تردید خواستگار در ازدواج (لطفا دوستان قدیمی راهنمایی کنند)

[فکور]

سلام الهه
ای کاش وارد فاز احساسی نمی شدی
راستش یاد ازدواج خودم افتادم
همسرم بعد از کلی رفت و آمد و اینکه قضیه رو از طرف خودش کاملا اوکی نشون می داد یه بار بهم گفت که راستش من همون اولها استخاره کردم و بد اومد (مثلا فکر کن سه ماه قبل اعترافش)
من راستش عصبی شدم از این بابت که این همه وقت منو تلف کرده
دیگه نذاشتم ادامه بده بهش گفتم من با کسی که برای هر چیزی بخواد استخاره کنه نمی تونم ازدواج کنم
با کسی که قبل اینکه یه پیشنهادی رو بده وقتی به استخاره اعتقاد داره نمیره استخاره کنه بعد پیشنهاد بده نمی تونم ازدواج کنم

البته بعدش گفت راستش انقدر استخاره کردم تا خوب اومد

که اصلا من نفهمیدم منطق کل این قضیه چی بوده و گفت که اینجورم نیست که همش استخاره کنم و یه جورایی ماست مالی کرد رفت پی کارش

بعدا که دیگه همه چیز نهایی شد و حتی تاریخ عقد مشخص شده بود و آزمایش خون هم داده بودیم دقیقا بعد از اینکه جواب آزمایش رو گرفتیم جلوی من داشت با دوستش صحبت می کرد که یکهو گفت که نمی دونم چرا انقدر مردد هستم تو هم همینجور بودی؟ که بعدش که منو رسوند خوابگاه، به زور جواب خداحافظیش رو دادم
خیلی بدم اومد از این تردیدش

خوب تردید داشتن طبیعیه من هم داشتم ولی هر چیزی زمانی داره دیگه و همینطور حدی

دوباره چندین بار تماس گرفت و معذرت خواست و گفت منظوری نداشته و ...
راستش انقدر بدم اومده بود که فقط به خاطر خانوادم ادامه دادم و اینکه فکر می کردم شاید زشت باشه الان که همه فامیل می دونن به هم بزنم موضوع رو (افکار یه دختر 21 ساله بی تجربه)

حالا جالبترش رو بگم
اینکه بعد ازدواج، خواهرش برام تعریف کرد و البته همسرم هم تایید کرد که در حین پروسه آشنایی ما دو سه جای دیگه هم رفته بودن خواستگاری

البته خواهرش می گفت هر جا می بردیمش هزار تا ایراد میذاشت و ادامه نمی داد

*****یعنی موضوعی که ما این همه جدی می گیریم و خودمون رو متعهد می دونیم که در حین این پروسه، به شخص دیگری مجال خواستگاری ندیم و ... برای مردها به این شکل دنبال میشه

من اگر جای شما بودم در پاسخ به این فرد نه قاطع و منطقی حرف می زدم و نه با اصرار و التماس
تقریبا چیزی نمی گفتم (یا نهایتش با کمی دلخوری می گفتم هر جور صلاح می دونی) و هیچ قولی هم نمی دادم و صحبتی هم نمی کردم ولی بعد از اون هم تماسی نمی گرفتم و میذاشتم خودش مجدد بیاد

مسلما مجدد میاد
ولی بذار یه مدت با خودش تنها باشه و یه ذره هم احساس کنه شما رو دلخور کرده و ممکن هم هست نظرت تغییر کنه به خاطر این دلخوری (منظورم این نیست که با بداخلاقی مثلا بهش بگی که چرا اینجوری و فلان منظورم این هم نیست که بهش یه زمان مجاز بدی که اون با خیال راحت از اینکه بعد از فکر کردن قطعا شما همچنان هستید هر چقدر دلش خواست کش بده موضوع رو، منظورم اینه که با سردی و کمی دلخوری بگی هر طور راحتی و تماسی نگیری)

بذار خودش هم احساس کنه که ممکن هم هست شما رو از دست بده و در اون شرایط فکر کنه

البته اینها نظرات شخصی من بودن و الزاما درست نیستن