سلام
همراهان عزیز من دختری ۳۰ ساله تا حدی مذهبی(پوشش چادر) با چهره معمولی و اندام لاغر و قد نسبتا بلند.حدود سه ماه هست با آقایی که برادر همسایه ما بود عقد کردم.
ازدواج از نوع سنتی و معرفی خواهر ایشون که همسایه نزدیک ما هستن.
شغل نامزدم طوریکه فعلا تا زمان عروسی هر ماه در ماموریت هست و مدت کمی می تونیم باهم باشیم. مشکلی که دارم و با خوندن مطالب این سایت چندین برابر شد اینکه احساس می کنم برای نامزدم جذابیت ظاهری لازم رو ندارم و این باعث شده ناخودآگاه احساس منفی پیدا کنم و ازش بد بیاد و نتونم از باهم بودن لذتی ببرم.
مدام این فکر که الان در نظر اون چطوری هستم و چه کسایی رو به من سر می دونه آزارم میده
و اما چیزایی که باعث شدن حس کنم ایشون ظاهر من رو چندان نپسندیده اینکه زمانی که برای سفارش لباس عقد بهشون مدل لباس نشون میدادم من لباسی رو نشون دادم که دامن پفی کوتاه داشت و ایشون با خنده بی ادبانه ای گفتن این مدل لباس به من نمیاد و شبیه به شترمرغ میشم.سر این موضوع من خیلی دلخور شدم و تا قهر و جواب ندادن به ایشون پیش رفتم که توضیح دادن که منظور بدی نداشتن و خواستن منو بخندونن.ولی در کل آدم رکی هستن و از نظرش اون مدل لباس برای خانم های کوچولو موچولو مناسبه.من هم گفتم هرچند این حرفتون مضحکه نمی خوام قضیه رو کش بدم ولی حرفش به دلم مونده
یک مورد دیگه اینکه وقتی برای انتخاب کفش رفته بودیم با حسرت به من گفتن که حیف شما کفش پاشنه بلند نمی تونی بپوشی و من هم گفتم منعی نیست و وقتی منزل ما بودن با صندل هشت سانتی کنارشون قد گرفتم و دیدیم در آینه قدی بازهم ایشون ۳ سانتی از من بلندترن.ولی به من گفتن که دوست ندارن اختلاف قدمون کم باشه و کفش بلند تو مراسم و حتی تا آخر عمر قدغن هست.
بعد از این دو جریان خیلی حساس شدم و احساس کردم قد بلند من که می تونه جز مزایای من باشه از دید ایشون امتیازی نداره و به همین دلیل نسبت بهش سرد شدم
مورد بعدی هم اینکه با تمسخر به من گفتن سینه های من از سینه های تو بزرگتره.
این چند مورد باعث شده احساس کنم که من رو نپسندیده و الکی افتاده تو جریان ازدواج با من. چون تا حالا هیچ وقت از ظاهر من تعریفی نکرده و همش میگه من چشمم دنبال ظواهر نیست.این حرفش میره رو اعصابم
چطوری می تونم مطمئنم شم با ظاهرم اوکی هست؟این هم بگم هیچ جوری نمی تونم کنار بیام با این قضیه که شوهرم من رو خوش ظاهر ندونه
علاقه مندی ها (Bookmarks)