سلام دوستان خوبم
امان از این کرونا ...یه جوری همه رو خونه نشین کرده که ....
خیلی دلم یه سفر کوچیک میخواد حتی اگر یه جای نزدیک باشه ...یه جای خوش آب و هوا و سرسبز ....دلمون باز بشه .
میدونید این روز ها به چی فکر میکنم ؟ به اینکه بدترین ظلمی که یه آدم میتونه در حق خودش بکنه این هست که از لحظات زندگیش استفاده ی درست نکنه و بزاره عمرش به بطالت بگذره و هدفی نداشته باشه .
خودمو دقیقا در همچین نقطه ای احساس میکنم که انگار دست از خودم کشیدم ....تلاش نمیکنم برای زندگیم ....
بعضی وقت ها باور نمیکنم با چه سرعتی سنم داره میره بالا و هیچ کار مثبتی در جهت ارتقا و تعالی خودم انجام نمیدم ...
باید خودمو از این باتلاق بی هدفی و بی انگیزه بودن و افسردگی نجات بدم ...
بعد از خدا این خود من هستم که باید به فکر خودم باشم .
واقعا بعضی وقتا زندگی یه جوری ما آدما رو سرگرم خودش میکنه که از یاد خدا باز میمونیم ...
اجساس میکنم دارم ازش دور میشم و این خیلی بده ....
علاقه مندی ها (Bookmarks)