سلامي دوباره به همه ي شما دوستان digitalman،‌ pirooz ، taravat ، بالتكين و دانه ي عزيز
ممنون از راهنمايي هاتون
ولي مشكل اصلي من اين احساسمه ، يه احساس تنفر توام با ترس !!! يه جورايي انگار موذن يا قاري قرآن با تك تك جملات و لحن اداي اونها داره به من هشدار ميده و انگار يه جورايي ميخوان يه چيزي رو بهم بگن و من همش از زيرش در ميرم ... هر موقع يه آيه رو ميبينم فكر ميكنم كه شايد من مخاطبشم !!! يه جورايي انگار قاري ميخواد بهم بگه سرنوشت خوبي در انتظارت نيست ... لحنش واسه من غم و ترس و نا اميدي رو مياره !!!
يه بار از داداشم خجالت كشيدم ... 8 سالشه ... تلويزيون داشت قرآن پخش ميكرد ... بهش گفتم ميشه بري تلويزيون رو خاموش كني يا بزني يه شبكه ديگه ؟ گفت نه ، دلم ميخواد قرآن گوش بدم ... تو چرا دلت نميخواد قرآن گوش بدي ؟
يا يه بار ديگه ميخواست سي دي قرآن مدرسه شون رو بياره و با ضبط صوت توي اتاق من گوش بده ولي من با بدترين وجه ممكن باهاش برخورد كردم و گفتم من همچين اجازه اي بهت نميدم ... حوصله ندارم بخوام از اين ... واسم بذاري ( خيلي هم طولاني بود )
علاوه بر اينها غروبهاي جمعه هم دلم شديدا ميگيره ........
ولي خودم يه حدس ميزنم ، و اون اينكه ، من گناهكارم و شايد دلم نميخواد يه كسي من رو از خواب غفلت بيدار كنه ... من گناهكارم و از اينكه هشدار بشنوم و تهديد ميترسم ....يكي از دلايلشم ترس از مرگه ، ولي ميگم شايد يه دليلي پنهان و شايد مهم تر داره كه من نميدونم ... چون واقعا صداي قرآن به قول خانم بال تكين يه جورايي دگرگونم ميكنه كه من فكر نميكنم دليلش فقط همين دو تا دليل باشه !!!!!
نميدونم ... واقعا آيا با گوش دادن به آيات قران به هدف بررسي و كارشناسي صداي قاري يا تشخيص سبك ، ميتونم اين حس رو از خودم دور كنم يا نه ؟
بعضي ها ميگن قرآن قشنگه ولي نميدونم چرا من قشنگي اي توي ظاهر اون نميبينم به جوري كه لذت ببرم ... يكي ميگفت من عاشق سوره ي شمس هستم ، مخصوصا وقتي قاري ... ميخونه . ولي من اين عشق رو نميتونم درك كنم !!چون هيچ حس خوبي و هيچ لذتي بهم دست نميده
نخندينا ولي گاهي ميگم نكنه من شيطانم و خودم خبر ندارم
چرا خيلي ها زيبايي هاي قرآن رو متوجه ميشن ولي من زيبايي اي در اون نميبينم و همش ترس دارم .
به نظر تون آيا اين ترس و نفرت ميتونه يه زمينه ي روانشناسي داشته باشه ؟؟