سون جان
با احترام به نظر میشل عزیز، کاملا مخالفم که هرچی بهتر بشی دیگران باهات کمتر بدرفتاری میکنن. سون عزیز تو برای ارتقای خودت حتما دنبال کار باش، اما بخاطر بهتر کردن نظر پدرت نسبت به تو هرگز این کار رو نکن.
درسته که والدین غالبا از روی دلسوزی بچه ها روتنبیه یا تحقیر کلامی میکنن. اما این ساده ترین و مضرترین راه برای انگیزه دادن به بچه هست. رفتار اطرافیان ممکنه بعد از کار پیدا کردن تو بهتر بشه. اما موقتیه. چون بعد از یه مدت دوباره نقص هایی پیدا میکنن که تو رو باهاش بکوبن. دلیلش اینه که اونا دارن حس و حال منفی خودشون رو روی تو خالی میکنن.
سون عزیز، به مرور تو زندگی متوجه میشی که آدم های اطرافت ممکنه با رفتارهاشون به تو حس بی ارزشی و تحقیر شدن بدن. رییست سر کار، شاید خانواده همسرت در آینده و خیلی آدم های دیگه. اما همیشه باید با خودت تکرار کنی که کم محلی اینا مربوط به احساس منفی هست که درون خودشون دارن. این کم محلی ها و تحقیرها رو به خودت نگیر.
اما از این مشکلت یه استفاده مثبت کن. حالا که تو سن ازدواج هستی، سعی کن خودت رو بیشتر بشناسی. هم توانمندیهات رو و هم ضعف های شخصیتت رو. کاش یاد میگرفتیم به جای جهیزیه و مهریه وسیسمونی یه هزینه برای خودشناسی کنار میذاشتیم و خودمون رو برای زندگی و همسرشدن یا والد شدن آماده میکردیم.
اما در مورد پوه، گره کوری نمیبینم، رفتار آدم های اطرافش رو گره کور می بینم. آدم هایی که یا از سر دلسوزی یا از سر مصلحت نخواستن متفاوت بودنش رو ببینن. همونجور که یه وقتایی از جالب بودن نظراتش دلمون میخواد ایستاده براش کف بزنیم، یه وقتایی هم باید ساکت بنشینیم و بهش زمان بدیم. اینجور موقع ها نظر دادن راجب پوه، نه برای خودش مفیده نه برای کاربرای دیگه.
علاقه مندی ها (Bookmarks)