنجیده رفتار کنم؟

[danger]

درود دگربار

اتفاقا من همیشه نظرم این بوده بهترین تایپیک های همدردی مخصوص شما و بانو سوده88 هستش که بسیار مفید هستند.
فرق شما با ایشون این بود که هم بانو سوده88 تلاشش را کرد و واقعا هم از خودش مایه گذاشت و انعطاف پذیر بودن خودش را نشان داد هم اینکه شوهرش وقتی متوجه تغییرات در وجود ایشون شد بعد از مدتی در کنار همسرش قرار گرفت گرچه این مدت یکم طولانی شد ولی واقعا نتیجه عالی داشت تایپیک ایشون اعتقاد ایمان صبر مهربانی انعطاف پذیری استفاده از راهنمایی مشاورین سایت و از همه مهمتر عشق و علاقه ای که ایشون به شوهر و زندگیش داشت.

شما یکنفره نمیتوانی کار خیلی زیادی انجام بدهی یه نگاهی بخودت بنداز ته آرزوت توی این زندگی چیه؟من با جدایی موافق نیستم ولی توی نوشته هات برگرد بخون اینکه مثلا بری خونه مادرت!!یا شوهرت ساده و با محبت باهات رفتار کنه یا حداقل با طعنه و کنایه حرف نزنه!در مورد مسائل مالی به تو و شعورت احترام بزاره !عصبانی میشه فحاشی نکنه به تو و خانوادت !و......
ته آرزویی که از این زندگی مشترک داری اینه بجز اینه؟در صورتی که این یکسری مسائل معمولی و ساده هستش اینکه تلاش میکنی خیلی خوبه عالیه ولی اینو بدون شما مدیر همدردی یا بالهای صداقت یا فرشته مهربان نیستی به همسطح خودت نگاهی بنداز چند نفر میبینی توی تالار همدردی مثل تو برای زندگیشون تلاش کرده باشند؟چند نفر موقعیت تورو دارن؟
نمیدونم شاید من خودم درسته ایرادهایی دارم و خلاصه مرد هستم ولی همه تلاشمو میکنم برای خوشبختی خانوادم بعضی وقتها لجبازی میکنم ولی هیچکدوم از این کارها رو بجرات میتونم بگم انجام ندادم و هیچوقت هم انجام نمیدم نمیتونم تصور کنم فردی باشه کسی رو دوست داشته باشه و ناراحتش کنه و زجرش بده به اینصورت!

تو گناهی نداری تقصیری نداری تلاشتو کردی استحقاقت خیلی بیشتر از این زندگی که داری حتی بدون اشتباه هم باشی و کوچکترین اشتباهی هم نکنی بازم در رفتار شوهرت تغییری ایجاد نمیشه ولی خودت خیلی تغییر کردی.این وابستگی هم تصور میکنم بیشتر بخاطر ترس هستش از تنهایی از قبول شکست ولی تا کی میخوای به این بازی ادامه بدی تا کی فرصت داشتن یه زندگی خوب و عاشقانه و در ارامش را میخواهی از خودت بگیری فکر میکنی تا کی فرصت داری مادر بشی؟

چقدر بخودت برچسب میزنی ماهایی که نظر میدیم از بیرون داریم زندگیت را تماشا میکنیم هرچقدر هم بگیم درک میکنیم توی وضعیت شما نبودیم حداقلش اینه که شما این را بدان شما حتی بهترین هم باشی بازهم شوهرت همینه فکر کن مثلا توی یک اداره ای هستی همه تلاشت را میکنی تا بهترین باشی ولی رتبه و درامد شغلیت ثابت هستش چیکار میکنی بعد یک مدت هنوزم همانقدر تلاش میکنی وقتی می دانی نتیجه ای نداره؟آیا خودت را مقصر میدانی؟یا بلند میشی و یک تصمیم درست میگیری چون لیاقت بالاتری داری نسبت به وضعیتی که درش قرار داری

ببخشید دیگه اینارو نوشتم ولی واقعا اذیت میشم در مورد خودت اینجوری صحبت میکنی وقتی میبینم تلاشت را انجام میدهی حداقل در مورد شما فکر نکنم بقیه دوستان با بنده مخالف باشند در این مورد

تصمیم خودت را بگیر آینده آنطورها هم که فکر میکنی ترسناک نیست کسی هم شما را مقصر قلمداد نمیکنه هر کسی ممکنه تصمیم اشتباه بگیره مهم اینه توی این اشتباه باقی نمانیم

چه عجب یه نفر جرات کرد بالاخره این حرفارو بزنه بجای این همه کف و سوت وهورابرای خودزنی مداوم خانم she .