تنهایی عزیزم درسته که احترام مادر واجبه ولی مشخصه که مادرت اصلا ادم منطقی و صبوری نیست و میخواد زندگیت رو تحت کنترل بگیره! بهتره بهش این اجازه رو ندی! ایشون بزرگتره و وظیفه بزرگتراست که صبور و با گذشت باشن و همه تلاششونو بکنن که بچه هاشون زندگی خوب و ارومی داشته باشن ، نه اینکه خودشون باعث سلب ارامش بشن...ارتباطتو با مادرت خیلی کم کن.حداکثر یکی دوبار در هفته تماس کاملا کافیه!حتی اگه لازم میدونی یه مدت دیر به دیرتر سر بزن.ایشون که تماس میگیره اگه شروع کرد به حرفای ناراحت کننده سریع بهش تذکر بده و بگو من زنگ زدم احوالتونو بپرسم نه اینکه این حرفا و توهینارو بشنوم!یا به یه بهونه ای (مثلا ببخشید پشت خطی دارم یا یکی داره در میزنه ...) بحث رو عوض یا تموم کن! به حرف بچه ها گوش کن و وقتی همسرت نیست تماس بگیر.هیچوقتم تلاش نکن مادرت رو قانع کنی یا راضی نگه داری و شرایطتو واسشون توضیح بدی ..نتیجه نمیده.فقط کار درست رو با قاطعیت انجام بده








علاقه مندی ها (Bookmarks)