سلام
بگذارید من بگم آفرین بر شما که اینقدر به فرهنگ تون و اصالتتون عشق می ورزید، بله همسرتون رو طلاق بدید ... ولی خب آیا فکر کردید که بعد از اینکه همسرتون رو طلاق دادید چه اتفاقی می افته؟ طبق قانون ایران حضانت فرزند اون هم دختر حتما تا 7 سالگی با مادرش هست! یعنی فرزند شما قطعا تا 7 سالگی فقط فارسی یاد می گیره و اگر میتونست با بودن در کنار شما بفهمه که مادر معادلش دی هست بعد از طلاق شما چنین شانسی رو از دست میدید.
از این مقطع بگذریم، همسرتون گویا دخترخاله تون هست، خب ایشون رو که طلاق دادید، همسر بعدی تون قراره نزدیکتر از ایشون به فرهنگ و اصالت خانواده شما باشه؟؟ اگر چنین کسی بود خب قبل از همسر اول تون حتما با اون ازدواج می کردید! پس تو ازدواج دومتون و بچه حاصل از اون ازدواج شانسی برای حفظ زبان محلی تون ندارید!
به فرض که بعد از 7 سالگی دخترتون خواست با شما زندگی کنه، یعنی نامادریش بهتر از مادرش هست؟
و ....
پس قبل از اینکه حرفی رو به زبون بیارید تو عصبانیت یا خوشحالی، فکر کنید که اگر اون حرف عملی بشه کی بیشتر از همه متضرر میشه!
مساله بعد آیا همسرتون از اینکه مدت طولانی با شما تو یه خونه زندگی کنه ترس نداره؟
شما که تو یه فرهنگ بین المللی بودید قطعا بچه های زیادی رو می شناسید که مثلا پدرش عرب هست، مادر هندی و بچه مدرسه انگلیسی میره و در کنارش اسپانیایی یا فرانسوی هم بلد هست علاوه بر زبان پدر و مادرش!
شما اگر اصرار به حفظ اصالت دارید جوری رفتار کنید که همسرتون بجای بهانه کردن مریضی خاله 90 سالتون نتونه و نخواد از شما دور زندگی کنه بخاطر انس و محبتی که بهم دارید ؛ اون وقت شما با دخترت به زبان محلی حرف بزن، مادرش فارسی، و بفرستش مدرسه انگلیسی زبان.
اینجوری همه اعضای خانواده برد کردید.
علاقه مندی ها (Bookmarks)