حال و احوال یاران همدردی (12)

[Mvaz]

از این همه زور زدن و دروغ گفتن به خودم خسته شده ام. زور زدن برای زندگی کردن، دروغ اینکه چیزی رو دوست دارم، دروغ اینکه لذت میبرم از چیزهایی در زندگی، دروغ اینکه زندگی اهمیت داره برام.


چرا تموم نمیشه؟ دلم یه خط پایان و خلاص شدن میخواد.

سلام
دکتر ابراهیمی دینانی کلام جالبی در این زمینه دارند.
ایشون میگند یکی از بزرگترین راه های نجات انسان اینه که با خودش صادق باشه. مثلا اگر تحمل بلند کردن وزنه 100 کیلیویی رو داره، بیاد بگه من تا 200 کیلو هم راحت میتونم بلند کنم.
این که باخودمون صادق باشیم، یعنی در فاز خودشناسی کمالگرایی و بزرگنمایی نکنیم.

مثال جالبی هم زدند، فرعون به خودش دروغ گفت که من خدام. در حالی که خدا نبود، و همون ادعاش و رفتار متعاقبش باعث مرگش در وسط دریا شد.
حالا هدف گذاری ها تون مبتنی بر توانمندی، علایق و شرایط خودتون باشه هیچ وقت دل زده نمیشید.
من ممکنه بر اثر رقابت و حسادت از همکارم که تویوتا داره بیام بگم که من پراید بدردم نمی خوره حق من تویوتا است حداقل، خوب معلوم در راه رسیدن به تویوتا بسیار سختی خواهم کشد.

از طرفی اگر به اسباب اطرافتون به دید هدف نهایی و اصلی نگاه نکنید، به ارامش می رسید.
حالا فرضا اگر به جای تویوتا به ال 90 رضایت دادن و با تلاش در جهت رسیدن بهش قدم بر داشتم، نباید وابسته این هدف باشم، ممکنه نرسم، ممکنه برسم و ال 90 در روز اول طی یک تصادف از بین بره.
به هدفی قدم باید گذاشت که قطعی و تخریب نشدنیه.
شما هم ان شالله به ارامش برسید.
من خودم که خیلی ضعیفم در رسیدن به این هدف